İnat

"Burda ne yapıyorsun?"
"Odam da... bir şey kalmışta."
"Göktuğ'un odasında mı?" Aferin Gökçe batırdın.
"Şey..."
"Dinledin değil mi?"
"Hayır."
Gözlerimin içine baktı.
"Gökçe"
"Hm?"
"Yalan söylemeyi beceremiyorsun."
Başımı öne doğru eğdim.
"Peki tamam dinledim." Uraz'ın kızacağını düşünüyordum. Ama tam tersi yüzünde ufak bir gülümseme belirdi sanki benimle dalga geçen bir gülümsemeydi. Noluyo ya
"Ne duydun?"
"Çoğu şeyi."
"Hepsini bilmeden yorum yapma ve kimseye bir şey anlatma."
"Emredersiniz komutanım da Göktuğ bilmiyor mu?"
"B-"
" Uraz Gökçe çay soğuyor!"
"Aşağı inelim artık."
"Peki..." dedim istemeye istemeye.
Yani evet özel hayatı ama o kadar duydum yani bir açıklamayıda hak ediyorum bence!
Ben bu işin peşini bırakmam inadım inat aha da buraya yazıyorum!
Aşağı inip kendimi koltuğa doğru attım ve hemen koltuğun üstünde bağdaş kurdum.
"Ee sen ne almaya çıkmıştın?" Dedi Asel.
"Ben mi ben...Aa telefonum! Telefonum kalmış onu aldım."
"Benden sakladığın bir telefonun yoksa peki ama telefonun burdaydı." Peki, bugünü sıçıp batırma günü ilan ediyorum.
"B-"
"Benimle beraber inmek istedi merak etmiş ve biraz endişelenmiş."
"Evet ev- bi dakika ben endişe..."dememe kalmadan omuzlarımdan bir el hissettim.
"Endişelenmiş endişelenmiş! E ben bir Gökçe'yle konuşuyayım." dedi Uraz ve beni yukarıya doğru sürüklemeye başladı.Benim odama girdik ve kapıyı arkadan kitlesi. Hemen atıldım.
"Benim için endişelenmiş ne ya!"
"Ne deseydim Göktuğ senin kardeşin telefon konuşmamı dinliyor mu deseydim."
"O da doğru." Uraz ileriye doğru yürümeye başladı ve çalışma masamdaki sandalyemi çekip oturdu.
"Bak Gökçe bu konular biraz hassas yani daha yeni Buse'den ayrıldım ve karışık bir dönemden geçiyorum çok yorgunum lütfen soru sorma en azından şimdilik lütfen." Kendimi çok suçlu hissediyordum bide oturmuş bana açıklama yapıyordu.
" Ben özür dilerim...bide bana açıklama yapıyorsun çok bencilim..." Ayağa kalktı ve karşımda dikildi
Boyu benden belli bir oranda uzun olduğu için gölgesi üzerime düşmüştü bu beni daha da kötü hissettirmişti.
"Gökçe kötü hissetmeni istemiyorum. Senin suçun yok bencil olacak en son insan da sensin sadece... çok yoruldum..."
"Peki bu konuda seni darlamayacağım ama istediğin zaman benimle paylaşabilirsin."
"Seninle mi?"dedi şaşkın bir sesle.
Hemen toparladım.
"Yani paylaşmak istersen çattık ha."
" Tamam tamam birşey demedim."
"Hadi aşağı inelim artık."
Dedim ve merdivenlerden indik.
Bu sefer koltuğa daha sakin oturdum.Beraber sohbet ediyorduk ama aklımda hala konuşmalar dönüyordu ve birde bilinmeyen numara.bu kimdi ve numaramı nerden bulmuştu Uraz'a güvenme yazmıştı bunları düşündükten soğuk soğuk terlemeye başladım.
"Gökçe hasta mısın?"Göktuğ bu halimi fark etmiş olacak ki bana soru sormuştu. Anında Cevapladım.
"Hayır! sadece son bir haftadır kütüphanede çok yoruldum."Asel bana imalı bir bakış attıktan sonra ne düşündüğümü anlamış olacak ki benim yalanımı
-umarım inandırabilmişimdir.- devam ettirdi.
"Evet evet ben şahidim çok çalışıyor...neyse bende kalkayım artık saat geç oldu."dedi ve ayaklandı.
"Bırakayım mı?"Diye sordu Göktuğ. Ona imalı bir bakış attım.
" Ne? Saat geç olmuş yani."
"Göktuğ ben bırakırım evime gideceğim."dedi Uraz.
"Peki tamam."dedi Göktuğ.biraz bozulmuş muydu bana mı öyle geliyor?
Uraz ve Asel'i uğurladıktan sonra odama çekildim ve yatağa uzandım ve bir anda ekranına bir bildirim geldi.
Asel
yarın konuşuruz beni gelişmelerden haberdar et.
Gökçe
Tamam yarın görüşürüz.
Yazıp mesajlardan çıktım. Ve Gözlerimi tam yumucakken bir mesaj sesi daha geldi. Elime telefonumu aldım ve kilit ekranındaki isime baktım.
Bilinmeyen numara elimin titremesine engel olmaya çalışarak mesaja tıkladım.
Bilinmeyen numara
Ailesi Uraz'dan neden nefret ediyor öğrenmek ister misin?
Kalbimin sıkıştığını hissediyordum. Yinede cevap yazmadım.
Telefon konuşmasındaki bir yer aklıma geldi
Evet ailemi inandırabilirsin.
Ailesi Uraz'dan nefret mi ediyordu iyide niye ne yapabilirdi ki insan öldürecek hali yok ya.
Telefonumu Sesiz alıp uyku pozisyonuna geçip Gözlerimi yumdum.
10 dakika önce
Aselden:
Uraz'la beraber dışarı çıktık ve motoruna doğru ilerledi.
"Bıraktığın için sağol."dedim.
Kafasını salladı ve kaskı bana uzattı. Kaskı taktım Uraz'ın arkasına bindim.
Yol boyunca ikimizde konuşmadık. Eve vardığımda motordan inip kaskı çıkarttım.
"Teşekkür ederim." Dedim ama Uraz'ın yüz ifadesi çok tuhaftı.
" söylemek istediğin bir şey mi var?"
Uraz hemen bakışlarını kaçırdı.
" sadece Buse'den ayrıldım da tuhaf geliyor."
Yalan söylediği apaçık ortadaydı.
" Hm peki iyi geceler."
"sanada."
Gökçeden:
Sabah gözlerimi odama yansıyan güneş ışığına uyandım.
Telefonumu elime alıp tekrardan mesaja baktım.
Tekrar.
Tekrar.
Ve tekrar.
Kafamdan çıkaramıyordum.
Aklıma Nehir'i hiç aramadığım geldi.
Nehir'i aradım.
: Alo Nehir nasılsın?gittiğinden beri hiç konuşamadık.
-Alo iyiyim Gökçe sağol. Bir kaç işim vardı evet hatta bir süre farklı bir şehirde olacağım
Arkadan ufak bir fısıltı duydum.
-hadi öptüm bay!
Konuşmama fırsat vermeden telefonu kapattı.
Neler oluyor.

~

Kampüste otururken Asel yanıma doğru geldi.
"Gökçe Nehir'e ulaşamıyorum."
" Ben sabah konuşmuştum Şehir dışındaymış."
"Peki, Bilinmeyen numaradan bir mesaj var mı?"
Mesajı açıp Asel'e gösterdim.
"Bilinmeyen numaranın kim olduğunu bir öğrensem."
"Ya bilinmeyen numara demek yerine bir isim bulalım çok uzun."
Şaşkınlık içinde Asele baktım.
" Ne? Haklıyım." Biraz düşündükten sonra ulu ortalıkta söylemenin doğru olmadığını düşündüm.
"Peki ne olsun?"
Asel biraz düşündükten sonra atıldı.
"Patates."Dudaklarımı birbirine bastırdım.
"Ciddi misin?"Asel ciddiyetle başını salladı.
"Evet."
" Peki Patates olsun."