7. Bölüm

Manyak çok ilginç bir kelime değilmi hem argo bir kelime gibide hemde bazen insanlar tek kelime ile özetlemiş ya ha işte ben kime bu soruyu sorsam bana hep manyaksın dediler küçükken hoşuma giderdi ama büyüdükçe bu kelimenin aslında direkt beni yansıttığını anladım mesela arsızım psikopatım katliam vahşet kan ceset cinayet bu tür şeyler beni hiç rahatsız etmez yürürken yolda ceset görsem üstüne basıp geçerim zaten başıma ne geldiyse çiğneyip geçtiğim itaatsiz kişiliğimden geldi

Sabah gene aynı sıkıcı bir gün daha diyerek uyandım bu aptal yerdende hayatımdanda nefret ediyorum 'hayatımı sikiyim allahım sabır' söylene söylene kalkıp üstüme siyah şortumu ve siyah tişörtümü giydim bugün malesef yine psikolog ile seansım vardı nefret ediyordum o kadından bazen yüzüne karşı ya bi siktir git diyesim geliyordu ama işte söyleyemiyorum tam odadan çıkarken telefona bir bildirim geldi bildirim güneştendi heyecanla mesajına baktım ama mesajda sadece annemle babam konuşurken duydum canını sevmediğini biliyorum ama eğer beni seviyorsan kaç ordan bi şekilde bu yer sizi zehirliyor sakın yemek yeme yazıyordu şok içinde telefona baktım sadece nasıl ya nasıl diyebildim koşarak müdürün odasına girdim ve benim çok acil kardeşimle görüşmem lazım dedim ama müdür başını bile kaldırmadan olmaz dedi neden ya benim onu görmem lazım falan dedim ama müdür çık dışarı diye bağırınca sinirle çıktım öfkeden deliriyordum elbette yemek fln yemedim odama gidip deli gibi duvarları yumruklamaya ve kendi derimi tırnaklarımla çizmeye başladım bir yandanda ağlıyordum sinirden ağlıyordum beni kimse anlamıyor çünkü bu soktuğumun akıl hastanesinde bir boklar dönüyor ama kimse fark etmiyor ben bunu birine anlatsam iyice delirdiğim düşüncekler ki zaten yeterince delirdim acaba bunlar gerçekten oluyor mu yoksa kafam bana oyun mu oynuyor insan daha kendi zihnini bile kontrol edemiyorsa yaşamanın ne anlamı var ki