Mutlu Olamaz Mıyım?

Alarmın sesiyle istemeye istemeye gözlerimi açtım,
Saat sabahın altısıydı.

Oflayarak yataktan kalktım bugün pazartesiydi.
Mesai günü.

Pazar günü şirkette yapacağım işleri hazırlamakla meşgul olduğum için ne Baran ne de annemle konuşmuştum Doğa da aramamıştı.

Tuvalete gidip buz gibi suyla yüzümü yıkadım, uyanmakla ilgili bir sorunum yoktu aslında ama böyle yapmak hoşuma gidiyordu. Zor uyuyan ama kolay kalkabilen bir insandım.

Kumaş pantolon ve omzu açık bluz giydikten sonra günlük makyajımı yaptım.
Kahvemi de yapıp termosa koyduktan sonra evden çıktım

Arabaya binip klimayı açtım, ısınmasını beklerken bir yandan da kahvemi içiyordum derken Doğa aradı.

"Efendim"

"Eflin senin seansın çarşamba-cumartesi oldu haberin olsun canım"

"Tamam, sağol" Büyük ihtimalle yeni hastalar ve istekleri yüzündendi

"Rica ederim canım, gittin mi işe?"

"Yola çıkıyordum şimdi"

"İyi iyi hadi görüşürüz" vedalaştıktan sonra telefonu kapatıp yola koyuldum.

Şirkete girdiğim de yarın olacak olan toplantının hazırlık telaşı vardı, Türkiye'nin en ünlü şirketlerinden biriydi ve sonunda bizim şirketle görüşmeyi kabul etmişti. Bizim şirket pek bilinmiyordu.

"Eflin! Gel yardım et!"

İş arkadaşım Mert'in yanına gittim elinde koskoca bir dosya yığını vardı. Yarısını bana verdi

"Bunlar ne?"

"Yarın şirkette incelenecek konular, birde yardım isteyeceğimiz alanlar falan fistan. Of bende tam bilmiyorum elime tutuşturdular"

Sabahtan beri koşuşturduğu dağılan saçı ve terlemesinden belliydi. 2. Ortak çalışma odasına gittik, burada kodlama yapılmazdı sadece şirketin diğer alandaki işleri yapılırdı.

Dosyaları Mert'in yaptığı gibi bir masaya koydum kendisi de hemen konuşmaya başladı.

"Arkadaşlar! Bunların özeti ve planı çıkması gerek! Yarına kadar hemde!"
Herkes isyan ederken biz odadan çıktık 1. Ortak çalışma odasına gittik.
Burada; yapılan kodlamalar ya da diğer yapılan işler son kez kontrol edilirdi.
Genellikle daha yetkili ve tecrübeli kişiler olurdu, yaş ortalaması otuzun üzerindeydi. Mert ve ben sırıtırdık.
Ben yirmi üç yaşında olmama rağmen annemin torpiliyle direkt bu alana konulmuştum.
Mert ise yirmi dört yaşında olmasına rağmen yurt dışında ki ünlü bir şirketten geldiği için direkt bu alana konulmuştu.

Torpilli olabilirim ama cidden işimde çok dikkat etmeye çalışıyordum bu yüzden işi en geç biten bendim.

"Bittim ya! Sabahtan beri ordan oraya sürüklendim. Ne toplantıymış anam"

Sandalyeye oturmuş ayak bileklerini ovuyordu, gülmeden edemedim

"Sen gül gül"

Kendi masama oturup bilgisayarı açtım ve gelen mailleri kontrol etmeye başladım. Mert de masama kendi sandalyesinde otururken eğilmiş ekrana bakıyordu

"Ne oldu Mert"

"Sıkıldım."

Mert ile masalarımız yan yanaydı hatta onun yüzünden bitişikti sadece arada pek de işe yaramayan bir tahta vardı.

"Git başımdan" Kafasını iterek işime döndüm.

Maillerin yarısı yarın ki toplantı ile ilgiliydi. İşler baya ciddiydi anlaşılan.

"Mert?"

"Hım?" Kendi bilgisayarında işlerini hallederken cevap verdi.

"Toplantı yapılacak şirket ünlü baya tamam ama bizim gibi bir şirket ile anlaşmayı nasıl kabul etti?"

Yani sonuçta fazla ünlü değildik.

Mert ayak ayak üstüne atarak sandalyesinde bana döndü.

"Sence?" Otuz iki diş sırıtıyordu.

"Ne? Sen mi ayarladın?"

"Yuh abartma, benim yurt dışındayken çalıştığım şirket bu şirketi yüzlerce defa red etti"

"Yani?"

"Dur dinle! Neyse e bende oranın eski çalışanıyım ya sonuçta, ilgilerini çekmişim ve en azından görüşmeyi istediler. Oradaki çalışma biçimini burayada getirmeye başladığımı biliyorlar"

Mantıklıydı.

"Vayy"

"Şirketimizi iflastan kurtarıyorum." Elini yumruk yapıp kalbinin üstüne koydu.

Gülerek hâline baktım.

Bir kaç saat sonra

Yapılacakların yarısı bitmişti.
Yorgunlukla enseme masaj yapmaya başladım, Mert bir kaç saattir dışarıda hazırlıklarla ilgileniyordu.

Kafeye kahve almak için indiğimde telaşın azaldığını gördüm.

"Eflin hanım!"

Arkamı döndüğümde adını hatırlamadığım bir kadın çalışan yanıma geldi.

"Bir şey mi oldu?"

"Toplantıda gözden geçirilecek konuları size mail olarak az önce attım. Mert bey o konulara çalışmanızı ve sizinde toplantıya katılacağınızı bildirdi."

Donmuş bir şekilde kadını dinledim.

Ben ne alaka? Şirket içi toplantılara bile hiç katılmamıştım.

"Peki, teşekkürler" Kadın gülümseyip uzaklaştı.

Bende kahvemi alıp tekrar odaya döndüm, Mert masasında oturmuş telefondan Instagrama bakıyordu.

Masama oturup sandalyemi ondan yana çevirdim.

"Hiç itiraz etme hakkın yok. Toplantıya katılacaksın."

Kafasını telefondan kaldırmadan konuştu

"Ya tamam da ben ne alaka?"

"Daha yakın olduğum bir mahlukat yok bu şirkette. Ben sunum yaparken sende yardım edeceksin bana."

Pazar günü Mert'e psikoloğun dediği her şeyi anlatmıştım zaten bir çok sırrımı biliyordu.
Doğa ile ne kadar yakınsam Mert ile de öyleydim sadece Mert ile 9 aydır tanışıyorken Doğa ile sadece 2 ay olmuştu.

Zaten Anksiyete bozukluğum olduğundan önceden de Mert hep şüphe etmişti bu yüzden hep buna göre davranmıştı şimdi ise büyük ihtimalle bunu yenmem için yardım etmeye çalışıyordu ama böyle düzelir miydi ki?

"Biliyorum Eflin. Korkuyorsun ama söz veriyorum arka planda duracaksın. Sadece artık... biraz ortaya çık."

Kafamı sallayıp onaylayınca o da sevinip işine döndü.

Mesai bitişi

"Mert! Ben çıkıyorum!"

Yan odada işlerini halleden Mert'e kapıdan seslendim.

"Dur beraber çıkalım"

O da eşyalarını alınca şirketten çıktık.
Otoparka giderken o heyecanla toplantıda yapacağı şeyleri anlatıyordu.

Sonra;
Onu gördüm.

Onu gördüğüm anda adımlarım yere sabitlendi.
Nefesim hızlanmıştı.

"Eflin? Eflin?! Duyuyor musun beni?!"

Mert'in adımı seslendiğini duyunca o da bizden tarafa döndü.

Baran.

Yutkunup Mert'e baktım o da anlamış olacakki Baran'a baktı.
Şimdi gitse bile çok geçti.

Baran hızlı adımlarla yanımıza geldi ve beni kolumdan tutup yanına çekti

"Ne işin var bu adamla?!" Çıldırmıştı.

"İş arkadaşım... beraber çık-" sesim kısılmıştı.

"İş arkadaşın erkek mi?!" Üstüme yürüyünce Mert durdurdu.

"Sana ne oluyor lan!" Baran Mert'e atılınca Mert sadece tekme atıp yere düşmesini sağladı.

Baran zaten sinirliydi, şimdi ise resmen köpürmüştü.

"Erkeksem ne olmuş? Arkadaşız biz." Mert sesini normal tutuyordu.

Baran ayağa kalkıp tekrar saldıracakken ben koluna yapıştım ve engel oldum.

"Baran! Bir daha olmayacak! Mert ile denk geldik beraber çıktık!"

Mert olayı daha da alevlendirip Baran'ın sonrasında bana patlamasını istemediği için geri adım atıp arabasına gitti.

"Seninle arabada konuşacağız." Baran bana dönüp işaret parmağını salladı. Kalbim durmuştu bence.

Elimden tutup koşar adımlarla arabaya götürdü ve kapıyı açıp beni resmen itti.

Kendisi de şoför koltuğuna oturunca hızla bana döndü.

"Sen bana nasıl ihanet edersin?!" Dişlerini sıkarak konuşuyordu

"Baran ne ihaneti, arkadaşım o benim!"

Korkmaya başlamıştım. Çaresizce kendimi açıklamaya çalışıyordum.

"Kes sesini! Ben sana bu bir daha olursa affetmem demedim mi?!" Ne yapardı?

"Özür dile-"

Yüzüme inen sert tokatla kafam yana savruldu.

"Namusun yok mu senin?!" Kükrer gibi bağırıyordu

Elini tekrar kaldırdığında hayatta kalma isteğim ağır bastı ve can havliyle kapıyı açıp kendi arabama koştum.

Topuklular yüzünden fazla hızlı koşamıyordum.

Baran bana yetiştiğinde omzumdan itip yere düşmemi sağladı.

Şuan ölmek istemiyordum hayır!

Ben tercüman olacaktım daha!

Baran üzerime doğru gelince bende yerde gerilemeye başladım.

"Yardım edin! Lütfen!" Ağlamaktan gözlerimin kızardığına yemin edebilirim.

"Ulan şerefsiz!" Mert'in sesiydi bu! Gitmemişti!

Ben daha Kafamı sesten yana çeviremeden Mert Baran'ın üstüne atlamış yüzünü yumrukluyordu.

"Eflin arabaya geç!" Şok geçirmiş gibi durdum

"Eflin arabaya!" Mert Baran'ın saldırılarına karşılık verirken bir yandan da konuşuyordu.

Baran fazla güçlü değildi, Mert onu alt ederdi.
Yardım edebilir miydim? Mert tekrar bağıracakken hızla kendimi arabama attım ve kapıları kilitledim.

Harika, nefes alamıyordum.
Kalp atışım Dehşet bir şekilde hızlanmış, kalbim şıkışmıştı.

Elimi kalbimin olduğu tarafa bastırıp nefes almaya çalıştım. Başım da dönmeye başlamıştı.

Dışarıdaki sesler boğuk boğuk geliyordu.

Sonra gözüme siyah bir perde indi.

YORUMMMMMM LUTFEN😔👏👏👏👏