Giriş

"Kronik depresyon ve anksiyete bozukluğu"

Duyduğum kelimeler ile tüm dünyam başıma yıkılmıştı.
Annem dediklerini yaparsam mutlu olacağımı söylerdi, karşılığı bu muydu? Kaderim bu mu?

Seans başından beri yerde olan bakışlarım sağımda ki psikoloğa kaydı
Kelimeler boğazıma batıyordu, konuşamadım.

"Hayır, yalan söylüyorsunuz" İşe yarayacakmış gibi kafamı iki yana salladım.

"Eflin hanım, bu düzelmeyecek bir şey değil. Sadece artık mutlu olacağınız şeyler yapın"
Ben nasıl mutlu olurdumki?

"Lütfen kendinizi daha fazla yıpratmayın, annenizden uzak durun belki bir tatil işe yarar"

Dolan gözlerimle ayağa kalktım.

"Bugünlük... burada bitirmek istiyorum"

Anlayışla kafasını sallayan adama bakmadan odadan çıktım.
Nereye gidecektim ki? Annem bunu öğrenmemeliydi, zaten beni kusurlu olarak görüyordu.

"Eflin! Ne oldu sana?"

Yanıma gelen Doğa ile daha çok ağlamaya başladım hemen lobideki bir koltuğa beni oturttu.
Doğa ile yaklaşık 2 aydır tanışıyoruz yani psikoloğa başladığım gün tanışmıştık. Yıllardır burada çalışıyordu, 25 yaşındaydı benden 2 yaş büyüktü.
Tek dostum olabilirdi, her şeyimi bilir.

"Doğa ben anneme nasıl söyleyeceğim"

dediklerimden olayı anlayıp bana sarıldı.

"Söylemeyiz. Annen sana 2 ay mühlet vermişti tamam ama sende bundan sonra gizli gizli tedavi görürsün olur biter"

Annem psikoloğa gitmem için 2 ay vermişti çünkü 2 ay sonra tam tanı konulurdu, anneme konulan tanıyı söyleyemezdim bu yüzden bir şeyim olmadığını söylerdim ve doğa'nın dediği gibi gizli gizli gelirdim.
Ama ben anneme yalan söyleyebilir miyim?
Belki de seanslara gelmeyi bırakmalıyım.

"Bilmiyorum... Düşüneceğim. Sen diğer gelen kişilerle ilgilen hadi, ben de gideyim artık" Doğa burada gelen kişilerin kaydını yapıyordu, seans zamanı gelen kişileri çağırıyordu.

Kafasını sallayıp beni çıkış kapısına yönlendirdi ve işine döndü.

Dışarısı kış yaklaştığı için soğuktu, ceketime daha çok sokulup arabama yürüdüm.
Saat on ikiydi ve hâlâ kahvaltı yapmamıştım, arabayı en yakın markete sürdüm.

Marketin içi daha sıcaktı, reyonların arasında gezindim.
Annemin dediklerine karşı çıkmamak için fastfood reyonunu direkt geçtim kendime acıyordum. 23 yaşındaydım ama hâlâ en ufak bir şeyi bile istediğim şekilde yapmaya korkuyordum.

Alışılmış mahkumiyetti bu

Bir sandviç alıp sıraya girdim.
Sıra bana gelince kasiyer kadın sandviçi kasadan geçirdi, kadını izlerken bir yandan da ceplerimde cüzdanımı arıyordum ama o an hatırladım. Cüzdanı arabada unutmuştum.
İnsanların bana baktığını hissederek daha çok stres oldum ve elim ayağıma dolaştı, terlemeye başlamıştım bile. Ne yapacaktım?
Kadın hâlâ bana bakıyordu.

"Ödeme nasıl olacaktı?"

"Şey, ben arabada unutmuşum. Cüzdanı. Arabada"
Utancımdan konuşamıyordum bile!
"Acaba arabadan alıp gelsem?"

Dediklerimle beraber dakikalardır sıra bekleyen insanlardan onaylamaz homurdanmalar yükselmeye başladı.

Sandviçe lanet okuyup geri bırakmayı düşünürken arkamdaki adam konuştu.

"Ben öderim, siz benimkileri de geçin"

Şuan red etsem daha çok zaman alırdı o yüzden sesimi çıkarmadım ve marketten çıkıp adamı beklemeye başladım.

Adam ödemesini bitirip marketten çıkınca elindeki posetten lanet sandviçimi çıkarıp uzattı.
Bende almak için elimi uzatınca adam önce işaret parmağımda duran söz yüzüğüme baktı sonra yüzüme.
Büyük ihtimalle söz yüzüğünü neden işaret parmağıma taktığımı merak etmişti.
Sözlümü sevmiyordum. Onu da annem seçmişti, bu yüzden yüzüğü sol parmağıma takıp kabullenmek istemiyordum.

Sandviçi alıp boğazımı temizledim.

"Teşekkürler"

"Önemli değil, iyi günler" Arkasını dönüp yürümeye başladı.

"Bir dakika bekleyin! Arabam yakında parayı alıp-"

"Önemli değil hanımefendi"

Adam uzaklaşırken görünüşünü inceledim;
uzun siyah bir kaban giymişti, siyah bir atkısı ve eldiveni vardı.
Saç şeklini hatırlamasamda adam akyazdı galiba. Yüzüne adam akıllı bakmamıştım ki!

Arabama binip kahvaltımı yapmaya başladım.
Son lokmayı yutarken telefonun ekranında o isim göründü.

Baran

Annemin mükemmel damat adayı.

"Alo"

"Neredesin?"

BALLARIM SIZCE NASIL OLMUSS