8. Bölüm kıvılcım

Tamam sakin ol sakin ol gece diyerek kendimi sakinleştirmeye çalışıyordum ama olmuyordu sakinleşemiyordum cidden beni delirtmeye ant biçmişler galiba ben kendimi sakinleştirmek için çabalarken istemsizce ağlamaya başladım ama gerçekten neye ağladığımı bile bilmiyordum o sırada kapı çaldı gözyaşlarımı silip kapıyı açtım tabikide yine rüzgar gelmişti ne işin var burda dedim ama sonra kendimi tutamayıp ağlamaya başladım rüzgar kapıyı kapatıp bana sarıldı ne yapıyağımı bilmeden ağlıyordum ama en çok neye şaşırdım biliyormusunuz o an ilk defa ben ağlarken biri bana ağlama ne gerek var fln demeden sadece sarıldı o an anladımki aslında yanında hıçkıra hıçkıra ağlayabilceğimiz kişi asıl dostumuzmuş o gün deliler gibi ağladım ama rüzgar ne ağlama artık nede ne oldu demeden sadece bana sarıldı ve peçete uzattı biraz sakinleştiğimde
afedersin ya ben sadece işte ya neyse boşver diyebildim sadece rüzgar ise ayağı kalktı ve
Sorun değil benim yanımda istediğin gibi anlayabilirsin ama tabii istersen ne olduğunu anlatabilirsin dedi ve iyi geceler diyip odadan çıktı o an daha önce hiç hissetmediğim bir şey hissettim buna aşk denir mi bilmem ama ben o an ilk defa bir erkekten gerçekten etkilendim yani feminist değilim ama erkeklere bayıldığım da söylenemez o an beni yıllar öncesine dört yaşındaki halime götürdü

13 yıl önce bir yaz gecesi

Yazarın anlatımıyla

Küçük gece evde oturmuş annesi ve babasının işten gelmesini bekliyordu saat çoktan gece yarısını geçmişti ki sonunda kapı bir anahtar sesiyle gıcırdıyarak açıldı ve içeri tanıdık bir yüz girdi gece abisinin geldiğini görünce koşarak boynuna atladı 14 yaşındaki rüzgar kardeşini kucağına aldı ve bücürük sen daha uyumadın mı dedi Gece abisinin saçlarını severek seninle ve baba gelene kadar uyumıycam dedi rüzgar kardeşini kucağından indirdi ve önünde diz çöküp bir tanem anneyle baba bir süre gelemiycek dedi zavallı gece hiçbirşey anlamayacak neden dedi rüzgarın gözleri doldu ama sessizce sonra dedi sonra canımın içi dedi ve göz yaşlarına hakim olamadı küçük gece abisine sarılıp abi ağlama dedi ama etkilenerek oda ağlamaya başladı o gece iki kardeş sarılıp ağladılar işte minik gece o gün anladı ki hiçbirşey eskisi gibi olmıycaktı üstelik daha asil gerçekleri bilmiyordu bile

Günümüz
Gecenin anlatımıyla

Sabah olmuştu bile ama neden bilmiyorum o aklıma gelen şeyler rüya mıydı yoksa sadece beynimin ürettiği sahte bir anımıydı bunu bir yerde okumuştum beyin bazen sahte anılar üretiyordu ve alakasız zamanlarda aklımıza getiriyordu ama benim abim yoktu ve açıkçası 5 yaşımdan öncesini hiç hatırlamıyordum bile sessizce yataktan kalktım ve üzerime siyah bir eşofman takımı geçirip tipime bakmadan odadan çıktım ve rüzgarın odasına doğru yürümeye başladım