20. BÖLÜM: Acılar

Herkese selam. Bir yeni
Bölüm daha. Bakalım süprizimi
Beğenecek misiniz? İyi okumalar.

*

Aras'tan...

Gözlerimi açtığımda Sevgi'nin üzerime battaniye örttüğünü gördüm. Gözlerimi açtığımda korkmuştu. Telaşla ''özür dilerim. Ben mi uyandırdım?'' dedi telaşlı sesiyle.

Doğrulurken ''özür dileme ben kendim uyandım. Sen uyandırmadın merak etme.'' dedim. Sevgi battaniyeyi bırakıp karşı koltuğa ilerledi. Birşey mırıldanmıştı.

Kendimi toparlayınca aklıma dünki Sevgi'nin perdenin arkasına saklanması geldi. Sevgiye dönüp ''dün gece rahat uyudun mu'' diye sordum.

Sevgi bir anlığına tereddüt etsede ''evet sen gittikten sonra kafamı koyduğum gibi yatmışım'' dedi. Bende ''perdelerin arkasında uyuyabildiğini bilmiyordum''dedim tekrar gülerek.

Sevgi bunları dememi beklemiyor olacak ki şok olmuştu. Kızardığı için kafasını eğmişti. Ben kahkaha atmaya devam ediyordum. gülmemi tuttuğumda nefes nefeseydim.

Sevgiye ''oraya neden girdin. Bilmiyorum. Benden mi kaçtın yoksa başka birimi sandın?'' dedim ve tekrar gülmeye başladım.

Sevgi bana sinirle baktı. Bana bakarak ''evet senden kaçtım. Akşam evden sinirle çıktın ve bu beni çok korkuttu.'' durup nefes aldı.

''ben ona yapacaklarından değil. Benim yüzümden kendine birşey yapabileceğine kortum. Tamam mı?'' dedi ve koşarak salondan çıktı.

Gülüşüm yüzümde soldu. En ağır küfürleri sıraladım. ''benim yüzümden kendine birşey yapmandan korktum'' cümlesi beynimde yankılanıyordu.

Kalkıp salondan çıktım. Merdivenlere yöneldim. Sevgi'nin kapısının önüne geldim. Kapıyı çalıp '' Sevgi özür dileri. Seni kırmak istememiştim. Ama ben böyleyim işte. Herkesi üzüp kırıyorum. '' dedim.

Kapının yanındaki duvarın önüne çöktüm. İçeriden ses gelmiyordu. Birkaç dakika sonra şu sesi duydum. Şu sesi kesildi ve içeride bir hareketlilik oldu.

Kapı kilidi açıldı ve içeriden çıktı. Sevgi durup bana baktı. Ben doğrulmaya çalışırken arkasına bakmadan yürüyüp gitti. Ondan sonra dış kapının sertçe kapanma sesini duydum.

Gitmişti ve ben onu birkaç dakika önce kırmıştım. Neden bilmiyorum ama bu his canımı yakıyordu. Çok kötü hissediyordum. Suçlu ve güçsüz hissediyordum.

Onu üzmek benim canımı yakıyordu. Bana ne oluğunu bilmiyordum ama çok geç olmadan inşallah farkına varırdım. Çünkü sonradan pişman olmak istemiyordum.

Ama şimdi bir işim vardı. Yakın dostum Alpay'ın nişanına yetişmek.

************************************************************

Herkese selam. Süprizimi
Beğendiniz mi? Bir sonraki
Bölümde görüşmek üzere