İki Hayat Tek Yemin kitap kapağı

2. bölüm / 2

2.BÖLÜM: "HASRETİN SOĞUK DUVARLARI"

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 2Şu an: 2.BÖLÜM: "HASRETİN SOĞUK DUVARLARI"

Sincan Kadın Kapalı İnfaz Kurumu – Rüveyda’nın Koğuşu: Rüveyda, kucağındaki tepsiye bakarak birkaç lokma daha almaya çalıştı. Kaşığı eline her götürdüğünde boğazına yerleşen düğüm biraz daha büyüyordu.
Yutkunuyor, lokmasını güçlükle yutuyor, ardından bir sonrakine geçmeye çalışıyordu. Fakat aklı hâlâ çantasının içinde, küçük bir zıbının üzerinde kalmıştı. Gözleri yeniden doldu. Başını hafifçe öne eğerek göz pınarlarını sildi. Sonra elinin tersiyle yanağına dokundu; kimsenin fark etmediğini umarak yemeğine devam etmeye çalıştı.
“Rüveyda!” Feride’nin yüksek sesiyle başını kaldırdı. “Git bulaşıkları yıka!”
Rüveyda kaşığını tepsinin içine bıraktı. Bir anlık sessizliğin ardından tepsiyi iki eliyle kavrayarak ayağa kalktı. “Tamam.” Başka bir şey söylemedi.
Yemeğinin büyük kısmı tepside kalmıştı. Bunu gören oldu mu, olmadı mı, dönüp bakmadı. Koğuşun mutfak bölümüne doğru ilerledi ve tepsisini tezgâhın kenarına bıraktı.
Genç Yağmur’un hazırladığı deterjanlı su, leğenin içinde köpürüyordu. Rüveyda ellerini suya daldırdı, ilk tabağı aldı ve yıkamaya başladı. Ilık su parmaklarının arasından akarken tabağın yüzeyindeki yemek kalıntılarını temizledi.
Duruladı, kenara koydu; ardından diğerini aldı. Bir tabak, bir bardak, bir kaşık... Hareketleri düzenliydi. Sanki kendisini yalnızca yaptığı işe vermişti ama gözleri durmadan sulanıyordu.
Başını hafifçe yana çevirip koluyla gözlerini sildi. Ardından ıslanan kolunu tezgâhın kenarına sürtmeden toparladı ve bulaşıkları yıkamaya devam etti. Genç Yağmur, hazırladığı deterjanlı suyun bulunduğu yerden onu izliyordu.
Rüveyda’nın gözlerini sildiğini görmüştü. Bir şey söyleyecek gibi olduysa da sustu. Bakışlarını kısa bir süre Rüveyda’nın yüzünde tuttu, sonra önündeki işine döndü.
O sırada Ümmühan, Jale ve Hazal gülüşerek tezgâha yaklaştılar. Üçünün ellerinde yemek tepsileri vardı. Ümmühan, Rüveyda’ya şöyle bir baktı. Ardından Jale’yle göz göze gelip gülümsedi. “Alışırsın, alışırsın.” Jale tepsisini tezgâha sertçe bıraktı. “Saklama bizden gözyaşlarını.”
Hazal da kendi tepsisini diğerlerinin yanına bırakarak alaycı bir ifadeyle güldü. Üçü, Rüveyda’nın yüzüne bakıp bir süre daha gülüştükten sonra hiçbir şey olmamış gibi dönerek yerlerine geçtiler. Tezgâhın üzerinde bıraktıkları tepsilerden biri kayıp kenara çarptı.
Rüveyda elindeki tabağı duruladı, suyun altından çıkardı. Kenarından akan damlaları silkeleyip diğer bulaşıkların yanına yerleştirdi. Dudaklarını birbirine bastırdı. “Sabret.” İçinden geçirdiği tek kelime buydu. Yeni bir tabak aldı, parmakları tabak kenarında bir an duraksadıktan sonra yeniden hareket etmeye başladı.
“Rüveyda?” Yanındaki ses daha alçaktı. Rüveyda başını çevirdi. Nilüfer, tezgâhın diğer tarafında durmuş ona bakıyordu. “Niye tabağına dokunmadın? Niye ağlıyorsun?"
Rüveyda’nın eli suyun içinde kaldı. Soruyu beklemiyordu, daha doğrusu birinin fark etmesini beklemiyordu. Bakışlarını Nilüfer’den kaçırıp önündeki tabağa indirdi. “Yok abla, ağlamam ben.” Dudaklarını belli belirsiz aralayıp güçlükle yutkundu. “Gözlerime bir şey kaçtı herhâlde.”
Nilüfer hemen cevap vermedi. Rüveyda’nın yüzüne baktı, sonra gözlerini onun ellerine indirdi. Deterjanlı suyun içinde yıkanmayı bekleyen bulaşıklar birikmişti. Yalan söylediğini anlamış gibiydi ama üzerine gitmedi. Elini Rüveyda’nın omzuna koydu.
“Öyle olsun madem.” Sesindeki yumuşaklık, koğuşun gürültüsü içinde neredeyse kayboluyordu. “Sen onları kafana takma. Her yeni gelene böyle zulmederler. Günler geçtikçe umursamamaya başlıyorsun.” Konuşurken başını Feride ve tayfasının bulunduğu tarafa çevirdi. Rüveyda da istemsizce o yöne baktı. Feride koğuşun diğer tarafındaydı. Ümmühan, Jale ve Hazal da yerlerine geçmişti.
Rüveyda bakışlarını yeniden Nilüfer’e çevirdi. “Cidden iyiyim abla. Sen git dinlen.”
Nilüfer, elini omzundan çekmeden önce ona bir kez daha baktı. Rüveyda’nın kendisini konuşturamayacağını anlamıştı. “Peki,” dedi sonunda. “Bir şeye ihtiyacın olursa söylersin.” Ardından yanından ayrıldı.
Rüveyda, Nilüfer uzaklaşınca gözlerini kısa bir an kapattı. Birinin kendisine iyi davranması bile o an içindeki özlemi daha fazla hissetmesine yetmişti. Çünkü dışarıda; kendisine sarılabileceği, kokusunu içine çekebileceği, başını göğsüne yaslayabileceği küçücük bir kızı ve kanserle savaşan dört buçuk yaşında bir oğlu vardı. Yağmur’u, Yiğit’i.
Rüveyda derin bir nefes aldı ve yeniden bulaşıklara döndü. Bir tabağı daha yıkadı, sonra bir diğerini... Son bulaşığı da yıkadıktan sonra ellerini duruladı. Musluğu kapatıp ellerini kuruladı ve yıkanmış bulaşıkları yerlerine yerleştirdi. Tezgâhın üzerinde biriken suyu eliyle kenara doğru sıyırdı. Ardından bir an durdu. Gün boyunca yaptığı işler bitmişti; artık ranzasına dönebilirdi.
Yavaş adımlarla yatağına ilerledi, oturup çantasını kendine doğru çekti. Fermuarı açarken hareketlerine istemsizce bir dikkat hâkimdi; sanki içerideki eşyaları karıştırmak bile istemiyordu. Çantasını araladı ve yine karşısındaydı: Yağmur’un küçücük zıbını.
Rüveyda’nın yüzündeki ifade değişti. Gün boyunca bastırdığı ne varsa, o küçücük kumaşı gördüğü anda yeniden yüzeye çıktı. Elini uzattı ama hemen almadı. Önce yalnızca baktı, sonra parmak uçlarıyla zıbının kenarına dokundu. Kumaşı çantanın içinden usulca çıkardı, avuçlarının arasına aldı ve bir süre öylece tuttu.
Koğuşun diğer tarafından Feride’nin sesi yükseldi: “Işıkları kapatıyorum! Uyumak isteyen varsa şimdiden zıbarsın. Yoksa kafa ütülüyorsunuz, çok ses oluyor diye!”
Kadınların konuşmaları yavaş yavaş kesilmeye başladı. Ranzalar gıcırdadı, yataklarda hareketlilik oldu. Bazıları yatmaya hazırlanırken bazıları son kez kendi aralarında birkaç kelime konuştu. Ana ışıklar söndü. Koğuş, gece lambalarının loş aydınlığında kaldı.
Rüveyda elindeki zıbını dikkatlice katladı. Çantasını kapattı, ayakkabılarını çıkardı ve onları bir poşete yerleştirip kenara bıraktı. Ardından çantasından terliklerini aldı. Her hareketini sessizce yaptı. Yatağına uzandığında çantasını başının yanına çekti.
Bir süre sırtüstü yattı; bakışları tavanda asılı kalan loş ışıkta gezindi. Koğuşun içinden ara sıra öksürük, yatak gıcırtısı ve fısıltı sesleri geliyordu. Bir kadın diğerine bir şey söyledi, ardından sesler yeniden kesildi. Rüveyda başını hafifçe çevirdi. Kimsenin kendisine bakmadığından emin olmaya çalıştı, sonra elini yastığının yanına götürüp zıbını yeniden çıkardı. Küçücük kumaşı göğsüne çekti, üzerine kolunu kapattı ve onu koynuna yerleştirdi.
Çenesini eğdi, burnunu zıbının kumaşına yaklaştırdı. Derin bir nefes aldı, bir kez daha... Sanki o küçücük parçanın içinde kızına ait bir şey bulabilirse aralarındaki mesafe bir anlığına kapanacaktı. Dudakları titredi.
“Yağmur’um...” diye fısıldadı. Sesi gece lambasının altında bile güçlükle duyuluyordu. “Esil’im benim...”
Gözlerinden bir damla yaş süzüldü, ardından bir diğeri... Rüveyda yüzünü zıbına gömdü. Omuzları hafifçe sarsıldı ama sesini çıkarmadı. Ağlamasını bastırmak için dişlerini sıkıyor, nefesini düzene sokmaya çalışıyordu.
Olmadı, gün boyunca tuttuğu bütün yaşlar, şimdi sessizce yanaklarından akıyordu. Kızının yüzünü düşündü. Onu kucağına aldığı anları, küçücük ellerini, kendisine sokuluşunu... Bir annenin çocuğuna ait en sıradan anları bile insanın içini yakabilecek kadar özleyebileceğini o gece yeniden anladı. Zıbını göğsüne biraz daha bastırdı.
“Annem...” dedi belli belirsiz. “Annen gelecek, güzel kızım.” Cümlesinin devamı gelmedi. Dudaklarını kumaşa bastırdı. Gözlerini kapattı, burnundan titrek bir nefes aldı.
Dışarıda geçirdiği günlerin ne kadar süreceğini bilmiyordu. Ertesi sabah nasıl uyanacağını, aynı insanlarla nasıl karşılaşacağını, aynı sözleri yeniden duyup duymayacağını da bilmiyordu ama o gece, koynunda tuttuğu küçücük zıbını bırakmadı.
Koğuşta diğer kadınlar birer birer sessizliğe gömülürken Rüveyda yüzünü kızının zıbınına yaslamış, kimseye duyurmadan ağlamaya devam etti. Gündüz kendisini ayakta tutan sabrı, gece gözyaşlarına karışıyordu ve kollarının arasında kızının kendisi değil, yalnızca ona ait küçücük bir zıbın vardı...
🦅
Sincan Erkek Kapalı İnfaz Kurumu – Emir’in Koğuşu: Koğuşun ortak alanında akşamın hareketliliği yavaş yavaş dinmişti. Bazı mahkûmlar masanın etrafında toplanmış, ince belli bardaklarda çaylarını içerek sohbet ediyorlardı. Birkaç kişi gün içinde yaşananlardan bahsediyor, arada bir kahkahalar yükseliyordu. Başka bir köşede ise ranzalarına çekilenler, yatmadan önce son hazırlıklarını yapıyorlardı.
Emir bir süre oturduğu yerde kaldı. Çayından son bir yudum aldıktan sonra bardağını masaya bıraktı ve Tufan’a döndü. “Tufan Ağam, izin verirsen dinlenmeye çekilsem.”
Tufan başını kaldırıp ona baktı. Ardından başıyla onay verdi. “Geç, genç. İyi dinlen.”
“Eyvallah, Tufan Ağam.”
Emir yerinden kalktı. Arkasında Aykut sessizce onu izliyordu. Emir’in uzaklaşmasını bekler gibi durduktan sonra kimseye belli etmeden dudaklarını kıpırdattı; kendi kendine bir şeyler mırıldandı. Emir bunu fark etmedi. Uzun adımlarla ranzaların bulunduğu tarafa ilerledi.
Ranzasının önüne geldiğinde çevresine şöyle bir göz attı, ardından boyunun avantajını kullanarak yatağına hızlıca çıktı. Oturur oturmaz çantasını kendisine doğru çekti. Fermuarın sesi, yakınındaki küçük hareketliliğin arasında duyuldu.
Emir çantanın içindeki eşyaları karıştırmadan elini uzattı. Bir şeyi bulmak için acele ediyor gibi değildi; ne aradığını biliyordu. Parmaklarının ucuna bir kâğıt geldi, çekip çıkardı ve durdu. Elindeki, Yiğit Emin’in çizdiği resimdi.
Emir bir süre kâğıda baktı. Önce çizgileri, sonra renkleri inceledi. Çocuk elinden çıkmış eğri büğrü çizgiler, farklı boylarda çizilmiş insanlar ve kâğıdın üzerine yerleştirilmiş küçük ayrıntılar.
Resimde kendisi vardı, Rüveyda vardı, beş aylık Yağmur vardı ve bir de Yiğit. Oğlu hastane yatağında yatıyordu. Emir ile Rüveyda yatağın iki yanında oturmuş, Yiğit’in yanından ayrılmamışlardı. Yağmur da annesinin kucağındaydı. Emir’in bakışları resimdeki oğluna takılı kaldı. Küçük Yiğit, kâğıdın üzerinde yatıyordu. Gerçek hayatta da bir zamanlar hastane yatağında yatmış olan oğlu.
Emir’in boğazı düğümlendi. Resmi biraz daha yaklaştırdı. Başparmağıyla kâğıdın kenarını tuttu, diğer elinin parmaklarını oğlunun çizilmiş yüzünün üzerinde dikkatlice gezdirdi. Sanki çizgilerin arasından oğlunun yüzünü bulmaya çalışıyordu. Dudakları titredi. “Yiğit’im.” İsim, ağzından neredeyse duyulmayacak kadar kısık çıktı.
Gözleri dolduğunda başını hafifçe öne eğdi. Bir an gözlerini kapattı, nefesini düzene sokmaya çalıştı. Ama kâğıttaki resim hâlâ gözlerinin önündeydi. Oğlu bu resmi çizerken dört buçuk yaşındaydı. Dört buçuk.
Henüz dört buçuk yaşında küçük bir çocuk... Emir’in zihninden geçen hesap, göğsüne oturan ağırlığı daha da artırdı. Yiğit’le geçirebildiği zamanın yalnızca iki yıl, altı ay, yirmi gün olduğunu düşündü. Rüveyda’nın hamilelik dönemini de hesaba kattığında kaybettiği zaman otuz altı aya ulaşıyordu. Otuz altı ay.
Bir çocuğun büyümesi, konuşmayı öğrenmesi, dünyayı tanıması, babasının elini tutarak kendini güvende hissetmesi için ne kadar çok şey sığdırabileceği aylar.
Emir ise o zamanı görememişti. İlk konuştuğu kelimeyi, ilk yürüyüşünü, ilk gülüşünü, ilk ağlayışını, ilk düşüşünü görememişti. Oğluyla ilk kez bir hastane odasında tanışmıştı ve oğlu çoktan yirmi yedi aylık olmuştu. Hastane odaları, bekleyişler, belirsizlikler...
Oğlunun yanında olduğu zamanlarda bile zihninin bir köşesinde mücadele etmek zorunda olduğu başka şeyler vardı. Şimdi ise oğlunun çizdiği bir resim, bütün bunları tek bir kâğıdın üzerine toplamıştı.
Emir’in gözlerinden ilk yaş süzüldü. Kâğıdın üzerine düşmesin diye resmi hafifçe yukarı kaldırdı. Sonra gözlerini kolunun tersiyle sildi. Derin bir nefes aldı, fakat göğsündeki sıkışma geçmedi. Resimdeki aileye yeniden baktı. Yiğit yatağında yatıyordu. Rüveyda onun yanında oturuyordu. Yağmur annesinin kucağındaydı.
Kendisi de oradaydı. Emir’in dudaklarında belli belirsiz, acıyla karışık bir gülümseme belirdi. Küçük oğlu, resminde ailesini yeniden bir araya getirmişti. Emir kâğıdı göğsüne bastırdı, ardından sırtüstü uzanıp başını yastığına yerleştirdi. Resmi iki eliyle tutarak göğsünün üzerinde bıraktı.
Tavana baktı, koğuşun diğer tarafından konuşmalar hâlâ geliyordu. Çay bardakları masaya bırakılıyor, biri diğerine bir şey anlatıyor, arada gülüşmeler duyuluyordu. Emir’in bulunduğu yerde ise derin bir sessizlik vardı. Başını hafifçe yana çevirdi. Resmi yeniden yüzüne yaklaştırdı.
Burnunu kâğıda yaklaştırıp içine çektiği nefesle oğlunun kokusunu bulmaya çalışıyordu. Belki de kokusunu unutmamak istiyordu. Belki de o küçücük çizimin, oğluna ait bir şeyleri kendisine yeniden verebileceğine inanmak istiyordu. Bir kez daha kokladı, gözlerini kapattı. Yiğit’in sesini hatırladı. Kendisine seslenişini, yanına geldiğinde ona nasıl baktığını, küçücük ellerinin kendisine uzanışını...
Resmi göğsüne biraz daha bastırdı; gözyaşları şakaklarına doğru ilerleyip yastığa ulaştı. Emir sessizce ağlıyordu. Karşısındaki insanlara kendisini belli etmemek için gösterdiği çaba, şimdi yerini başka bir mücadeleye bırakmıştı. Gözyaşlarını durdurmaya çalışmıyor, yalnızca sesinin duyulmasını engelliyordu.
Bir süre sonra masada oturan Seyit başını kaldırdı. Bakışları istemeden Emir’in bulunduğu ranzaya kaydı. Önce onun sırtüstü yattığını gördü, ardından göğsüne bastırdığı kâğıdı fark etti. Emir’in yüzünü seçebildiği kadarıyla, gözlerinden yaşlar süzüldüğünü de anladı. Seyit elindeki çay bardağı masanın üzerinde kaldı. Bir şey söylemedi, Emir’e bakmayı sürdürmedi.
Gözlerini önüne indirip sessizce oturmaya devam etti. Bir insanın neden ağladığını sormak kolaydı ama bazen cevabı öğrenmek, o insanın yarasını daha da derinleştirebilirdi.
Masada oturan yaşlı mahkûm da Emir’in bulunduğu tarafa baktı. Kısa bir süre onu izledikten sonra başını hafifçe eğerek yanındakine doğru yaklaştı.
Fısıltıyla konuştu: “Ağladığına göre çocuğu var. " Seyit cevap vermedi, yalnızca çayından bir yudum aldı. Koğuşun içinde sohbet devam ediyordu. Kimse Emir’in yanına gitmedi, kimse ona neden ağladığını sormadı.
Emir ise gözlerini kapatmış, oğlunun çizdiği resmi göğsüne bastırıyordu. O gece, koğuşta yanında kimse yokmuş gibi hissettiği anda elindeki küçücük kâğıt onu ailesine en yakın olduğu yere götürmüştü; bir çocuğun çizdiği resmin içine...
🦅🐅
15 Ekim 2026 Perşembe
Sincan Kadın Kapalı İnfaz Kurumu – Rüveyda’nın Koğuşu: Mavi sürgülü çelik kapının açılmasıyla koğuşun sessizliği bozuldu. Kapı metalik bir sesle geriye kayarken gardiyanlardan biri elindeki anahtarlığı düzeltti. Ardından kapıya sertçe vurdu. “Hadi kalkın! Sayım var!” Sesi ranzaların arasında yankılandı.
Kadınlar yataklarında doğrulmaya, üzerlerine aldıkları örtüleri kenara çekmeye başladılar. Kimi uykulu gözlerle etrafına bakıyor, kimi hiç oyalanmadan ayağa kalkıyordu. Ranzaların gıcırtısı, terlik sesleri ve gardiyanın tekrarlanan uyarıları birbirine karıştı.
Rüveyda da yavaşça doğruldu. Gece boyunca doğru düzgün uyuyamamıştı. Başını yastıktan kaldırdığında göz kapaklarının şişkinliği hissediliyordu. Yüzünü aşağıya eğdi, parmak uçlarıyla gözlerinin altına dokundu.
Yanaklarında kurumuş gözyaşlarının bıraktığı hafif gerginliği hissedebiliyordu. Bir süre öylece oturdu, sonra derin bir nefes alıp ayaklarını yere bastı. Geceden kalan yorgunluğunu üzerinde taşımasına rağmen hareketlerini düzene soktu. Yatağını toparladı, üzerindeki kıyafetleri düzeltti ve diğer kadınlarla birlikte sıraya girmek üzere ayağa kalktı.
Gardiyanlardan biri ranzaları kontrol ederken diğeri kadınları sıraya diziyor, tek tek üzerlerini yokluyordu. “Düzgün durun. Arayı açmayın!”
Rüveyda ellerini arkasında birleştirdi. Bakışlarını karşıya sabitledi. O sırada başgardiyan Nurgül içeri girdi. Ellerini arkasında birleştirmiş koğuşu baştan sona süzüyordu. Önündeki sayım işlemi tamamlanınca kadınlara dönerek konuştu.
“Kahvaltıdan sonra Rüveyda, Betül, Nazmiye ve Yağmur görüşe çıkacak.” Rüveyda’nın bakışları bir anlığına Nurgül’e kaydı. Görüş...
Kelime zihninde yankılandı. Dün gelemeyen aileler bugün ziyaret edebilecekti. Belki bugün birileri gelecekti. Belki... Düşüncesini tamamlamadı. Yüzünde herhangi bir değişiklik olmaması için bakışlarını yeniden karşıya çevirdi.
İçinde kıpırdayan umudu belli etmek istemiyordu; çünkü umutlanmak, ardından hayal kırıklığına uğramaktan korkmak demekti. Sayım tamamlandıktan sonra kadınlar sıraya sokuldu. Eller arkada birleştirildi, ardından kahvaltı için yemekhaneye götürüldüler.
Yemekhaneye girdiklerinde içerisi çoktan hareketlenmişti. Metal tepsilerin birbirine çarpan sesleri, büfenin önünde ilerleyen kadınların ayak sesleri ve görevlilerin kısa talimatları birbirine karışıyordu. Kadınlar sırayla kendi çelik tepsilerini aldı. Büfenin önünde ilerleyerek kahvaltılıklarını seçtiler ve masalara doğru dağıldılar.
Rüveyda da tepsisini aldı. Peynirini, zeytinini ve ekmeğini tepsisine yerleştirdikten sonra etrafına göz gezdirdi. Dün geceki uykusuzluk hâlâ üzerindeydi. Gözleri istemsizce masaların arasında dolaşıyor, bir yandan da sabah söylenen o kelimeyi düşünüyordu.
Bir masadan gelen el hareketini fark ettiğinde başını çevirdi. Genç Yağmur ona el sallıyordu. “Abla! Buraya!”
Rüveyda’nın yüzünde yorgunluğun arasından belli belirsiz bir gülümseme belirdi. Tepsisini alıp Yağmur’un yanına ilerledi ve karşısındaki sandalyeye oturdu. “Günaydın!” dedi genç kız.
“Günaydın, Yağmur!” Rüveyda’nın hitabındaki yumuşaklık, Yağmur’un yüzünde küçük bir gülümsemeye neden oldu. Bir süre tepsilerini düzenlediler. Yağmur ekmeğinden küçük bir parça koparırken gözlerini Rüveyda’nın yüzüne kaldırdı.
“İlk gecen nasıl geçti abla?” Rüveyda elindeki ekmeğe baktı. Soruyu duyunca geceyi hatırlamamak mümkün değildi.
Çantasının içindeki zıbın, karanlıkta yüzünü kumaşa gömerek ağladığı anlar, bir türlü dinmeyen özlemi... Boğazındaki düğümü yutkunarak bastırdı. “Zordu.” dedi sonunda. Kısa bir süre durdu, ardından tepsisindeki kahvaltılıklara baktı. “Ama ben zora alışkınım.”
Sesi sakindi. Söylediklerini süslemiyor, yaşadıklarını uzun uzun anlatmaya da girişmiyordu. Yağmur onu dikkatle dinledi, sonra kendi kahvaltısına bakarak omuzlarını hafifçe kaldırdı. “Ben de buraya islahevinden daha yeni geldim.”
Rüveyda başını kaldırıp ona baktı. Yağmur’un yaşı yüzünden okunuyordu. Konuşurken zaman zaman ortaya çıkan gençlik neşesi, yüzündeki ifadeyi bir anda değiştiriyordu. Ama bazı cümlelerinde, yaşından daha önce öğrenmek zorunda kaldığı şeylerin ağırlığı hissediliyordu.
“On altı yaşında düştüm buraya.” diye devam etti Yağmur. “Ama burası dışarıdan daha iyi bana göre.”
Rüveyda’nın eli tepsisinin üzerinde durdu. On altı yaş... Bir an için karşısındaki genç kıza başka bir gözle baktı. Daha çocuk sayılabilecek bir yaşta buraya gelmişti. Üstelik bunu söylerken yüzünde şaşırtıcı bir kabulleniş vardı.
Rüveyda’nın bakışları yumuşadı. “Ne yaptın ki?” diye sordu. Sesindeki merak sorgulayıcı değildi; daha çok, karşısındaki genç kızın neler yaşamış olabileceğini anlamaya çalışan bir annenin sesiydi.
Yağmur’un yüzünde küçük bir gülümseme belirdi. “Uzun bir hikâye, abla.” Ekmeğinden bir parça koparıp ağzına götürdü. “Bir gün anlatırım.”
Rüveyda, onun konuşmayı burada bırakmak istediğini anladı, üstelemedi. “Peki.” dedi usulca. Bir süre ikisi de kahvaltılarına odaklandı.
Yemekhanedeki uğultu devam ediyordu. Birkaç masa ötede kadınlar kendi aralarında konuşuyor, sandalyeler çekiliyor, tepsiler masalara bırakılıyordu. Yağmur bir süre sonra yeniden Rüveyda’ya baktı.
“Senin dışarıda çocukların var mı, abla?”
Soru, Rüveyda’nın elindeki ekmeği havada bıraktı. Gözlerinin önüne önce Yiğit’in yüzü, ardından Yağmur’un küçücük bedeni geldi. Gece boyunca koynunda tuttuğu zıbını hatırladı. Dudaklarını araladı ama hemen cevap vermedi, sonra bakışlarını genç kıza kaldırdı.
“Var.” dedi sessizce. Bir an durdu. “İki tane."
Yağmur’un yüzündeki ifade yumuşadı. Bir şey söyleyecek gibi olduysa da Rüveyda’nın gözlerindeki değişimi fark edip sustu. Rüveyda önündeki kahvaltıya döndü. Bir parça ekmek kopardı, ancak elindeki parçayı hemen ağzına götürmedi. Bugün görüş günüydü ve o, bütün sabrıyla beklediği o saat yaklaşırken çocuklarının yüzlerini yeniden görebilme düşüncesine tutunmaya çalışıyordu...
🦅
Sincan Erkek Kapalı İnfaz Kurumu – Emir’in Koğuşu: Mavi sürgülü çelik kapı metalik bir gürültüyle açıldı. Erkek gardiyan kapının önünde durup elini sertçe kapıya vurdu. “Hadi kalkın! Sayım var!” Emredici sesi koğuşun içinde yankılandı.
İlk doğrulan Tufan oldu. Yatağının kenarına oturup ayaklarını yere bastı, ardından ağır ağır ayağa kalktı. Onu diğer mahkûmlar takip etti. Ranzaların gıcırtıları, terliklerin zeminde sürüklenmesi ve uykulu sesler birbirine karıştı.
Emir de yatağında doğruldu. Gece boyunca oğlunun çizdiği resmi göğsüne bastırarak uyumaya çalışmıştı. Sabah olduğunda gözlerindeki şişkinlik hâlâ belliydi. Birkaç kez gözlerini kırpıştırdı, yüzünü toparlamaya çalıştı ve ranzasından indi. Elini yatağının kenarına dayayıp doğrulduktan sonra diğer mahkûmların arasına katıldı. Yüzündeki yorgunluğu gizlemek için özel bir çaba göstermedi. Yalnızca bakışlarını karşıya sabitledi, ellerini arkasında birleştirdi ve sayımın tamamlanmasını bekledi.
Diğer gardiyanlar ranzaları kontrol ederken başgardiyan Çetin içeri girdi. Ellerini arkasında birleştirerek sıranın önünde yürüdü. Mahkûmları tek tek süzdükten sonra durdu.
“Emir, Görkem, Aslan ve Ubeydullah Amca bugün toplu görüş gününün ikinci gününde görüşe çıkacak.” Emir’in bakışları bir anlığına Çetin’e yöneldi. Görüş...
Duyduğu kelime, gece boyunca zihninden çıkaramadığı yüzleri yeniden hatırlatmıştı. Yiğit’in çizdiği resim gözlerinin önüne geldi. Küçük oğlunun kâğıt üzerine çizdiği yüzünü, kendisini ve Rüveyda’yı aynı resimde bir araya getirişini hatırladı. Çenesini hafifçe sıktı, sonra bakışlarını yeniden karşıya çevirdi.
Sayımın ardından mahkûmlar yemekhaneye götürülmek üzere sıraya girdi. Seyit, Tufan’ın ceketini alıp omzuna yerleştirdi, ardından kendi yerine geçti. Tufan ceketini eliyle düzeltti. Diğer elindeki tespihi hafifçe sallayarak sıranın en önüne geçti. Arkasında Emir ve diğer mahkûmlar, ellerini arkalarında birleştirdikleri hâlde ilerlemeye başladılar.
Mahkûmlar sırayla ellerini ve yüzlerini yıkadıktan sonra yemekhaneye geçtiler. Yemekhanede sabahın alışıldık hareketliliği başlamıştı. Mahkûmlar sırayla çelik tepsilerini alıyor, kahvaltılıklarını yerleştiriyor ve masalardaki boş sandalyelere geçiyorlardı.
Çay bardaklarının sesi, tepsilerin metal yüzeylere bırakılması ve arada yükselen konuşmalar geniş salona yayılıyordu. Emir tepsisini aldıktan sonra masaları gözden geçirdi.
Tufan, Seyit ve Ubeydullah Amca’nın oturduğu masada boş bir sandalye vardı. Oraya doğru ilerledi. “Günaydın, Tufan Ağam.” Tepsisini masadaki boşluğa yerleştirip sandalyeye oturdu.
Tufan başını kaldırdı. Emir’in yüzüne baktığında gözlerindeki yorgunluğu fark etmiş olmalıydı ancak bunu doğrudan dile getirmedi. “Günaydın, genç. İlk gecen nasıl geçti?”
Emir tepsisindeki ekmeği eline aldı. “Zordu ama bu zorluğa alışkınım, ağam.” Cevabı sakindi; ne yakınmış ne de kendini acındırmaya çalışmıştı.
Tufan çay bardağını eline alarak bir yudum içti.
“Zordur ilk günler ancak günler çabuk geçer; zamanla alışırsın.” Emir başını hafifçe eğdi. “Eyvallah, ağam.” Ardından kahvaltısına döndü.
Bir süre masada yalnızca çatal-kaşık sesleri duyuldu. Seyit çayını karıştırıyor, Tufan ara sıra tespihinin tanelerini parmaklarının arasında çeviriyor, Ubeydullah Amca ise sessizce Emir’i gözlemliyordu. Yaşlı adam sonunda çay bardağını masaya bıraktı. “Çocuk var mı, Emir?”
Emir’in eli ekmeğin üzerinde kısa bir an durdu. Soru basitti ama cevap, onun için yalnızca iki kelimeden ibaret değildi. Başını kaldırıp Ubeydullah Amca’ya döndü. Gözlerindeki yorgunluk henüz geçmemişti.
Bir an için oğlunun çizdiği resim zihninde yeniden belirdi: Yiğit’in hastane yatağında çizilmiş küçük bedeni, Rüveyda’nın kucağındaki Yağmur ve resmin bir köşesinde kendisi.
Emir yutkundu. “Var, Ubeydullah Amca. İki tane.” Bunu söylerken sesi değişmedi. Fakat dudakları birbirine hafifçe bastırıldı; bakışları da bir anlığına tepsisindeki kahvaltıya indi. Ubeydullah Amca, Emir’in yüzüne baktı. “Allah bağışlasın.”
Emir yeniden başını kaldırdı. “Âmin.” Tek kelimeydi, ardından çayından bir yudum aldı. Bardağı masaya bırakırken parmaklarını camın etrafında biraz daha sıkı tuttu. Tufan, Emir’e kısa bir bakış attı sonra yeniden kahvaltısına döndü.
Masadaki sohbet başka konulara kayarken Emir de yemeğini sürdürmeye çalıştı. Ancak zihninin bir köşesinde oğlunun çizdiği resim duruyordu. Bugün görüş günüydü ve Emir ailesinden bir haber alıp alamayacağını henüz bilmiyordu...

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

10okunma 1beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…