BÖLÜM 1: BUZ MAVİSİ ŞAKAYIKLARI

Selammm millet ✨🪷
Bu sefer size alışılmadık bir kurgu ile geldim.
Tropları çok farklı bilginize.
Ve bence kesinlikle okuyun çünkü gerçek ve,
Sağlıklı bir ilişkisi olan çift yazdım.



Neyse size kendimden bahsedeyim kısacık.
Ben liyora 3 sendir kurgu yazıyorum ve son
2 senedir eserlerimin kitap halinde olması için çaba sarf
Ediyordum biraz fazla bir zaman ama olsun.
3. Kurgum olan İHTİZAZ tamamlanmış bir eserdir.
Ve sizden ufak bir ricam okuduğunuzda nasıl olduğunu söyleyin.
Amatör bir yazarım evet ama gelişmem için eleştiriye ihtiyacım var.
Bu yüzden fikirlerinizi yazın.
Bu kurguyu okurken sadece kendimize şunu sorun.
" Ben ne yapardım?"
Ben sizi İHTİZAZ ile baş başa bırakıyorum iyi okumalar dilerimmmm.
🪷✨🌊

BÖLÜM 1

BUZ MAVİSİ ŞAKAYIKLARI

Aşkın aldı benden beni,
Bana seni gerek seni.

- Yunus Emre

Sabah güneşi perdelerin arasından odama sızarken gözlerimi açmak gibi bir niyetim yoktu. Hatta mümkün olsa yorganı kafama kadar çekip öğlene dek uyurdum. Ne var ki gece boyunca elimden düşürmediğim polisiye romanım yüzünden uyku düzenimi çoktan bozmuştum.

Katilin kim olduğunu öğrenmeden kitabı bırakmak mı?

Asla.

Gerçi kitabın sonuna yüz küsur sayfa kalmıştı ve şüphelendiğim herkes bir şekilde ölüyordu. Yazarın bütün karakterleri sırayla ortadan kaldırıp sonunda katili bir ağacın arkasından çıkaracağından şüphelenmeye başlamıştım.

Kitabı kapatıp komodinin üzerine bıraktım.

"Aferin sana Farya. Bir gece uyumadın, bir de katili bulamadın." Yastığa biraz daha gömülüp tavana baktım. "Bir de utanmadan kendine yazar diyorsun."

Kendi kendime laf sokmakta üstüme yoktu.

Yataktan kalkıp perdeyi araladım. İzmir'in sabah güneşi yüzüme vurunca gözlerimi kıstım. Yaz tatili için buraya gelmemin üzerinden henüz çok az zaman geçmişti ama şimdiden kendime yeni bir düzen kurmaya başlamıştım.

Deniz, güneş, bol bol kitap, biraz resim ve kafamı dinleyeceğim uzun günler...

Planım buydu.

Şimdilik yaptığım tek şey, gecenin bir yarısında kurgusal bir cinayeti çözmeye çalışmaktı.

Böyle giderse tatilin sonunda kendime bir tatil daha vermem gerekecekti.

Saçlarımı gelişigüzel toplayıp aynanın karşısına geçtim. Gözlerimin altındaki hafif morluklar, geceyi nasıl geçirdiğimi gayet güzel anlatıyordu.

"Bugün erkenden yatıyoruz," diye kendime söz verdim.

Bu sözü dün de vermiştim.

Önceki gün de.

Kendime verdiğim sözleri tutma konusunda pek başarılı olduğum söylenemezdi.

Odamdan çıkıp mutfağa geçtim. Dün yaptığımız alışverişten sonra dolapları öyle bir doldurmuştuk ki iki kişi değil, mahalleye kahvaltı verecek olsak bile yiyecek artardı.

Buzdolabından birkaç yumurta çıkardım, çayı ocağa koydum ve kahvaltıyı hazırlamaya başladım.

Kahvaltı hazırlamak, sabahları yapmayı sevdiğim nadir şeylerden biriydi. Tabii ortaya yenilebilir bir şey çıkarsa.

Yumurtaları bir kâsede çırparken kendimi televizyonda yemek programı sunan biri gibi hayal ettim. Bir elimde çırpıcı, diğer elim belimdeydi.

"Bugün sizlerle dünyanın en iddialı omletini yapacağız." Çırpıcıyı kameraya tutuyormuş gibi kaldırdım. "Tarifimiz oldukça basit. Önce yumurtaları çırpıyoruz, ardından-"

Bir an durup elimdeki kâseye baktım.

"Allah'ım, sabah sabah kendi kendime program sunuyorum."

Burnumdan kısa bir nefes verip güldüm. İnsan kendi kendine eğlenemiyorsa hayat gerçekten çekilmezdi.

Tam omleti tavaya dökmüştüm ki kapının zili çaldı.

Elimdeki spatulayla olduğum yerde kaldım.

Kimdi şimdi bu?

Derin'le İdil'in gelmesine daha iki gün vardı. İzmir'de de sabahın bu saatinde kapımı çat kapı çalacak kadar samimi olduğum kimse yoktu.

Ocağın altını kıstım, ellerimi kurulayıp kapıya yöneldim. Koridordaki aynadan geçerken saçlarıma göz ucuyla baktım. Dağınık topuzumun kendi içinde bir hayat kurmuş olabileceğini düşündüm ama onu düzeltmekle uğraşacak hâlim yoktu.

Kapıyı açtığımda Necla Hanım'la karşılaştım.

"Günaydın kızım." Elindeki anahtarlığı avucunda tutuyor, yüzüme alışıldık tebessümüyle bakıyordu.

"Günaydın, Necla Hanım." Kapıyı biraz daha açıp kenara çekildim. "Hayırdır, bir şey mi oldu?"

"Yok canım, ne olacak?" Elini hafifçe sallayarak içeri girdi. "İnsan bir kiracısını da görmeye gelmesin mi?"

"Gelsin tabii. Ben de bir şey oldu sandım." Kapıyı kapatırken kaşlarımı kaldırdım. "Sabah sabah görünce şaşırdım."

"Sen de hemen kötüye yoruyorsun." Ayakkabılarını çıkarıp salona geçti. "Yerleştin mi bari?"

"Sayılır. Daha birkaç eksiğim var ama yavaş yavaş hallederim."

"Güzel, güzel."

Necla Hanım salona doğru ilerlerken sehpanın üzerindeki vazoya göz attı. Ben de bakışlarını takip ettim.

Dün çiçekçide gördüğüm buz mavisi şakayıkları aklımdan çıkmamış, sonunda dayanamayıp satın almıştım. Şeffaf cam vazonun içinde duran çiçekler sabah ışığında öyle güzel görünüyordu ki insanın durup bir süre onları seyredesi geliyordu.

Necla Hanım vazoya yaklaşıp başını hafifçe eğdi.

"Maşallah, ne güzel çiçekler bunlar. Sen mi aldın?"

"Evet." Dudaklarımda istemsiz bir gülümseme belirdi. "Dün gördüm, dayanamadım."

"İyi yapmışsın kızım. Evin havası değişmiş resmen." Çiçekleri biraz daha inceledikten sonra bana döndü. "Buz mavisi ha? Ben bu renkte şakayık ilk defa görüyorum."

"Ben de görünce vuruldum. Normalde bir şey alırken bin kere düşünürüm ama bunları görünce hiç düşünmedim."

Necla Hanım gülerek başını salladı.

"Demek çiçek görünce aklın gidiyor."

"Yok canım, o kadar da değil." Kollarımı göğsümde birleştirip ciddi görünmeye çalıştım. "Sadece bazen mantıklı kararlar vermeyi bırakıyorum."

"Bazen mi?" Kaşlarını kaldırıp yüzüme baktı.

Gözlerimi kıstım.

"Necla Hanım, daha sabahın köründe beni tanımaya çalışmayın. Sonra pişman olursunuz."

Kadın kahkahayı bastı. Ben de gülümseyerek mutfağa yöneldim.

"Çay içer misiniz?"

"İçerim kızım, zahmet olmazsa."

"Ne zahmeti? Zaten kendime hazırlıyordum."

Mutfağa geçtiğimde çayın altını kontrol ettim. Necla Hanım da arkamdan gelip masaya oturdu. Çayı bardaklara doldururken omletin kokusu burnuma geldi.

Bir an tavaya baktım.

Sonra biraz daha dikkatli baktım.

Eyvah.

Omletin kenarları gereğinden fazla kızarmıştı.

Tavayı ocaktan alıp omleti tabağa aktardım. Kenarlarını inceleyip kendi kendime söylendim.

"Kıtır seviyorum diyelim, kim ne bilecek?"

"Ne dedin kızım?" diye sordu Necla Hanım.

"Bir şey demedim." Tabağı masaya koyup karşısına oturdum. "Kendi kendime konuşuyorum. Bazen oluyor öyle."

"İyi bari. Ben de bana söyledin sandım."

"Yok, size söyleyeceklerimi daha düzgün seçerim."

Necla Hanım gülümsedi. Çayından bir yudum aldıktan sonra gözlerini bana çevirdi.

"Ev nasıl peki? Memnun musun?"

"Memnunum. Hem sakin hem de içime sindi." Sandalyeye yaslandım. "Biraz daha yerleşince her şey tamam olacak."

"Balkonu da sevdin mi?"

"Çok sevdim." Başımı hevesle salladım. "Akşamları orada oturup resim yapmak istiyorum. Bir de kahvemi alırım, mis gibi. Başka ne isteyeyim?"

"İyi, iyi."

Necla Hanım fincanını masaya bıraktı. Ardından bir an sustu. Parmaklarını birbirine geçirip bana baktığında içimde sebepsiz bir huzursuzluk belirdi.

"Farya, sana bir şey söyleyeceğim ama yanlış anlama olur mu?"

Elimdeki çay bardağını yavaşça masaya bıraktım.

İşte, gelmişti.

İnsanların "Yanlış anlama," diye söze başlaması, genellikle yanlış anlaşılacak bir şey söyleyeceklerinin habercisiydi.

"Ne oldu?" Sesimi olabildiğince normal tutmaya çalıştım.

Necla Hanım derin bir nefes aldı.

"Şimdi, bu evin alt katı da var ya..."

"Evet?"

"Orayı da kiraya verdim."

Bir süre yüzüne baktım.

Sonra yeniden baktım.

Belki yanlış duymuştum. Sabah uykumu alamamıştım sonuçta. İnsan uykusuzken her şeyi yanlış anlayabilirdi.

"Nasıl yani?"

"Alt katı da kiraya verdim kızım."

"Bir dakika." Elimi kaldırıp onu durdurdum. "Ben bu evi komple kiraladığımı sanıyordum."

Necla Hanım'ın yüzündeki gülümseme hafifçe silindi.

"Ben sana üst katı göstereceğimi söylemiştim diye hatırlıyorum."

"Hayır, Necla Hanım. Siz bana evin üst katını gösterdiniz, ben de burayı iki aylığına tuttuğumu söyledim. Evin tamamını kiraladığımı düşünerek ödeme yaptım."

"Yani sen alt katın boş kalacağını mı düşündün?"

"Başka ne düşünecektim?" Sandalyede doğrulup ona baktım. "İki aylık kirayı peşin ödedim. Bir de depozito verdim. Evde başka birinin kalacağını bilseydim bunu en başında konuşurdum."

Necla Hanım dudaklarını birbirine bastırdı. Belli ki konuşmanın buraya geleceğini düşünmemişti.

"Bak kızım, senin katının girişi ayrı. Alt katın girişi de ayrı. Birbirinizin alanına karışmayacaksınız."

"Ben giriş kapılarını sormuyorum ki." İki elimi masanın üzerine koydum. "Ben evde başka birinin kalacağını bilmiyordum."

"Belki ben anlatırken eksik söyledim."

"Belki mi?"

Kadın mahcup bir ifadeyle yüzüme baktı.

"Tamam, haklısın. Bunu daha açık konuşmamız gerekirdi."

Bu cevap beklediğimden daha makuldü. Yine de içimdeki sinir hemen geçmedi.

"Necla Hanım, ben buraya kafamı dinlemeye geldim. İki gün sonra arkadaşlarım gelecek. Kendime göre plan yaptım. Şimdi bir de alt katta kimin yaşadığını mı düşüneceğim?"

"Anlıyorum kızım ama kirayı da verdim artık. Hem girişler ayrı, birbirinizi rahatsız etmezsiniz."

"Ben de kirayı verdim zaten." Derin bir nefes alıp başımı iki yana salladım. "İnsan böyle bir şeyi nasıl atlar, aklım almıyor."

"Olmuş bir kere."

Ona öylece baktım.

Gerçekten öylece baktım.

Bir insanın bu kadar sakin kalabilmesi için ya çok tecrübeli olması ya da karşısındaki insanın sinirini hiç fark etmemesi gerekiyordu.

"Peki, bu kişi kim?" diye sordum sonunda.

"Bir beyefendi."

"Onu anladım." Parmaklarımla masaya hafifçe vurdum. "Adı ne, kaç yaşında, nasıl biri? En azından kiminle aynı binada yaşayacağımı bileyim."

"Genç sayılır. Otuzlarına yakın herhâlde. Sessiz, sakin birine benziyor."

"Genç sayılır ne demek? Siz adamı gördünüz mü?"

"Gördüm tabii kızım. Anahtarını aldım, konuştuk."

"E, o zaman kaç yaşında olduğunu biliyorsunuzdur."

Necla Hanım dudaklarını büzüp düşündü.

"Yirmi sekiz, yirmi dokuz vardır belki."

"Peki, adı?"

"Gabriel."

İsmi duyunca kısa bir an duraksadım. Zihnimde hiçbir yüz canlanmadı.

"Gabriel..." diye tekrarladım. "Soyadı ne?"

"Demarç."

Başımı hafifçe yana eğdim.

"Türk mü?"

"Türk kızım, Türk. Annesi İtalyanmış galiba ama kendisi Türk."

"Anladım." Bir an sustum, sonra yeniden sordum: "Peki, ne zaman taşınacak?"

"Bugün. Anahtarını önceden aldı, eşyalarını da bugün getirecekmiş."

"Bugün mü?" Sandalyede doğrulurken sesim istemeden yükseldi. "Necla Hanım, siz beni hazırlıksız yakalamak için özel bir çaba mı harcıyorsunuz?"

Kadın gülümsememek için dudaklarını birbirine bastırdı.

"Aman kızım, ne olacak? Alt katta kalacak işte."

"Benim için olacak olan şu: Evde rahat rahat dolaşamayacağım."

"Sen kendi katındasın, o kendi katında. Niye dolaşamayacakmışsın?"

"Ne bileyim, balkonda oturacağım mesela."

"E, otur."

"Ya o da balkona çıkarsa?"

Necla Hanım birkaç saniye yüzüme baktı. Sonra kahkahayı bastı.

"Farya, sen adam gelmeden kavga etmeye başladın!"

"Ben kavga etmiyorum, olasılıkları değerlendiriyorum."

"Tabii kızım, tabii." Gülümsemesini bastırmaya çalışarak fincanını eline aldı. "Sen rahat ol. Ben insan sarrafıyım."

İşte, bunu duyunca gülmemek için kendimi zor tuttum.

"Geçen yıl alt kattaki kiracıyla üç ay kavga ettiniz."

Necla Hanım'ın gülümsemesi anında silindi.

"O başka."

"Nasıl başka?"

"Adam çok gürültülüydü."

"Peki bu sessiz mi?"

"Öyle görünüyor."

"İnşallah." Çayımdan bir yudum aldım. "Benim tek istediğim biraz huzur. İnsan yaz tatilinde bile başını dinleyemeyecekse ne anlamı var?"

Necla Hanım bu kez daha yumuşak bir ifadeyle bana baktı.

"Haklısın kızım. Ama bak, girişler ayrı. Üstelik senin balkonun üst kata ait, onun da kendi alanı var. Birbirinizin alanına girmek gibi bir durumunuz olmayacak."

En azından bunu duymak biraz içimi rahatlattı.

"İyi. Çünkü ben balkonda otururken birinin aşağıdan beni izlemesi fikrine alışabileceğimi sanmıyorum."

"Kimse seni izlemeyecek kızım." Kadın başını iki yana salladı. "Hem daha adamı görmedin bile. Belki iyi anlaşırsınız."

"Ben tanımadığım insanlarla iyi anlaşmak zorunda değilim ki."

"Zorunda değilsin tabii. Ama daha tanımadan da karar verme."

Cevap vermedim.

Çünkü kadın haklıydı.

Hem de sinir bozucu biçimde haklıydı.

Necla Hanım çantasını yanına çekip ayağa kalktı.

"Ben artık kalkayım. Sen de kahvaltını yap."

"Benim kahvaltıdan geçtiğimden haberiniz var mı?" diye sordum, yanmış omleti işaret ederek.

Necla Hanım tabağa baktı. Bir an dudaklarını birbirine bastırdı, sonra gülmemek için başını öne eğdi.

"Sen bunu mu yaptın?"

"Hayır, kendiliğinden oldu. Ben de izliyorum."

"Allah iyiliğini versin senin." Gülerek çantasını koluna geçirdi. "Neyse, ben gidiyorum. Bir şey olursa ara. Alışırsın kızım, bak gör."

"İnşallah sizin dediğiniz gibi olur."

Necla Hanım kapıdan çıkarken son kez bana döndü.

"Bir de kızım, alt kata giriş balkonun yanındaki ayrı kapıdan. Merdivenler ortak değil, için rahat olsun."

"Necla Hanım, benim derdim merdivenler değil."

"Biliyorum, biliyorum." Gülümseyerek elini salladı. "Hadi, görüşürüz."

Kapı kapandığında birkaç saniye yerimde kaldım.

Ardından mutfaktan gelen kokuyu fark edip hızla ocağa yöneldim. Tavayı kenara çekerken omletin hâline baktım.

Gerçekten de yenilecek gibi değildi.

"Harika," diye söylendim. "Ev sandığım gibi değil, kahvaltım kömür, günüm de şimdiden mahvoldu."

Tam tabağı lavaboya götürecektim ki telefonum tezgâhın üzerinde titredi. Ekranda Derin'in adı belirdi.

Aramayı açıp sandalyeye oturdum.

"Derin, fikrimi değiştirdim."

"Günaydın sana da." Sesinden yeni uyandığı anlaşılıyordu. "Ne fikri? Ne oldu?"

"İki gün sonra gelme."

Telefonun diğer ucunda birkaç saniyelik sessizlik oldu.

"Ne yaptın sen?"

"Ben bir şey yapmadım!" Çatalımla omletin yanmış kenarını ayırırken yüzümü buruşturdum. "Necla Hanım yaptı."

"Ne yaptı yine?"

"Evin alt katını da başkasına kiralamış."

"Ne?" Derin'in sesi öyle bir yükseldi ki telefonu kulağımdan uzaklaştırmak zorunda kaldım. "Nasıl yani? Sen bütün evi kiraladım dememiş miydin?"

"Ben de öyle sanıyordum zaten!"

"Farya, sen evi tutarken ne konuştunuz bu kadınla?"

"Evi gösterdi, ben de beğendim. Üst katı gezdik ama evin tamamının bana ait olacağını düşündüm. İki aylık kirayı peşin verdim, depozitoyu da yatırdım. Kim bana alt katı da kiraya verdiğini söylese en başından itiraz ederdim zaten."

"E, şimdi ne yapacaksın?"

"Ne yapacağım? Burada kalacağım. Depozito verdim, kirayı ödedim. Bir de şimdi taşınmakla mı uğraşacağım?"

Derin bir süre sustu.

"Tamam, önce bir sakin ol. Haklısın, böyle bir şeyi sana baştan söylemesi gerekiyordu."

Beklemediğim bir cümleydi. Biraz olsun rahatladım.

"İşte ben de onu diyorum."

"Peki, alt katta kim kalacak?"

Sandalyeye yaslanıp gözlerimi devirdim.

"Gabriel Demarç."

"Gabriel mi?" Derin'in sesi bir anda merakla inceldi. "Farya, bu nasıl isim? Nereden çıktı bu Gabriel?"

"Ben nereden bileyim? Adamın kendisiyle tanışmadım bile. Necla Hanım bugün taşınacağını söyledi."

"Bir dakika." Derin'in sesinden gülümsediği anlaşılıyordu. "Yirmi sekiz, yirmi dokuz yaşlarında bir adam, alt katta oturacak ve sen onu daha görmedin."

"Derin, sakın."

"Ben bir şey demedim ki!"

"Daha demeden ne diyeceğini biliyorum."

"E, söyle bakalım, nasıl biriymiş?"

"Bilmiyorum! Necla Hanım sessiz sakin biri olduğunu söyledi."

Derin kahkaha attı.

"Ne oldu?"

"Hiç. Sadece Necla Hanım'ın insan sarrafı olduğunu iddia etmesine güldüm."

"Sen gülme! Kadın geçen yıl alt kattaki kiracıyla üç ay kavga etmiş."

"Tamam, işte. O yüzden diyorum ki daha tanımadan adamı kafanda kötü biri yapma."

"Ben kötü biri demedim."

"Yüzünü görmeden kavga etmeye başlamışsın ama."

"Ben kavga etmiyorum, olasılıkları değerlendiriyorum."

Derin yeniden güldü.

"Bunu az önce de söyledin mi?"

"Evet. Necla Hanım'a da söyledim."

"Farya, senin yüzünü görmeyi çok isterdim şu an."

"Görsen gülemezsin."

"Tam tersine, daha çok gülerim."

"Sen gelme zaten. Ben burada tek başıma gayet mutluyum."

"Tabii canım. Sesinden mutluluktan uçtuğun belli oluyor."

İstemeden güldüm. Sinirim hâlâ geçmemişti ama Derin'le konuşmak her zamanki gibi iyi gelmişti. Onunla ne kadar saçma bir şey yaşarsam yaşayayım, bir süre sonra kendimi gülümserken bulurdum.

"Şaka bir yana," dedi Derin, bu kez daha ciddi bir sesle, "adamın ayrı girişi varsa çok sorun olmayabilir. Sen yine de sınırlarını baştan belli edersin. Önce bir tanı, sonra karar verirsin."

"Sen de Necla Hanım gibi konuşmaya başladın."

"Çünkü bazen haklı olabiliyorum."

"Bazen mi?"

"Bak, kavga çıkarmayalım. Daha kahvaltımı bile yapmadım."

"Benim kahvaltım zaten öldü."

Derin kahkaha attı.

"O zaman kendine düzgün bir şey hazırla. Aç kalınca daha da çekilmez oluyorsun."

"Teşekkür ederim, çok düşüncelisin."

"Her zaman. Hadi, sonra konuşuruz. Bir şey olursa ara."

"Tamam. İki gün sonra görüşürüz."

Telefonu kapattıktan sonra tabağımdaki omlete son bir kez baktım. Küçük bir parça alıp ağzıma attım.

Kötüydü.

Hem de gerçekten kötüydü.

Çatalı tabağa bırakıp başımı ellerimin arasına aldım. Daha ilk sabahımdan evle ilgili bir sorun çıkmış, omleti yakmış ve tanımadığım bir adamla aynı binada yaşayacağımı öğrenmiştim.

Üstelik Gabriel'in nasıl biri olduğu hakkında hiçbir fikrim yoktu.

Belki gerçekten sessiz, sakin biriydi. Belki de Necla Hanım'ın insan sarrafı olduğunu iddia ettiği bütün insanlar gibi, tanımaya başlayınca bambaşka biri çıkacaktı.

Şimdilik bildiğim tek şey, yaz tatilimin planladığım gibi başlamadığıydı.

Derin bir nefes alıp ayağa kalktım. Tabağı lavaboya bıraktıktan sonra salona geçip vazodaki şakayıkları düzelttim. Çiçeklerin yapraklarından biri yana doğru eğilmişti. Onu dikkatlice yerine yerleştirip birkaç adım geriden baktım.

En azından onlar güzeldi.

"Bari siz beni üzmeyin," diye mırıldandım.

Sonra balkon kapısını açıp dışarı çıktım.

İzmir'in sabah havası yüzüme değdi. Balkonun korkuluklarına yaslanıp sokağı seyrettim. Uzaklardan gelen araç sesleri, karşı binadan yükselen kahkahalar ve bir komşunun mutfaktan gelen tabak çanak sesleri birbirine karışıyordu.

Şehir kendi hâlinde yaşamaya devam ediyordu.

Benimse birkaç saat içinde tanımadığım bir adamla ilgili endişelenecek yeni bir meselem olmuştu.

Başımı iki yana sallayıp içeri döndüm. Yapılacak işlerim vardı. Eşyalarımı yerleştirecek, resim defterimi çıkaracak, belki de dün gece yarım bıraktığım polisiye romanı bitirecektim.

Ama önce kahvaltı hazırlamam gerekiyordu.

Bu kez omlet yapmayacaktım.

Kendime bir tost hazırlarken telefonumu yeniden elime aldım. Derin'e bir şey yazıp yazmamak arasında kaldım. Sonra vazgeçtim. Zaten iki gün sonra geldiğinde anlatacak yeterince şeyim olacaktı.

Hem kim bilir, belki Gabriel gerçekten sessiz sakin biriydi.

Belki de...

Yok, hayır.

Daha adını yeni öğrenmişken adam hakkında senaryo yazmaya başlamayacaktım.

Tost makinesinin kapağını kapatıp derin bir nefes aldım.

"Bu yaz güzel geçecek, Farya," diye kendime hatırlattım.

İçimdeki ses ise pek ikna olmuş görünmüyordu.

Bir yorum mu atsanız ve oy hani buraya kadar okumuşsun bari bir şey söyle dimi. Beğendim mi beğenmedin mi? O kadar yazıyorum burda sende iki dakika zahmet edip bişeyler mi çıtlatsan artık.
NEYSEEEE ve bakın olumlu veya olumsuz fikirleriniz fark etmeksizin yazabilirsiniz. Üslubu güzel olmayanın cevabı da güzel olmaz belirteyimm...
KENDİNİZE İYİ BAKIN, BAYBAYYYYSS✨💋❤️‍🔥💞💕💓💖💝💘