İki uzak aşk kitap kapağı

9. bölüm / 9

9. BÖLÜM — HAYATIN AĞIRLIĞI

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 9Şu an: 9. BÖLÜM — HAYATIN AĞIRLIĞI

Gece, İstanbul’un üzerine ağır ağır çökmüş, şehrin bitmek bilmeyen gürültüsü bile yerini derin bir sessizliğe bırakmıştı. Sokak lambalarının solgun ışığı, odanın perdelerinden süzülerek duvarlara vuruyor; dışarıdaki hayat bütün hızıyla devam ederken Alin, kendi dünyasının içinde sıkışıp kalmış hissediyordu. Saatlerdir aynı düşüncelerin etrafında dönüp duruyor, zihninde cevap aradığı soruların hiçbirine ulaşamıyordu. İnsan bazen bir şeyleri öğrenmek için o kadar çabalardı ki sonunda öğrendiklerinin altında ezilmeye başlardı. Alin de artık tam olarak böyle hissediyordu.
Yatağının kenarında oturmuş, ellerini birbirine kenetlemişti. Önündeki komodinin üzerinde duran eski fotoğrafa bakmamaya çalışsa da gözleri dönüp dolaşıp yine oraya takılıyordu. O küçücük fotoğraf, sanki geçmişten kopup gelmiş ve bütün huzurunu elinden almıştı. Birkaç gün öncesine kadar hayatının sıradan sorunlardan ibaret olduğunu düşünüyordu. Üniversite, arkadaşları, ailesi, günlük telaşlar… Şimdi ise bildiği her şeyin ardında başka bir gerçek olabileceğini düşünüyordu. Üstelik bu gerçeklerin en yakınındaki insanlar tarafından saklanmış olması, içinde tarif edemediği bir kırgınlık bırakmıştı.
Sabah olduğunda perde aralığından içeri süzülen ışık, odanın karanlığını yavaşça dağıttı. Fakat Alin’in içindeki karanlıkta hiçbir değişiklik yoktu. Gözlerini açtığında dinlenmiş hissetmiyordu. Sanki bütün gece uyumak yerine görünmez bir yük taşımıştı. Yavaşça yataktan kalktı, pencerenin önüne ilerledi ve dışarı baktı. Bahçedeki ağaçların dalları hafif rüzgarla sallanıyor, çimenlerin üzerinde sabahın serinliği hissediliyordu. Her şey yerli yerindeydi. Villa yine aynı villaydı, bahçe yine aynı bahçeydi. Ama Alin için hiçbir şey eskisi gibi değildi.
Bazen insanın yaşadığı yer değişmez, fakat o yerde hissettiği aidiyet sessizce kaybolur. Alin, kendi evinin içinde bile kendisine ait bir köşe bulmakta zorlanıyordu.
Üzerine sade kıyafetlerini geçirdikten sonra odasından çıktı. Koridorda ilerlerken ayak seslerinin mermer zeminde yankılandığını duydu. Evin içindeki sessizlik, alışık olduğundan daha belirgindi. Merdivenlerden aşağı indiğinde mutfaktan gelen hafif sesleri fark etti. Annesi Selin kahvaltı hazırlıyordu. Masanın üzerinde birkaç tabak, taze ekmek ve çaydanlık vardı. Pencereden giren gün ışığı masanın üzerine düşüyor, mutfağa sakin bir sabah havası veriyordu. Ancak Selin’in yüzündeki yorgunluk, bu sakinliğin arkasında başka bir şeylerin saklandığını belli ediyordu.
Alin kapının eşiğinde bir süre durdu. Annesine bakarken içinde birbirine karışmış duygular yükseldi. Ona sarılmak, hiçbir şey olmamış gibi yanına oturmak istiyordu. Fakat aklına saklanan fotoğraf, yarım bırakılan cümleler ve babasının öfkeli bakışları geldikçe olduğu yerde kaldı.
Selin kızını fark edince elindeki bardağı tezgaha bıraktı.
“Uyandın mı kızım? Kahvaltı hazırladım.”
Alin kısa bir süre annesinin yüzüne baktı.
“Günaydın.”
Sesi ne öfkeli ne de sıcak çıkmıştı. Aralarında görünmez bir mesafe vardı. Selin bu mesafeyi fark etmişti ama nasıl kapatacağını bilmiyordu. Kızının gözlerine bakmak istiyor, fakat her defasında söyleyemediği gerçeklerin ağırlığı altında bakışlarını kaçırıyordu.
“Bir şeyler yer misin?” diye sordu.
“İştahım yok.”
Selin derin bir nefes aldı. Kızının karşısında dururken söylemek istediği o kadar çok şey vardı ki… Fakat hangi cümleden başlayacağını, nerede duracağını, hangi gerçeğin Alin’i daha fazla inciteceğini kestiremiyordu.
“Alin, dün gece de doğru düzgün uyumadın sanırım.”
“Uyumaya çalıştım.”
“Biraz dinlenmelisin.”
Alin başını hafifçe yana çevirdi. Annesinin bu sözleri ona eskiden huzur verirdi. Şimdi ise sanki yaşananları konuşmamak için söylenmiş sıradan cümleler gibi geliyordu.
“Anne, herkes bana dinlenmemi söylüyor. Ama kimse neden bu kadar yorulduğumu düşünmüyor.”
Selin’in yüzündeki ifade değişti. Kızının sözleri, mutfağın sessizliğinde ağır bir şekilde yankılandı. Birkaç saniye boyunca cevap veremedi.
“Ben seni yormak istemedim,” diyebildi sonunda.
Alin gözlerini annesine çevirdi.
“Ama yoruldum anne. Hem de çok yoruldum. Herkesin bildiği ama benim bilmediğim bir hayatın içinde yaşamaktan yoruldum.”
Selin’in dudakları aralandı, fakat söyleyecekleri yine boğazında düğümlendi. Alin annesinin bu sessizliğini artık tanıyordu. Her sorunun sonunda aynı şey yaşanıyordu: yarım kalan cümleler, kaçırılan bakışlar ve konuşulmayan gerçekler…
Alin daha fazla orada kalmak istemedi. Mutfağın kapısından uzaklaşırken annesinin arkasından seslendiğini duydu.
“Kızım…”
Fakat durmadı.
Çünkü bazen insan, sevdiği birinin sesini duymak istemediğinden değil, o sesin ardından yine aynı sessizlikle karşılaşmaktan korktuğundan uzaklaşırdı.
Üst kata çıktığında telefonuna bir bildirim geldi. Ekranda Mira’nın adı görünüyordu.
İyi misin? Dünden beri aklımdasın. Konuşmak istersen buradayım.
Alin mesajı birkaç kez okudu. Mira’nın varlığı, son günlerde tutunabildiği az sayıdaki şeyden biriydi. Herkesin kendisinden bir şey sakladığını düşündüğü bu günlerde, en azından birinin yanında kendisi gibi olabiliyordu. Telefonu eline alıp cevap yazdı.
İyi olduğumu söylemek isterdim ama değilim. Biraz konuşmaya ihtiyacım var.
Mesajı gönderdikten sonra yatağının kenarına oturdu. Pencerenin dışındaki gökyüzü aydınlanmış, şehir yeni bir güne başlamıştı. İnsanlar işe yetişiyor, arabalar caddelerde ilerliyor, hayat kimsenin beklemesine izin vermeden devam ediyordu. Oysa Alin’in hayatı, birkaç gün önce öğrendiği bir gerçekle olduğu yerde durmuş gibiydi.
Bir süre sonra Mira’dan cevap geldi.
Geliyorum. Yalnız kalma.
Alin telefonu yavaşça yanına bıraktı. İlk defa o sabah içinde küçük de olsa bir rahatlama hissetmişti. Fakat bu rahatlama uzun sürmedi. Çünkü kapının dışında duyduğu ayak sesleri, evin içindeki gerginliği yeniden hatırlatmıştı.
Hayat, bazen insanın önüne aynı anda taşıyabileceğinden daha fazla yük koyardı. Kimi zaman geçmişin sırlarıyla, kimi zaman insanların acımasızlığıyla, kimi zaman da hiç beklemediği düşmanlıklarla mücadele etmek zorunda kalırdı. Alin henüz bunların ne kadarının kendisini beklediğini bilmiyordu. Bildiği tek şey, artık hiçbir şeyin kolay olmayacağıydı.
Ve o gün, kendi içinde sessizce bir karar verdi: Ne kadar yorulursa yorulsun, kendisini karanlığın içinde kaybetmeyecekti. Çünkü insanın en büyük mücadelesi, karşısına çıkan kötülüklerle savaşırken kendi içindeki iyiliği koruyabilmekti.
“Hayat bazen insanı en çok sevdiği yerden sınar. Kimi zaman düşmanının kötülüğü değil, sevdiklerinin sessizliği yaralar insanı. Ama her şeye rağmen ayakta kalmak, bütün acılara verilmiş en sessiz cevaptır.”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

22okunma 7beğeni 3yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…