Bölümler 9Şu an: 8.bölüm: İçimdeki sessizlik
- 1 BÖLÜM 1 – BİR ŞEYLER OLACAK365 kelime
- 2 2.bölüm :içimdeki ses630 kelime
- 3 3. BÖLÜM – GEÇMİŞİN GÖLGESİ213 kelime
- 4 4. BÖLÜM – Kendimle yüzleşirken271 kelime
- 5 5. BÖLÜM – KORKUNUN ARDINDAKİ GERÇEK284 kelime
- 6 6.bölüm: geçmişin kapısı2.008 kelime
- 7 7.bölüm: SIRLARIN ÖTESİNDE1.289 kelime
- 8 8.bölüm: İçimdeki sessizlik969 kelime · Okuduğun bölüm
- 9 9. BÖLÜM — HAYATIN AĞIRLIĞI841 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Bazı geceler vardır; insan uyumak için gözlerini kapatır ama zihnindeki düşünceler bir türlü susmaz. Odanın sessizliği büyüdükçe, insan kendi içinde sakladığı sesleri daha fazla duymaya başlar. Geçmişte önemsemediği küçük ayrıntılar, söylenmemiş cümleler, yarım bırakılmış konuşmalar birer birer hatırına düşer. Ve insan, en çok da değiştiremeyeceği şeylerin ağırlığını hisseder.
Alin de o gece böyle bir sessizliğin içindeydi.
Yatağının üzerinde oturmuş, dizlerini kendine doğru çekmişti. Pencerenin ardından İstanbul’un ışıkları görünüyordu. Uzakta, caddeden geçen arabaların farları duvarlara kısa süreli gölgeler düşürüyor, ardından oda yeniden loşluğa bürünüyordu. Yağmur durmuştu ama camın üzerinde kalan damlalar, gecenin hâlâ bitmediğini hatırlatıyordu.
Komodinin üzerindeki abajur yanıyordu. Sarı ışık, odanın bir köşesine sıcaklık verirken diğer köşeleri gölgede bırakıyordu. Alin’in bakışları bir süredir aynı noktaya takılı kalmıştı. Önündeki fotoğrafa bakıyordu.
Bir fotoğraf…
Küçücük, eski bir kâğıt parçası. Ama son günlerde koca bir hayatın ağırlığını taşıyordu sanki.
Fotoğrafı eline aldı. Parmaklarıyla kenarındaki hafif yıpranmış bölgeyi düzeltti. Kadının yüzüne dikkatle baktı. Daha önce de defalarca incelemişti onu. Gözlerini, saçlarını, yüzündeki ifadeyi… Her seferinde yeni bir ayrıntı bulmayı ummuştu. Belki tanıdık bir bakış, belki annesine benzeyen bir çizgi, belki de kendisine ait olduğunu düşündürecek küçücük bir işaret.
Ama hiçbir şey bulamamıştı.
“Sen kimsin?” diye fısıldadı.
Sesi odanın içinde kayboldu.
Bir an fotoğrafı ters çevirdi. Arka tarafındaki yazıyı yeniden okudu. Aynı kelimeler, aynı belirsizlik… Cevap vermeyen bir geçmişin sessiz izleri.
Alin fotoğrafı yavaşça yatağın üzerine bıraktı.
Asıl canını acıtan şey, o kadının kim olduğunu bilmemek değildi artık. Asıl acısı, annesinin bir şeyler bildiğini hissetmesine rağmen ona anlatmamasıydı.
Çocukluğundan beri annesini düşününce aklına ilk gelen şey, saçlarını okşayan elleri olurdu. Hastalandığında başucunda bekleyişi, okuldan döndüğünde onu kapıda karşılaması, üzgün olduğunda hiçbir şey sormadan yanına oturması… Alin, annesinin sevgisinden hiçbir zaman şüphe etmemişti.
Şimdi ise o anıları düşünürken bile zihninin bir köşesinde aynı soru beliriyordu:
Ya annem bana anlatmadığı şeyler yüzünden bunca yıldır başka biri gibi davrandıysa?
Bu düşünceden hemen rahatsız oldu.
Başını iki yana salladı.
“Hayır… Annem öyle biri değil.”
Fakat kendi kendine söylediği bu cümle bile eskisi kadar güçlü çıkmamıştı.
İnsan sevdiği birine kırıldığında, geçmişte yaşadığı güzel anıları da sorgulamaya başlıyordu. Bir zamanlar güven veren bir bakış, şimdi cevaplanmamış sorularla dolabiliyordu. Alin bunu istemiyordu. Annesine kızmak istemiyordu. Babasından uzaklaşmak istemiyordu. Ailesinin içinde kendisini yabancı gibi hissetmek istemiyordu.
Ama ne yaparsa yapsın, eski rahatlığına dönemiyordu.
Yatağından kalkıp pencerenin önüne yürüdü. Perdeyi biraz araladı. Bahçedeki ağaçların dalları hafif rüzgârla hareket ediyordu. Evin dışı her zamanki gibi sakindi. Güvenlik ışıkları yanıyor, bahçenin taş yolları loş ışıkta belli belirsiz görünüyordu.
Bu evde büyümüştü.
Her köşesini tanıyordu. Merdivenlerin hangi basamağının ses çıkardığını, sabah güneşinin hangi pencereden içeri süzüldüğünü, annesinin en çok hangi koltukta oturmayı sevdiğini… Burası onun evi, çocukluğunun geçtiği yerdi.
Fakat ilk kez, kendi evinde kendisini misafir gibi hissediyordu.
Belki de insanın en büyük yalnızlığı, etrafında kimsenin olmaması değildi. Yanında insanlar varken bile içinden geçenleri anlatacak tek bir kişiyi bulamamasıydı.
Alin’in aklına sabah kahvaltısında yaşananlar geldi. Babasının sert bakışları, annesinin başını önüne eğişi… O an annesinin gözlerinde gördüğü korku hâlâ zihninden silinmemişti.
Birden kendisini suçlu hissetti.
Annesine o kadar sert konuşmalı mıydı?
Belki Selin de anlatmak istiyor ama bir türlü cesaret edemiyordu. Belki yıllardır taşıdığı bir yük vardı. Belki de Alin’in bilmediği, kendisinin bile anlamlandıramadığı sebepler yüzünden susuyordu.
Peki ya babası?
Hakan’ın sessizliği de Alin’i düşündürüyordu. Her zamanki gibi emir veren, kararlarını kimseye açıklamak zorunda hissetmeyen bir adamdı. Fakat bu kez farklıydı. Kızının sorularına cevap vermemiş, yalnızca konunun kapanmasını istemişti.
Alin, babasının karşısında ilk kez kendisini bu kadar küçük hissetmişti. Yirmi yaşındaydı. Kendi kararlarını verebilecek, hayatının sorumluluğunu alabilecek bir genç kadındı. Buna rağmen ailesinin geçmişi söz konusu olduğunda, sanki hâlâ çocukmuş gibi susturuluyordu.
Derin bir nefes aldı.
“Ben ne yaptım?” diye geçirdi içinden.
Bu soruyu kendisine neden sorduğunu o da bilmiyordu. Belki annesini üzdüğü için, belki babasına bağırdığı için, belki de artık hiçbir şeyden emin olamadığı için…
Sonra fark etti ki kendisini suçlaması, yaşananları değiştirmiyordu.
Gerçeği öğrenmek istemek yanlış değildi.
Sevdiği insanlardan dürüstlük beklemek de…
Yine de kalbinin bir köşesinde annesinin gözyaşları vardı. O görüntüyü unutamıyordu. Selin’in yüzünden süzülen yaşlar, Alin’in zihninde tekrar tekrar canlanıyordu.
Telefonunu eline aldı. Ekranında Mira’yla olan konuşmaları duruyordu. Bir süre mesaj kutusuna baktı. Arkadaşına bir şeyler yazmak istedi ama kelimeleri toparlayamadı.
“İyi misin?” diye sormasını beklediği insanlar vardı belki de. Ama Alin, iyi olmadığını söylemekten bile yorulmuştu.
Telefonu yeniden komodinin üzerine bıraktı.
Bir süre sonra kapının önünden hafif ayak sesleri geldi. Alin başını kapıya çevirdi. Kapı açılmadı. Koridordaki sessizlik kısa bir süre devam etti, ardından sesler uzaklaştı.
Annesi olabilir miydi?
Bu ihtimal bile kalbinde tuhaf bir sızı bıraktı. Bir yanıyla kapının açılmasını, annesinin içeri girip yanına oturmasını istiyordu. Diğer yanıyla onunla göz göze gelmeye cesaret edemiyordu.
Çünkü bazı kırgınlıklar öfkeyle değil, insanın sevdiği kişiden uzaklaşmak zorunda kalmasıyla büyüyordu.
Alin yeniden yatağına oturdu. Fotoğrafı eline almadı bu kez. Sadece karşısındaki boşluğa baktı.
Bir zamanlar hayatının çok basit olduğunu düşündü. Sabah uyanır, okuluna gider, arkadaşlarıyla vakit geçirir, eve dönerdi. Küçük mutlulukları vardı. Sevdiği bir şarkıyı tekrar tekrar dinlemek, yağmurlu havalarda pencerenin önünde oturmak, Mira’yla saatlerce konuşmak…
Şimdi ise her şeyin altında başka bir anlam arıyordu.
Annesinin suskunluğunda bir sır, babasının öfkesinde bir korku, eski fotoğraflarda kendisine ait bir geçmiş arıyordu.
Ve bu arayışın onu nereye götüreceğini bilmiyordu.
Gözleri doldu. Başını yastığa yasladı. Ağlamak istemediğini düşündü ama gözyaşlarını tutmak için de artık kendisini zorlamadı.
O gece kendisine tek bir söz verdi:
Ne kadar kırılırsa kırılsın, gerçeği öğrenmeden vazgeçmeyecekti.
Ama bilmediği bir şey vardı.
Bazen insan gerçeği öğrendiğinde rahatlamazdı. Bazen cevaplar, insanın yıllardır sığındığı bütün anıları başka bir ışığın altında yeniden görmesine neden olurdu.
Alin gözlerini kapattı.
Dışarıda İstanbul yavaş yavaş sabaha hazırlanıyordu. Sokak lambaları hâlâ yanıyor, şehrin uzak uğultusu gecenin sessizliğine karışıyordu.
Alin’in içindeyse hiçbir şey aydınlanmamıştı.
Yalnızca bir duygu vardı: özlem.
Henüz kaybetmediği ama kaybetmekten korktuğu ailesine duyduğu özlem…
Belki de insanın en çok canını acıtan şey, birini kaybetmek değil; o kişi yanındayken bile ona eskisi gibi ulaşamamaktı.
“Bazen insan, en çok sevdiği kişiye kırıldığı için değil, ona hâlâ eskisi gibi sarılamadığı için üzülür.”
Bölüm etkileşimi
