İlk Bahar Suikastçısı kitap kapağı

3. bölüm / 3

Tria Mortis

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 3Şu an: Tria Mortis

50 YIL ÖNCE
Grande Nehrine yaklaşırken havaya karanlık çökmeye başlamıştı.
Alistair "Daha fazla ilerlemeyelim." Dedi. Kael "Neden? Gece yarısına kadar köye varmış oluruz." Diye yanıtladı.
Yorgunluktan konuşamaz olmuştum. Eğer yürüyelim derlerse yürürdüm ama vücudum kendini tasarruf moduna almıştı.
"Acelemiz yok. Yavaş yavaş gideriz." Dedi. Kael'de çok fazla zorlamadı.
Kendimi yere atıp sırtımdaki çantaya yaslandım "Acıktım ben." Dedim.
Alistair kendi çantasını kontrol edip "Hazır yemeğimiz kalmamış. Kael hava tamamen kararmadan avlanıp dönebilir misin?" Dedi. Kael kendşnden emin şekilde dönüp "Birazdan dönerim." Dedi.
Biraz doğrulup "Balık tutabilir miyiz sence?" Dedim. "Bilmem deneyebilirsin." Dedi.
Bunu evet, olarak kabul edip birkaç çubuğa ip bağladım. Ama büyük bir eksiğim vardı. "Alis, yem yok!" Dedim.
"Ne yapabilirim?" Derken ortaya bir kucak dal ve yaprak koyup ateş yakmaya çalışıyordu. Doğal yollarla yakmasını izlemek yerine büyüyle minik bir kıvılcım çıkarıp ateşi yaktım.
Bana kızarak "Roxy! Mananı boş yere kullanma! Biz de yapabilirdik!" Diye art arda sıraladı.
"Ya sabaha kadar yenilenir zaten bu kadar korkmayın mana kullanmaktan!"
"Olsun!"
Saçımı savurarak başımı çevirdim. Yemin olmazsa balık avlayamazdım. Kael döndüğünde onun avından yem yapacağım.
Kraliyet ailesi tarafından bizzat bir göreve gönderilmiştir. Ve şu an da dönüyorduk.
Çok uzun bir yolculuk olmuştu. Hem gidiş hem geliş.
Görevimiz ise dünyamızın en ucunda bulunan Denge Taşındaki tuhaflığı çözmemiz istenmişti.
Sorun taşın bariyerlerinin eskimiş olmasıydı ve çözmek için bir ay harcamıştık. Pek uzun bir süre değildi elbet ama yinede uğraştırmıştı işte.
Bariyerler için büyücünün çok çeşitli yöntemlerden istediği herhangi biriyle bir şifre yazması gerekiyordu şifreden sonra da bariyere hangi kullanımları kodladığını bulup yenilemeliydik.
Tabi şifreyi çözdükten sonra taş az daha mana yoğunluğundan kırılacaktı. Eğer öyle bir şey olsaydı kellelerimizi ülkenin girişinde sergilerlerdi.
Neyse ki öyle bir şey olmadı.
Daha çok yolumuz vardı ve benim manamda denge taşıyla uğraştığımızdan beri dalgalanmalar vardı. İhtiyacımız olduğunda kullanabilirim diye normal zamanlarda neredeyse tamamen bastırıyordum.
Büyü kullanmada neredeyse S seviyesindeydim ama mana tasarrufu yapamıyordum. Her zaman ihtiyacım olandan fazla mana kullanıyordum ve bir türlü kullanmayı öğrenememiştim.
Yani aynı S seviyesinden biri ile yıpratma savaşına girersek kesin kaybederdim.
Bunu engellemek için çeşitli yöntemler vardı. En yaygın olanı belli bir manayı bir nesneye aktarıp kullanacağın zaman nesne sadece büyünün ihtiyacı kadarını dışarı salıyordu.
Ama ben zaten mana seviyemi ayarlayamadığım için o nesneler kırılıp duruyordu.
En en üst mana tutucular ise çok pahalıydı. Ve o parayı vermektense yıpratma savaşında kaybetmeyi yeğlerim.
Balıkları bir süreliğine azad ettiğimde Alis'in çantasını kurcalayıp içinden bitki kitabını aldım.
Çevremizde yiyebilecek sebzeler var mı kontrol edecektim.
Sayfaları dolaşırken bir kaç tanesini gözüme kestirip aramaya başladım.
Sonunda bulduğumda sevinçle "Alis, bak bunları buldum." Dediğimde elimdekileri kontrol edip birini tutup ateşe attı.
Neden yaptığını sorduğumda "Zehirli bu yenmez." Dedi.
Alık alık "Ama yakarken dumanından zehirlenmez miyiz?" Dediğimde o kadar panik oldu ki neredeyse yere düşecekti.
Ben ise arsızca yine büyü kullanıp nehşrdeki sudan ateşi kaplayacak kadar suyu boşaltıp söndürmüştüm.
Alis ise benim tekrar büyü kullanmama yine çıkılacağı zaman yanına gidip omzundan tutup ağacın birinin dibine oturttum.
"Bugün fazla dalgınsın. Hiç bir şey düşünme ve biraz uyu. Seni uyandırırız." Dedim. İtiraz etmesine izin vermeden de çantadaki battaniyelerden birini alıp bacaklarına örttüm.
O zaman sıra bendeydi.
Islanmış zemini kurutup yeni bir ateş yaktım. Büyüle. Gece de en azından başımızın üstünde bir çatı olsun, diyerek uzaktaki ağacın birkaçını devirip parçalara ayırdım.
Asıl ihtiyacımız olan çatı ve zemin olduğundan yerden biraz yüksek kamelya tarzı bir yer bize yeter de artardı.
Harika, müthiş bir kamelya inşa etmiştim. Aferin bana. Kendim ile gurur duyuyorum.
Tabi bu kadar büyü kullanmama Alis mutlu olmayacaktı ama yatacağımız ver güzel olduğundan sorun olmazdı.
Biraz sonra Kael dönmüştü. 3 tavşan ve birde kızıl geyik vardı.
Koşarak yanına gidip hayvanları aldım. Önümde dururlarken Kael'e "Bak kamelya yaptım nasıl olmuş?" Dedim. Bi bakıp "Büyü kullanma demiyormuyuz sana?" Dedi.
Hevesimi kırdığı için bir şey demeden kamelyanın arkasında oturup suyla oynamaya başladım.
Tek başına hayvanları pişirdiğinde önce Alis'i uyandırıp sonra benim yanıma geldi.
Arkamda dururken "Kael balık da tutsana." Dedim. Başımı önüme çevirdiğimde sırtıma bir tekme basıp beni ittirdi. Dengemi bir anda kaybedip kendimi toparlayamadan suya yuvarlandım.
"Çok istiyorsan sen tut."
Suya girdiğim anda Su Prensesi bana seslendi.
"Yakında bir grup asker var. Sizi düşman sanabilirler. Dikkat edin."
Sudan kafamı çıkarır çıkarmaz. "Ateşi söndür." Diye fısıldadım. Kael beni duyunca bir tuhaflık olduğunu anlayıp dediğimi yaptı. Derinliği normal bir nehre göre fazla olan sudan çıkıp çantamı sırtladım.
Alis kılıcını çekmeye hazır "Ne oldu?" Derken "Adancia askerleri etraftaymış." Dedim.
Yasa dışı bir iş yapmıyorduk bir çok krallığın izni ile hareket ediyorduk ama bu ülke her şeye tedbirli yaklaşıyordu. Hali hazırda iç isyanları artmışken ajan korkusuyla uyuyamıyorlardı.
Bizde kendimizi açıklamaya kalkışırsak önce saraya gidip kralın izninin olduğunu kralın onaylaması gerekiyordu ki bu da çok uzun sürerdi.
Kaçmaya çalışsak bizi kesin fark ederlerdi. Yakalayamazlardı ama bu bile onlar için büyük bir şeydi.
En yakınımızdaki ağacın tepesine çıktığımızda üzerimize bir görünmezlik çektim.
Askerler bizim ateşimizi kontrol ederken yakınlarda olduğumuzu anlayıp bir türlü gitmemişlerdi.
Benimde görünmezliği kullanabileceğim süre bir yere kadardı.
Ama o anda beklenmedik bir şey oldu.
Çevremizdeki görünmezlik sanki camdan bir duvarı parçalıyormuşuz gibi ses çıkarıp kullandığım manayı doğrudan bana geri çekti.
Gelen ani manadan dengemi kaybedip bulunduğum dala yapıştım ama dal kırılında doğrudan aşağıya düştüm.
Başımı sert çarptığımdan hem çok acımış hemde görünüşüm bulanıklaşmıştı.
Askerler bağırırken Alis ve Kael önüme atlamışlardı.
Ben ise bilincimi yavaş yavaş kaybedip bayılmıştım.
Uyandığımda nerede olduğumuzu anlamamıştım. Kael "Saraydayız." Demişti.
Alis ise devam edip "Masum olduğumuzu anladılar. Tabi neden saklandığımızı açıklamak çok uzun sürdü."
"Uyandığında göre öğlen çıkarız."
"Öğlen mi?"
"Evet, dünden beri uyuyorsun."
Durduk yere yolumuzu uzattık işte.
Aradan zaman geçmiş olmasına rağmen düşüşümdeki acıyı hâlâ çok iyi hatırlıyorum.
Belki de Alis'in sözünü dinleyip büyü kullanırken biraz daha dikkatli olsaydım manam en başından bana geri tepmezdi. Neyse olan oldu artık.

ŞİMDİ
Kael ile Alis'in evine gelmiştik. Aynı anda hiç durmadan kapısına vurmaya başladık.
Nefes nefese açarken "Şu kapıyı düzgün çalın!"
Dedi. Ona aldırmadan kenara ittirip evine girdik.
Salona geçip otururken "Başına bela olmaya geldik." Dedim. Kael de yanıma oturup "Sen niye nefes nefesesin?" Dedi.
Alis karşımızdaki koltuğa otururken "Arka bahçedeydim. Kapının kırılacağından korkarak geldim." Dedi.
"Seni benim görevime yazdırdık." Dedim pat diye. Normal karşılayıp "Ne görevi?" Dedi
Olayları en başından sonuna kadar anlattım ve "O çocukların kalplerini ellerine vereceğim." Dedim. Alis "Biz nasıl yardım edeceğiz?" Diye sordu.
"Aslında bir planım var." Dedim.
...
"Tamam hallederiz."
"Kolay."
"Kendinize çok güveniyorsunuz."
"Bir şey olmaz."
"Aynen."
Ne kadar rahatlar. Müthiş.
Üçümüz Alis'in evinden çıkıp benim evime doğru yürümeye başladık.
Evime vardığımızda Norman içerideydi. Bizi berbaer görünce şaşırıp "Dalga geçiyorsunuz sanıyordum." Deyip Kael'e baktı.
Kael ise eğlenerek "İp atlamaya mı geldin?" Dedi.
Konuyu bildiğimden gülmeye başladım.
Alis ise ortamın biraz değişeceğini umarak "Plandan haberi var mı?" Dedi. Başımı hayır anlamında sallayıp "Yemekten sonra anlatırım." Dedim.
Akşam yemeği vakti gelmişti zaten. Ve tabiki de yemeği Norman yapmıştı.
Kael durumu fark edip "Sen niye hergün buraya gelip yemek yapıyorsun?" Dedi. Norman "Seni ne ilgilendirir?" Dedi. O ise devam edip "Genelde erkeğin kalbine giden yol midesinden geçer derler ama sanırım Roxy'nin yıl da aynı yerden geçiyor." Dediğinde elimdeki demir tabağı kafasına sertçe vurup "Bir şey mi dedin?" Cevap vermemesi gerektiğini belli eden bir ses tonuyla.
Kafasını sıvazlarken "Cüceler bile daha merhametliydi." Dedi. İmalı bir ses tonuyla "Cücelerin yanına geri dön o zaman!" Dedim.
Yemeği yiyip bitirdikten sonra evimin arka bahçesindeki kamelyaya gidip oturduk.
Çayımızı içerken Norman'a planımı anlattım.
Bitirdikten sonra "Gabriel'ı da burada kullanacağım." Dedim. Biraz düşündükten sonra "Elinize yüzünüze bulaştımayın." Dediğinde
"Pardon? Karşında kimler duruyor sanıyorsun? Hadsiz!" Dedim.
Birkaç insan için tedirgin olmamıza gerek yoktu. Özellikle de Öte Dünya Tanrıçası tarafından "Tria Mortis" lakabını alan bir ekip için.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…