Bölümler 3Şu an: Arkadaş
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
"Ölüm canlıların kaderidir Roxy. Benim zoruma giden kafasına göre can kıyanların normal şekillerde ölmesi."
Demişti Ustam bir keresinde. Çok düşünürdüm o zamanlar. "Kafasına göre can kıyanlar." Ne demek?
Şahit olarak öğrenmek çok acıydı.
İnsanlar için artık gerçek olmayan, bir efsaneye dönüşmüş hikayedir. Benim ise daha 50 yaşında iken tanık olduğum, canımdan can alan zamanlar...
Sabah erkenden kalkıp hazırlandım. Güneş doğarken insan dünyasına geçtim. Yapacak işlerim vardı. Bir arkadaşın ricasıyla kurtarmam gereken bir can.
"Ustam, onu çoktan kurtardık. Yaralarını da iyileştirdim. Neden gitmesine izin vermiyoruz?"
"Fiziksel yara iyileşir elbet. Biraz zaman sonra yaranın nerede olduğunu bile bilmez. Ama bunun yarası fiziksel değil. Kalpsel."
" O ne demek?"
"Bedeni iyileşse bile kalbi yaralı. Ne kadar dayanacağını ancak kendisi belirler. Ve böyle vakalarda kişiyi yalnız bırakmak onu ölüme terk etmektir."
"Ama hala yaşıyor değil mi? Gidipte canına kıyacak hali yok ya?"
"Canına kıysa da kıymasa da nefes alan bir ölü kalbi durmuş ölüden daha çabuk çürür."
Emma'nın kapısına vardığımda çalmama gerek kalmadan açtı. "Günaydııınn" dediğimde hayretle bana bakıyordu.
Donuk yüzü dünkinden daha renksizdi. Bakışları buğuluydu. Yemyeşil gözlerinden göz bebeklerini göremeyeceğim kadar.
Emma çürüyordu.
Sudan çıktıktan sonraki yaşam sevincinden eser kalmamıştı.
Beraber yolu adımlamaya başladık. Benimle konuşmuyordu.
"Sizin okulda olduğumu fark ettin mi?" Dedim. Bana bakmadan "Evet." Dedi. Sesi titriyordu. Nedenini anlayamıyordum.
"Belki aynı sınıftayızdır da?" Dedim. Yere bakarak "Benim ile aynı sınıfta olmak istemezsin." Dedi.
Cevap vermedim. Bana güvenmiyordu. Güvenini kazanmalıydım. Kısa sürede. Ama nasıl yapacağım pek bilmiyorum.
Okula vardığımızda "ben bi müdür ile konuşup geliyorum." Deyip yanından ayrıldım.
Okul koridorlarını arşınlarken etrafına göz gezdirdim. Yüksek kahkahalar. Küçümseyici bakışlar. Yabancı görünce yeni av bulmuşçasına sevinen aptallar.
Klasik zorba okuluydu.
Kapıyı çalıp içeri girdim. Beni görünce şaşkına dönen müdür "Ne istiyorsun?" Dedi. "Yeni nakil oldum da sınıfını öğrenecektim." Az önce nakil oldum evet.
"Roxy Miller?"
"Evet benim."
"2-3, sınıfına geçebilirsin."
Başımla onaylayıp çıktım. O keltoşa daha fazla bakmak istemiyorum.
Sınıfıma giderken kendime "Aman Tanrım, ne kadar hoş bir ilk okul günü!" Dedirtecek bir manzarayla karşılaştım.
4 erkek dolapların arasında birini dövüyorlardı acı inlemelerin koridorun başından duyabilmeme rağmen çevreden bir tane bile yardım eden yoktu.
Biraz izlemeye karar vermişken çocukların biri arkasından koca bir kovayı alıp içindeki suyu çocuğa boca ettiler.
Dökülen su ayak uçlarına yaklaşıp ayakkabıda değecekken bir kaç adım geriledim. Ona yardım etmeyi düşünmüyordum. Akranları tarafından herkes içinde darp edilmek kötüydü evet ama benim intihar seviyesine gelene kadar yardım etmek gibi bir düşüncem de yoktu. Ben psikolog değildim. Hayır kurumu da değildim. Bazen kendi ayakları üstünde durabilmeleri gerek.
Başka bir çocuk "Ah, bakın çantamde ne buldum!" Diyerek 4 yumurta çıkardı. Başlanmıştır herhalde. Kabuğuyla yedirmeyi falan mı düşünüyorlar?
Muhtemelen. Haşlanmış olmasa şimdiye kırılırdı.
Derken yanlış bir düşünceye kapıldığını anladım. Birer birer yumurtaları çocuğa fırlatırken kırılma seslerini duydum.
Sanırım bu kadar izlemek yeterli.
Onlara doğru yaklaşırken telefonunu çıkardı. Kamerasını açıp
"Hadi biraz gülümse."
"Bu anı ölümsüzleştirmeliyiz!"
"Liseyi çok özlersiniz bol bol fotoğraf çekin, derler bizde yapalım."
"Ama sen böyle somurtursan gelecekte çocuklarına gösterirken çekinmez misin?"
"Evet, babalarının somurtkan bir piç olduğunu düşünürler."
"HA HA HA HA!"
Çocuğun elindeki telefonu alıp fotoğrafları sildim.
İşine karışılmasını beklemeyen çocuk, bana şüpheyle bakıp "Kimsin sen be?" Dedi. Ona aldırmadan telefonu geri yavaşça fırlattım.
Dolaptaki çocuğa elimi uzattığımda o da ne yaptığımı sorguluyordu.
"Elimi havada bırakırsan elini kırarım." Dediğimde titreyerekde olsa tuttu.
Kabaca bir inceleyip "Morlukların geçmesi biraz sürer ama kızarıklıklar akşama kaybolur. Sana bir krem vereceğim, morlukların da geçirir."
Arkamızdaki dörtlü bağırarak "Hey arkadaşlar, bir yardım severimiz var!"
"Hadi bu ucubeye bir hoşgeldin diyelim."
"Ben başlamak isterim!"
"Ama öncekinide sen başkatmıştın, sıra bende!"
"Tamam tamam tartışmayın, ben başlatırım."
Yaralı oğlanı kenara alıp arkamdan saldırmalarını bekledim.
Hızlı ve tereddütsüz şekilde önce savunma yaptım. Ardından tek tek hepsine hücumda bulundum.
Bu sefer morluklar ile kaplı olan onlardı. Dudağını patlattığım biri "Bunun bedelini ödeyeceksin." Derken dudağının öbür tarafını da patlattım.
Hala konuşabiliyorsa akıllanmamış demektir.
Çok uzun sürmeden hocalar duruma el attı. Minyon kadının biri ciyaklayarak "Ne yaptığını sanıyorsun? Terbiyesiz! Çabuk müdürün odasına."
Göz devirerek "Yeni ordan geliyorum, neden başta söylemediniz ki?" Diyerek onu alaya aldım.
Bana daha fazla bakmadan oğlanlara "Ah benim bir tanelerim, ne hale getirmiş sizi, merak etmeyin yanına kar bırakmayacağım! Söz veriyorum." Dedi.
Boş drama yaptıklarını düşünüyorum.
Herkesin gözü bizim üzerimizdeyken kalabalığın içinde Emma'yı gördüm. Şaşkınlıkla bakan gözleri onu fark ettiğimi anlayınca umursamazlıkla çekildi.
Kalabalığın arkasından kayıplara karışırken gidişini izledim.
Belkide bu işi tek başıma yapmak bir hataydı.
Bugünü daha olaysız atlatıp eve gidince arkadaşlarımdan rica etmem hepimizin hayrına olacak.
"Hala burada mısın? Yürüsene!" Tekrar bir ciyaklama duyuldu.
Emma, umarım bu minyon top senin hocalarından değildir.
Henüz bir iki adım atmıştım ki kenara park ettiğim çocuk "Çantanı unuttun." Dedi sessizce. Aslında kimsenin duyamayacağı şekilde söylemişti ama iblis genleri fuymamı sağlıyordu.
Teşekkür edip çantamı alırken kadın susmamaya kararlı olduğunu bir kez daha belli etti "Sen de ona yardım mı ettin? Sende yürü!"
Küçümseyici gözlerle bakıp "Gözünüzdeki 2,5 numara gözlükler ile onunda dayak yediğini göremiyor musunuz? İsterseniz sizi güvenilir bir göz doktoruna yönlendirebilirim." Dedim.
Kadın sanki ona küfür etmişim gibi tepki gösterip elini kaldırdı.
"Baksana bücür, 1 metrelik boyunla bana zarar veremezsin." Diyemediğim için havadaki elini tutmakla yetindim. Geri bıraktığımda sanki tokat atan ben mişim gibi "Büyğüne el kaldırmak ha!" Diyerek işleri daha da büyüttü.
Arkamı dönüp "Ben müdürün odasına gitsem iyi olacak, iyi günler dilerim." Diyerek koşarcasına yürümeye başladım.
Bir kaç günde bitirip gitmek istiyordum oysa ki!
Bir süre buralarda takılacağım.
Müdürün odasına geldiğimde "Yine ne var?" Dedi. Müthiş bir açıklıkla "Birini döven 4 çocuğu dövdüğüm ve öğretmene el kaldırdığım iddiasından buradayım. Önce öğretmen bana vuracaktı ben elini tuttum ve vurdun dediler yani." Dedim.
Adam hayretle bana bakarken arkamızdan minyon geldi.
Müdür kadını görünce ayağa kalkıp onu karşıladı. Anlaşılan burada saygı duyulan biri.
Yarı baygın halde koltuğa oturup olayları abarta abarta anlattı. Dinlemesi benim için bile keyif verici olduğu için itiraz etmedim.
Masadaki telefon çaldığında özür dileyerek açtı. Tedirgince konuşup kapattıktan sonra "Çocukların aileleri geliyor. Okuldan atılırsan haline şükretmelisin." Dedi.
Eyvah. Asıl yapmam gereken şeyi bile yapamadan gidemem.
"Kendi aileni aramak ister misin?" Dediğinde "Gerek yok." Dedim.
Ama çok gerek vardı. Burada işler böyle işliyormuş demek ki. Bir dahaki kurbanımı buralardan seçeceğim.
Şu an beni duyabilecek iki kişi vardı. Biri Hava Prensi öbürüde Toprak Prensesi.
Hava her yerde olduğundan her an ona ulaşabilirdim.
Toprak ise saksıda vardı ama ona dokunmam gerekti.
Neden yanıma su almamıştım ki? İçme bahanesiyle Su Prensesine ulaşmak çok daha kolay olurdu.
Kaybedecek vaktim yok. Sessizliğin içinde yapmacık bir tavırla "Aman Tanrım, Müdürüm siz çiçek sever misiniz? Bende severim." Derken koşarcasına saksıya gidip elimi toprağa sürdüm.
Bu kadar yeterde artardı. "Bunların seni kurtaracağını sanıyorsan yanılıyorsun." Derken ben Toprak Prensesiyle konuşuyordum.
"Majesteleri, çok affınıza sığınarak acaba kısa süreliğine velim olur musunuz? Başım biraz belada ve varlıklı ailelere karşı ezilip okuldan atılma gerekiyor."
"Ne yaptın?"
"Birini döven 4 kişiyi dövdüm. Ve şu an buradayız."
"Tek başıma mıyım?"
"Hava Prensi'ni çağırmayı düşünüyorum henüz iletişime geçmedim."
"Küçük prensi çağır."
"Ama majesteleri, küçük prens daha 60 yaşında. İnsan yaşına göre 14-15 yaşlarında gösteriyor."
"..."
Toprak Prensesi ve Hava Prensi'ni evlendirme düşüncesi içinde olan kişilerin ekmeğine yağ sürmemem için bir teklif yaptı ama reddedildi.
Şimdi sıra Hava Prensindeydi
"Aeron, yardım lazım."
"Farkındayım."
"Farkındasın madem yardım etsene!"
"Tamam be! Ne yapacağım?"
"Velim olacaksın."
"Eşim kim olacak?"
"Thalira."
"Babam mı ayarladı?"
"Yok."
"Ee, başka koca evrende kimse kalmadı mı?"
"İletişime geçebildiğim bi o bi sen varsın ne yapayım?"
"Tamam. Gelirim birazdan."
"Ben şu manyaklar tarafından ezilmeden gelmiş ol."
"Sen kime emir veriyorsun?"
"Pardon majesteleri."
"Neyse, bir kaç gün sonra şehre ineceğim Felix'i sana emanet edebilir miyim?"
"Bir kaç gün buralarda takılacağım. Olmaz."
"Tamam."
Boş bir muhabbetten sonra tamamdım. Yine de arkamı sağlama almam gerekiyordu. Norman'ın suçlular listesine gidip bir göz atayım.
Keşke Emma ile derse girebilseydim. Onun hangi şartlar altında olduğunu daha erken tespit ederdim.
Yapacak birşey yok. Kendi başının çaresine bakmalı.
Arkamızdaki kapı kırılırcasına açıldığında içeri bir grup yetişkin sanki biri ölmüş gibi davranarak girdi.
"Neler oldu burada? Müdür bey siz buna nasıl izin verirsiniz?"
"Biz çocuklarımızı size emanet ediyoruz!"
"Ya ciddi bir şey olsaydı?"
"Pardon?! Benim oğlumun durumu ciddi zaten görmüyormusunuz? Dudağından kan geliyor! Ya çok kan kaybettiyse?"
Görüşüm bulanıklaşmaya başladı. Yaşadıklarım. Geçmişim gözümün önüne geliyor aynı o günkü gibi hissettiriyordu. Kanım vücudumdan çekiliyor, nefes almak acı veriyordu.
"Norman, ölmek istemiyorum. Ölmeni istemiyorum."
"..."
Nefes alıyor muydu? Yoksa çoktan ölmüş müydü?
Yerde sürünerek ona uzanmaya çalıştım. Parmak uçlarım ona ulaşmıyordu.
Kafasını hareket ettirdiğinde ölü bir bedenin kendiliğinden hareketi mi ya da bilinçli mi anlayamadım.
"Çocuğunuzu bu kadar önemsiyorsanız neden eve hapsedip bütün eğitimini orada vermiyorsunuz?"
"Ne dediğinin farkında mısın sen pislik?"
"Bizim çocuklarımız ileride şirketlerin başına geçecek! İnsanlar ile iyi geçirmeleri onları etkileri altına alabilmeliler!"
"Eğer bu çocuklar patron olursa onlar için geri gelirim." Dedim fısıltıyla.
"Kimin çocuğusun sen?"
Cevap vermedim.
"Hah! Yetim olduğu en başından beri belliydi! Eğer aile eğitimini düzgün alsaydı çocuklarımıza saldırmazdı!"
"Yurduna geri dön ve orda öl!"
"Hangi şirketleri yönetiyorsunuz?"
"Seni ne ilgilendirir? Adımıza leke sürmene izin vermeyeceğiz!"
"Bir gece de çok sevdiğiniz şirketlerinizi kaybetseniz. Ne yapardınız?"
"Ah! Saçmalığa bak! Açlıktan ağzı kokan birine göre dilin fazla uzun! Eğer okulundan sonra dönebilecek bir yurdun olsun istiyorsan o dilini yut!"
Öfkeden gözlerim hiç bir şey görmüyordu.
"Prenses, Aeron, gelmeyin. Ben halledebilirmişim."
"Emin misin?"
"Yardıma gelebiliriz. Gerçekten."
"Hayır teşekkürler. Ben halletmeye karar verdim."
"Sen bilirsin."
"Bol şans. Sonra bana anlatırsın."
"Özür dilemek gibi bir düşüncem yok."
"Kendini ne zannediyorsun sen?"
"Çabuk yurdunun ismini söyle."
"Yurtta kalmıyorum."
"Evsiz misin! Üstündekileri çaldın mı?! BİR YAŞIMA DAHA GİRDİM HIRSIZ VAR!"
"Manolya sokak no.2"
"Ne?"
"Ev adresim"
"Polisi aramamı istemiyorsan çabuk özür dile."
"Bir özür benim oğlumun yaralarını iyileştirmeyecek!"
"Hiç bir şeyi olmayan birinden alabileceğin bir şey yok! Merak etme, polise teslim edeceğiz."
Yeter bu kadar.
"Hükmümü bu akşam verin."
"Bu sana ne istersek yapabileceğimiz anlamına mı geliyor?"
Çocuklardan biri
"Anne, baba, bu teklifi kabul edelim. Akşam evimizde misafir ederiz."
"Harika fikir! Aferin benim oğluma! Hadi hepinizi bu gece bizim evimizde misafir edeyim!"
"Olur."
"Tamam."
"Peki."
Kalabalık bir anda çıkıp giderken sesini çıkaramayan müdür ve minyona son kez bakıp çıktım.
Bu gece kalabalık bir hüküm verilecekti.
Aslında amacım en baştan beri Emma'nın yanında durmaktı ama maalesef durumlar göz önüne alındığında bu pek mümkün değildi.
Şu anda da onunla konuşmak yokluğumda istenmeyen şeylere yol açabilirdi.
Arkamdan çıkan dörtlüye "Bütün okula ailelerimize söylediğim her şeyi anlatın. Özellikle eğer şirketlerinizi kaybetseydiniz, dediğimi."
Tekrar yoluma bakıp cevap vermelerini beklemedim. Koridoru döndüğümde ilk dayak yiyen gözlüklü karşımda dikiliyordu. Kendini yumurtalardan temizlemişti.
Bir şey demeden yoluma devam etmeyi düşünüyordum ki, "Ö-özür dilerim."
"Neden?"
"Benim yüzümden bunlar oldu."
Hışımla ona dönüp neredeyse bağırarak "Hem dayak yiyip hem suçlu maskesi takacağına azıcık dik duruşlu ol da yardım ettiğim kişiden pişmanlık duymayayım!"
Korkup "Afedersin." Dedi.
Boş boş ona bakıp tekrar aynı hızla yürümeye başladım merdivenlerin başına geldiğimde "Adın ne?" Dedim. Beklemiyor olduğu belli şekilde
"Oliver." Dedi.
Yoluma devam ettim. Binayı hızla terk edip evime girdim.
İblis dünyasına geçip Norman'ın yanına, şirkete doğru koşmaya başladım.
Bir süre sonra kaba sinirim geçince yavaşlayıp yürümeye başladım. Pazar alanından geçerken gökten kafama bir şey düştü.
Nereden geldiğine bakarken "Nereye böyle Alev topu gibi?"
Sesi duymamla içimde bir mutluluk, heyecan dalgası baş gösterdi.
"Kael! Ne zaman döndün?"
"Dün gece geldim." Dedi yanıma gelip. "Hemen dışarı çıkabilmen mucize olmalı, genelde günlerce uyurdun." Dedim. Umursamazca başını yana çevirip "Yüceler yücesi efendi Alistair bana maceralarımı anlatmam için güzel bir teklif yaptı." Merakla "Ne teklifi?" Dedim. "Akşam yemeğimi o yapacak." Omzuna vurup "Fazla ucuza kaçmışsın, akşam bana gelsen Norman yemek yapmış oluyor zaten." Dedim. Gülerek "O adam beni sofrada görse bizzat elleriyle besler." Dediğinde gülmeye başladım. "Benimde çok sinirlendiğim bir şeyler oldu. Akşam da kalabalık bi kesim yapacağım. Gidip seni elleriyle besleyecek adamdan da tehtid edip kendi isteklerimi yaptırabileceğim birkaç kurban seçeceğim." Dedim.
"Bende mola vermek istiyorum. Tabi pek zamanım yok." Dedi.
Konuşurken yavaş yavaş ilerliyorduk. "Kendini benim yanımda göstersene, bir kaç gün benimle gelirsin sonra işimiz biter muhtemelen." Dedim. "Hangi şartlar altında çalışıyorsun?"
"Yani değişir. Ama insan dünyasında kızın birini zorbalıktan kurtarma operasyonu. En temelden zorbaları bitirmek daha kolay gibi. Ama bunu yapamam sanırım. O kadar insan aynı anda kaybolsa hükümetleri olaya girebilir." Dedim. Yanımızdaki tezgahların birinden birer meyve suyu alıp bana uzatırken "Bir kaçını korkutsak yeter." Dedi. "Evet bende onu düşünüyorum ama biliyorsun Sakura Bahçeme girip canlı çıkan kişi sayısı çok az. Sen, Alistair, Norman, ustalarım ve yakın zamanda Emma." Şaşkınlıkla merak arasında bir tonla "Koruyucu olduğun zamanlarda varislerden kimseyi almadın mı?" Dedi. "Sakura Bahçesine almadım." Dedim.
Ve böylece bütün yolu konuşarak geldik.
Şirkete izni ve giriş kartı olmayanlar giremiyordu. Ama benim özel bir ayrıcalığın vardı. Kapıda görevliler Kael'i tutmaya çalışsa da benim ile olduğuna ikna edip onu da içeri aldım.
Norman'ın odasına vardığımızda kapıyı çalıp içeri girdik.
Beni her zaman orada göremeyeceği den şaşırıp "Bir şey mi oldu?" Dedi. Daha sonra Kael'i fark edip sustu. Kael ise utanmaz şekilde "Naber ölüm listesi! Görüşmeyeli uzun zaman oluyor, beni özledin mi?"
Norman bakışlarını bana dikip "Orman çocuğunu ne diye getirdin?" Dedi. Masasının önündeki misafir koltuklarından birine oturup masadaki ikramlıklara çökerken "Yolda karşılaştık hasret giderelim derken buraya kadar gelmişiz." Dedim. Kael "Akşam yemeğe de kalmayı düşünüyorum." Deyince devam ettirip "Alistair de var." Dedim.
Beni yalanlayıp "Onu davet ettiğimizi hatırlamıyorum." Dedi. Bacak bacağı üstüne atıp kolunu genişçe masaya dayayarak "Sen de gelsene ip atlarız." Dedi.
Boşluğuna geldiğinden minik bir kahkaha attım ama sanırım hoşuna gitmedi. Bu yüzden konuyu kendi meseleme getirdim. "Tehdit ile aklına gidebileceğim arkası sağlam bir kurbana ihtiyacım var." Dedim. Sandalyesinde kalkıp duvar boyu enlemesine dolu olan dosya kütüphanesinden elliye yakın dosyayı getirip önüme koydu. "Ne için lazımdı?"
"Bugün yavan bir giriş yaptım. Düzeltmek için ise arkası güçlü olan birilerine ihtiyacım var." Dedim.
Dosyaları tek tek incelerken tam istediğim gibi birini buldum.
Adı Gabriel Pars. Kara para aklama, cinayet, cinayete teşebbüs, hırsızlık, yolsuzluk... Vb. Suçlara karışmış biri. Ölümden korkan minik bir sıçan. Gayet güzel.
"Kael ve Alistair'i de benim yanımda çalışıyor olarak gösterir misin sana zahmet." Dedim.
Onaylayarak Anlık Durum Defteri'ni açtı. Bilgileri yazdığında mavi bir ışık yanıp söndü ve kaydedilmiş oldu.
Bende lafı uzatmadan ayağa kalktım. Kael'e "Hadi gidip Alis'e durumu anlatalım." Dedim ve Norman ile vedalaşarak oradan ayrıldık.
Bölüm etkileşimi
