İki Hayat Tek Yemin kitap kapağı

1. bölüm / 2

1.BÖLÜM: "CEZAEVİNE GİRİŞ"

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 2Şu an: 1.BÖLÜM: "CEZAEVİNE GİRİŞ"

Bu kurgu tamamen hayal ürünüdür. Gerçek kişi, kurum veya kuruluşlarla herhangi bir bağlantısı yoktur; anlatılan olaylar ve karakterler bütünüyle kurgusaldır.

Dosya Özeti
* Suç: Görevi kötüye kullanma ve ağır ihmal sonucu ölüme sebebiyet verme
* Karar: 3 yıl hapis cezası
* Süreç: İlk etapta tutuklu yargılanma; hüküm kesinleşince cezaevine sevk.

Sincan Kadın Kapalı Ceza İnfaz Kurumu – 14 Ekim 2026: Cezaevinin ağır demir kapısı gürültüyle açıldığında, elleri kelepçeli bir kadın içeriye doğru ilerledi. Beline kadar uzanan siyah saçları, amber rengi gözleri, 1.68 boyu, zayıf ama fit ve çevik duruşuyla dikkat çekiyordu. Güzel yüz hatlarındaki kararlı bakışları, etrafı âdeta bir kamera gibi tarıyor, her detayı zihnine kaydediyordu.
Gardiyan elindeki dosyaya bakarak kelepçeli kadına döndü: “Rüveyda Karaaslan Hancıoğlu?”
Rüveyda bakışlarını gardiyana çevirdi. “Benim."
“Hadi yürü! Üst araman yapılacak, ardından gerekli belgeler doldurulacak.”
Kararlı ve duygusuz duruşunu bozmayan Rüveyda, başıyla onaylayıp gardiyanı takip etti. İlerlerken gözleri bir istihbaratçının mesleki refleksiyle kapıları, nöbet noktalarını, kör noktaları, görevlilerin dağılımını ve koğuş konumlarını çoktan hafızasına kazımıştı.
Arama alanında baştan aşağı tarandı; takıları, elektronik eşyaları, kimlik kartı ve cüzdanı dâhil her şeyi teslim alındı. Cezaevi prosedürlerinin tüm detaylarına hâkim olmasa da kurumun hiyerarşisini ve yönetim şeklini gayet iyi biliyordu.
Gerekli imzaları attıktan sonra başka bir gardiyan eşliğinde kalacağı koğuşa doğru yürürken zihninde çocuklarının yüzü belirdi. Oğlu ve kızı... Onlar Rüveyda’nın her şeyiydi. Çocukları için direnecek, asla pes etmeyecek ve gözyaşı dökmeyecekti.
Gardiyan koğuşun önünde durduğunda Rüveyda da durdu. Gardiyan, “Burası senin koğuşun. Mahkemede cezan kesinleşene kadar geçici olarak burada kalacaksın. Sakın olay çıkarma, yoksa hücre cezası alırsın,” diyerek Rüveyda’nın kelepçelerini çözdü. Mavi demir kapıyı açıp onu hafifçe içeri itti.
İçerideki tüm konuşmalar, gülüşmeler ve atışmalar bir anda kesildi. Koğuştaki bakışların tamamı Rüveyda’ya döndü.
“Yeni arkadaşınızı getirdim, iyi geçinin! Kavga sesi duymak istemiyorum; özellikle Feride, sana söylüyorum. Zaten geçici bir süreliğine bu koğuşa atandı. Cezası kesinleştikten sonra nakli yapılacak,” dedi gardiyan ve kapıyı sertçe kapatıp sürgüyü çekti.
Rüveyda birkaç saniye sürgülü kapıya baktı. Ardından arkasını döndüğünde koğuştakilerden “Allah kurtarsın!” sesleri yükseldi. Koğuşun ağası Feride usulca oturduğu yerden kalkınca, Rüveyda duruşunu dikleştirip çenesini kaldırdı. Elleri arkada birleşti; bir eliyle diğer bileğini tutarak kendini kontrol altına aldı. Feride, Rüveyda’yı baştan aşağı süzdü. “Hoş geldin. Adın ne?”
“Rüveyda,” dedi genç kadın kararlı bir sesle.
“Rüveyda... Güzelmiş. Anlamı ne?”
Rüveyda içinden sabır çekerek yanıtladı: “Nazik, ince ve hoş demek. Ayrıca Kur'an-ı Kerim'de Tarık Suresi'nde geçer; birazcık süre tanımak, mühlet vermek anlamındadır.”
Feride bu açıklamayı duyunca kahkaha attı. “Tamam o zaman, sana iki saat mühlet! Daha sonra tüm çamaşırları sen katlayacaksın. Yerini de göstereyim... Ben ‘uyu’ dediğimde uyuyacak, ‘kalk’ dediğimde kalkacaksın.”
Rüveyda başını hafifçe yana büküp Feride’ye baktı. Ardından duruşunu düzeltti. Kaşlarını ‘Öyle mi dersin?’ dercesine kaldırdı ama dudaklarından sadece tek bir kelime çıktı: “Tamam.”
Feride köşedeki son boş ranzayı işaret ettiğinde Rüveyda kollarını çözüp yatağa oturdu. Duruşu rahat görünse de beden dili tetikteydi; bacaklarını hafifçe aralamış, bir elini dizine koyup öne eğilmişti. Tıpkı avına odaklanmış bir kaplan gibiydi. Feride bu bakışları fark edip ona dönünce, Rüveyda çaktırmadan bakışlarını yere indirdi. Ancak göz ucuyla Feride’nin hareketlerini incelemeye devam etti.
Feride önüne dönünce Rüveyda tekrar başını kaldırıp koğuşu taradı. Göz göze geldiği kişilere hafifçe gülümsüyor, bir yandan da herkesi zihninde analiz ediyordu. Ardından gözleriyle tavanı, köşeleri ve havalandırmayı tarayarak ortamın krokisini hafızasına kaydetti.
🦅
Sincan Açık Erkek İnfaz Kurumu – 14 Ekim 2026: Rüveyda koğuşunda Feride’yi incelerken, Erkek Cezaevi’nde de bir adam usulca koğuşuna adım atıyordu. İçerideki bakışlar ona döndü.
Bu adam; keskin hatlara ve belirgin bir çene yapısına sahip dikdörtgen-kare arası yüzü, açık buğday teni, düzgün burnu, badem şeklindeki açık mavi gözleri, ince dudakları ve belirgin kaşlarıyla son derece karizmatik bir görünümdeydi. 1.90 boyunda, atletik ve güçlü bir fiziğe sahipti. Ellerinin ve bileklerinin kemikli yapısı dikkat çekiyordu.
Koğuştakiler “Allah kurtarsın!” dedi. Adam başıyla selam verdi. O sırada çay demliğinin başındaki mahkûm Diyarbakır şivesiyle seslendi: “Allah kurtarsın, hoş geldin. Adın ne?”
“Emir Rıfat,” yanıtını verdi Emir.
O sırada koğuşun ağası Tufan yerinden doğrulup elindeki tespihi sallayarak sordu: “Hoş geldin. Hangi ismini kullanıyorsun?”
Emir ellerini arkada birleştirdi. “Emir’i tercih ederim. Rıfat ismini sadece babaannem kullanır.”
Tufan başıyla onayladı. “Ben de Tufan. Geç otur şöyle! Çay yeni demlendi, Seyit güzel çay yapar.”
Emir boş sandalyeye oturup çayı yapan adama baktı. Seyit gülümseyerek başını salladı. Tufan “Çayını iç, sonra şu karşı ranzada dinlenirsin... Belki de çok derin bir adamsın,” deyince Emir kollarını masaya dayayıp öne doğru eğildi.
Tufan ise yatağında bir dizini çekmiş, kolunu dizine yaslamış hâlde duruyordu. Emir onu baştan aşağı süzüp arkasına yaslandı.
“Derin biri olduğumu nereden çıkardın? Buraya geleli henüz beş dakika oldu.”
“Biz de deriniz evlat, biz de deriniz. Karşımızdakinin nasıl biri olduğunu anlarız,” dedi Tufan.
Emir o an bir şey anlamıştı: Bu adama karşı çok dikkatli olmalıydı. Seyit çayı önüne bıraktığında Emir teşekkür etti. Çayı önce kokladı, ardından yavaşça bir yudum aldı. Tufan onun çayı koklayarak içtiğini fark edince yüzünde hafif bir tebessüm belirdi ama yorum yapmadı. Emir çayını yudumlarken bir yandan da koğuştakilerle tanışmaya başladı.
🐅
Sincan Kadın Kapalı Ceza İnfaz Kurumu – Kadınlar Koğuşu: Rüveyda kadın mahkûmlarla tanışmış, kiminle iyi geçineceğini, kime karşı dikkatli olması gerektiğini çözmüştü. Özellikle Feride ve üçlü tayfası olan Jale, Hazal ve Ümmühan’a karşı tetikte olmalıydı.
“Buyur abla, kıyafetler bunlar.” diyen 19 yaşındaki Yağmur’a baktı. Yere bağdaş kurup diğer mahkûmların çamaşırlarını katlamaya başladı. “Alayım Yağmur.” diyerek gülümsedi. Bu genç kıza her baktığında aklına henüz 5 aylık olan kendi kızı, Yağmur Esil geliyordu.
“Abla, ben de yardım edeyim.” diyerek öne atılan Yağmur’a Rüveyda tek kaşını kaldırıp Feride’yi işaret etti. Genç kız mesajı alıp yavaşça geriye çekildi.
Rüveyda çamaşırları gruplandırıp çevik hareketlerle katlıyor, herkesin kendi leğenine yerleştiriyordu. Feride oturduğu yerden seslendi: “Sakın birbirine karıştırma ha!” Tayfası da arkasından gülüştü. Rüveyda sabır çekerek işine devam etti.
🐅🦅
Sincan Ceza İnfaz Kurumu – Müdür Odası – 14 Ekim 2026: Cezaevi müdürünün kapısı açıldı. İçeriye 60 yaşlarında, köşeli yüz hatlarına, buğday ten rengine ve belirgin bir bıyığa sahip bir adam girdi. Amber gözleri, kırlaşmış kısa saçları, 1.78 boyu ve fit vücuduyla oldukça karizmatikti. Üzerine tam oturan koyu gri üç parçalı takım elbisesiyle dik ve özgüvenli bir duruş sergiliyordu.
Yanında ise olgun ve dinç görünümlü bir başka beyefendi vardı. Kırlaşmış gri saçları ve sakalı, berrak mavi gözleri ve göz çevresindeki mimik çizgileriyle hem tecrübeli hem güven veren bir havası vardı. İkisinin arkasında ise cübbeleriyle iki avukat duruyordu.
Amber gözlü adam Rüveyda’nın babası Süleyman Karaaslan; mavi gözlü adam ise Emir’in babası Esat Hancıoğlu’ydu. Avukatlar da ailelerin vekilleriydi.
Müdür Bey “Buyurun, oturun.” dedi.
Süleyman Bey’in yüzü son derece ciddiydi. “Çocuklarımızın görüş saatlerinin serbest görüşe çevrilmesini istiyoruz.”
Müdür Bey duraksadı. “Şu an için böyle bir serbestlik sunmam mümkün değil.”
Esat Bey söze girdi: “Avukatlarımız serbest görüşme izni için başvuru yaptı ve savcılık bunu onayladı.” Müdür Bey derin bir nefes verdi. “Maalesef kurum yönetmeliğinde mevcut şartlar gereği bu izni hemen veremem.”
Süleyman Bey’in sesi sertleşti: “İkisinin de çocukları var! Biri 5 aylık, kızının süt hakkı var. Diğer torunum ise 4,5 yaşında; lösemi ve kemik iliği kanseriyle mücadele ediyor.”
Müdür Bey tavrını korumaya çalıştı: “Anlıyorum. Bebek için her gün bir saatlik süt izni ayarlayabilirim ancak sizin görüşmeniz şu an mümkün değil. Sadece Çarşamba ve Perşembe günleri genel görüş yapabilirsiniz.”
Süleyman Bey derin bir nefes alıp dünürü Esat Bey’e baktı. Esat Bey başıyla onaylayınca ikisi de iç cebinden cüzdanlarını çıkardı. Birer resmi kimlik kartı çekip Müdür Bey’in masasına bıraktılar.
Müdür Bey kartlara doğru eğilip incelediğinde yüz ifadesi değişti. Kimliklerde Emekli İstihbarat Baş Operasyon Amiri Süleyman Karaaslan ve Emekli Başçavuş Esat Hancıoğlu yazıyordu.
Süleyman Bey ardından Rüveyda ile Emir’in kimlik kartlarını çıkarıp masaya ekledi: Ankara 3. Bölge İstihbarat Görevlisi Rüveyda Karaaslan Hancıoğlu ve Ankara 3. Bölge İstihbarat Görevlisi Emir Rıfat Hancıoğlu.
Müdür Bey yavaşça yutkundu. Odadaki kısa sessizliğin ardından başını kaldırıp iki babaya baktı. “Serbest görüşme saatlerini hemen ayarlayalım.” dedi. Esat Bey rahat bir nefes alırken, Süleyman Bey başını hafifçe sallayıp dünürüne gülümsedi.
🐅
Sincan Kadın Kapalı Ceza İnfaz Kurumu – Kadınlar Koğuşu: “Rüveyda, kalk!” dedi Feride. Rüveyda çamaşırları henüz bitirmiş, ranzasına çekilmişti. Sabır çekerek “Buyur Feride Abla.” dedi. “Çamaşırlar bitti, şimdi sıra yıkamada.” diyen Feride’nin ardından Ümmühan üç tane leğeni tak diye Rüveyda’nın önüne bıraktı.
Rüveyda içinden ‘Kafama atsaydın bari.’ diye geçirse de yere oturup kollarını kıvırdı. Yağmur da ona kazanla sıcak su getirdi. Rüveyda leğene deterjan döküp suyu ekledi ve çamaşırları yıkamaya başladı.
Feride ve tayfası onun bu sakin ve itirazsız tavrına şaşırmıştı; bağıran, ağlayan veya itiraz eden birini bekliyorlardı. O sırada mavi demir kapı açıldı. Gardiyan “Rüveyda, kişisel eşyaların geldi.” dedi.
Rüveyda ayağa kalkıp ellerini kuruladı. Çantasını teslim alıp yatağının üzerine koydu ardından leğenin başına dönüp yıkamaya devam etti. Başka bir mahkûm durulama suyu getirince ona da teşekkür etti.
🦅
Sincan Erkek Kapalı İnfaz Kurumu – Erkekler Koğuşu: Emir koğuşu süpürüp etrafı topluyor, yemek hazırlığına yardım ediyordu. Tufan ise ranzasından onu izliyordu. Yaşlı bir mahkûm şiddetle öksürmeye başlayınca Emir işi bırakıp adama yaklaştı. Önünde diz çöküp nabzını kontrol etti. O sırada Aykut, yolunu kapattığı gerekçesiyle Emir’i sertçe itti.
Emir tepki vermeyip sabır çekti. Yaşlı adama su içirdikten sonra doğruldu. Aykut ranzasına çıkıp bağdaş kurarak oturdu. Tufan ise Aykut’a uyarır tarzda tespih salladı. Aykut kafasını diğer tarafa çevirdi; bu yeni gelen adamdan fena hâlde gıcık kapmıştı.
Mavi sürgülü kapı açıldığında gardiyan seslendi: “Emir, eşyaların geldi.” Emir ellerini kurulayıp çantasını aldı. Ranzasına çıkıp çantasını bıraktı, yatağını düzelttikten sonra aşağı indi.
🐅
Sincan Kadın Kapalı Ceza İnfaz Kurumu – Kadınlar Koğuşu: Rüveyda çamaşırları sıkıp leğenleri sahiplerine teslim etti. Ellerini beline koyarak hafifçe gerindi. Mahkûmlardan Mahinur, “Helal olsun kız sana!” dedi.
“Sağ ol abla.” yanıtını verdi Rüveyda.
Ellerini yıkadıktan sonra ranzasına geçti. Çantasının fermuarını açtığında üst tarafa koyulmuş olan 5 aylık kızı Yağmur’un zıbınını fark etti. Dudakları titredi; ciğerlerini özlemle doldurdu. Parmaklarını incitmekten korkar gibi narince zıbının üzerinde gezdirdi.
“Yağmur’um, Esil’im, annem.” diye fısıldadı.
Feride ve tayfası, Rüveyda’daki bu duygu değişimini fark etmişti. Zümrüt “Feride Abla, yemek hazır.” deyince Feride yüksek sesle bağırdı: “Yemek hazır, hadi zıkkımlanın!”
Mahkûmlar sırayla ellerini yıkamaya geçti. Rüveyda ise hâlâ elindeki zıbına bakıyordu. “Rüveyda! Sen de yemeğe geç!” uyarısıyla yutkundu. Çantasını kapatıp sıraya girdi.
Aklında kızının süt kokusu vardı. Yemeğini alıp ranzasının kenarına bağdaş kurarak oturdu. Lokmalar boğazında düğümleniyor, ağlamamak için direndikçe iştahı kapanıyordu.
🦅
Sincan Erkek Kapalı İnfaz Kurumu – Erkekler Koğuşu: Koğuşta yemek telaşı vardı. Metal tepsilerin sesi konuşmalara karışıyordu. Emir ortama çabuk uyum sağlamıştı. Gün boyu mahkûmları dinlemiş; isimleri, aile durumlarını ve dışarıdaki dertlerini sessizce hafızasına kaydetmişti. Kimsenin şüphesini çekmeden bağlantıları zihninde kuruyordu.

Seyit hazırladığı tepsiyi Tufan’a uzatırken Tufan, “Ellerinize sağlık gençler, hadi yemeğe! Aykut, sen de gel!” dedi. Aykut ranzasından inip sıraya girdi.

Seyit, Tufan’ın tepsisini Emir’e uzattı: “Bu tepsiyi Tufan Ağam’a verir misin?” Emir tepsiyi alıp Tufan’ın ranzasına götürdü. “Buyur Tufan Ağa.”
“Eyvallah genç. Hadi sen de yemeğe geç.
“Siz başlayın, ben servise devam edeceğim.” dedi Emir sakince. Tufan onu süzüp başıyla onayladı. Dağıtım biterken Emir kendisi için tepsi hazırlayan Seyit’e alçak sesle sordu: “Kaç yıl hüküm yedin?"
Seyit derin bir iç çekti. “On yıl. İki defa kuyumcu soydum, vallahi arkadaşıma uydum, o da mahkemede beni sattı. Suç üzerime kaldı.”
Emir adamın sesindeki pişmanlığı ve öfkeyi dikkatle analiz etti ama yüz ifadesini değiştirmedi. Elindeki son tepsiyi alıp yemeğine geçmek üzere köşesine çekildi...

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

11okunma 2beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…