BÖLÜM 2: MANOLYA

Selamm yine ben ve bu bölüm mükemmel ötesi oldu
Bana göre.
İyi okumalar dilerimmmm 🌊✨🪷

BÖLÜM 2

MANOLYA

Muazzam bir ihtimalsin.

Gökyüzüne dokunmak gibi, tüm maviliklerin sahibi olmak gibi... Hani nasıl desem, mutlu olmak gibi.

— Cahit Zarifoğlu

Günün ilerleyen saatlerinde evden çıktım. Açık konuşmak gerekirse alt katta kalacak komşumun ne zaman geleceğini beklemek istemiyordum. Adamla tanışmayı merak etmiyor değildim ama sabah sabah yaşadığım olaydan sonra biraz kafamı dağıtmaya ihtiyacım vardı.

Önce alışveriş yaptım. Birkaç mayo, bikini, terlik ve topuklu ayakkabı aldım. Ardından bir takıcıya girip birkaç gözlükle altın rengi takılar seçtim. Normalde bir mağazaya girince ne alacağıma karar vermem saatlerimi alırdı ama bugün kendimi hiç düşünmeden alışveriş yaparken bulmuştum.

Galiba insanın siniri bozulunca kredi kartı da nasibini alıyordu.

Mağazaların camlarından yansıyan güneş gözlerimi alırken İzmir'in yaz telaşına karıştım. Sokaklar kalabalıktı; herkes bir yerlere yetişmeye çalışıyor, kaldırımdan geçenlerin yüzünde sıcağın verdiği o tanıdık bezginlik dolaşıyordu. Ben de elimdeki poşetlerle arabaya doğru yürürken kendime, en azından günün geri kalanını güzel geçirmem gerektiğini hatırlattım.

Arabaya bindim, poşetleri arka koltuğa yerleştirip motoru çalıştırdım.

Hava öyle sıcaktı ki klimanın soğukluğu bile ilk birkaç dakika işe yaramadı. Saçlarımın bozulmasından korktuğum için camı açmayı da düşünmüyordum. Bir yandan sıcaktan bunalıyor, diğer yandan saçlarımı korumak uğruna kendi kendime eziyet ediyordum.

Bazen gerçekten kendime katlanamıyordum.

Radyoda hayatın güzelliği hakkında konuşan spikeri dinlemeye daha fazla dayanamayınca telefonu araca bağladım ve en sevdiğim sanatçılardan Derya Bedavacı'nın Yok Öyle Bir Dünya şarkısını açtım.

İşte, şimdi olmuştu.

Şarkı başladığı anda direksiyona parmaklarımla tempo tutmaya başladım. Sanki az önce sabahın köründe ev sahibiyle yaşadığım tartışma hiç yaşanmamış, alt katıma yerleşecek adam diye bir mesele de yokmuş gibi keyfim yerine geldi.

Şarkılardan aldığım gazla kendimi bir anda dünyanın en güçlü kadını ilan edebiliyordum. Beş dakika önce canımı sıkan her şeyi unutuyor, kendi kendime türlü türlü senaryolar kuruyordum.

Bir şarkının insanı bu kadar etkileyebilmesi normal miydi?

Bilmiyorum.

Ama bana iyi geliyordu.

Şarkıya eşlik ederek yazlığa doğru ilerledim. Son nakarata geldiğimde sesimin ne kadar kötü olduğunu düşünmeden eşlik ediyordum. Zaten beni duyan yoktu. Olsaydı da çok umurumda değildi.

En azından öyle sanıyordum.

Evin önüne yaklaştığımda beyaz, üstü açık bir otomobil dikkatimi çekti. Arabamı biraz gerisine park edip kontağı kapattım. Sonra başımı çevirerek aracı yeniden inceledim.

Allah'ım...

Bu nasıl bir güzellikti?

Mercedes-AMG CLE 53.

Beyaz boyası güneşi ayna gibi yansıtıyor, zarif ama bir o kadar da iddialı görünen gövdesiyle bulunduğu yerde bütün dikkati üzerine çekiyordu. Üstelik üstü açıktı. Arabadan anlamayan biri bile bu otomobilin sıradan bir araç olmadığını anlardı.

Ben de anlamıyordum demiyorum ama böyle bir güzelliğin karşısında otomobiller hakkında bildiklerim bir anda önemini kaybetmişti.

Kapıyı açıp indim. Alışveriş poşetlerimi almayı bile unutmuş, gözlerimi arabadan ayıramaz hâle gelmiştim.

Biraz yaklaştım.

Sonra bir adım daha.

Dokunmak istiyordum ama başkasının arabasına izinsiz dokunmak da ayıp olurdu.

Elimi uzatıp son anda vazgeçtim.

“Kızım, kendine gel,” diye fısıldadım. “Araba bu. Alt tarafı araba.”

Ama ne arabaydı!

Rengi tırnaklarımla bile uyum sağlayacak kadar hoştu. Beyaz otomobillere zaten ayrı bir zaafım vardı. Bir de böyle bakımlı ve güzel bir araç olunca insanın aklı gidiyordu.

Tam arabanın ön tarafını incelerken arkamdan bir ses geldi.

“Merhaba. Arabamı çok beğendiniz sanırım.”

Ödüm koptu.

Gerçekten koptu.

Öyle bir irkildim ki az kalsın elimdeki anahtarı yere düşürüyordum. Başımı sese doğru çevirdiğimde girişin yanındaki alçak duvara yaslanmış bir adam gördüm. Kollarını göğsünde birleştirmiş, yüzünde belli belirsiz bir gülümsemeyle bana bakıyordu.

Mavi gözleri ilk dikkatimi çeken şey oldu. Hafif çekik bakışları, uzun kirpikleri ve sanki birazdan söyleyeceğim her şeyi önceden tahmin etmiş gibi duran ifadesi vardı.

Bir de gülüyordu.

Bana.

Benimle.

Muhtemelen az önce arabasına hayranlıkla baktığımı görmüştü.

Harika.

Hayatımda utanılacak onca şey varken bir de kendimi yabancı bir adamın arabasının başında yakalatmıştım.

Kısık bir sesle öksürüp arabadan birkaç adım uzaklaştım. Kollarımı göğsümde birleştirerek ona baktım.

“Dikkatimi çekti,” dedim, olabildiğince umursamaz görünmeye çalışarak. “Senin mi bu güzellik?”

Adam cebinden anahtarını çıkarıp parmaklarının arasında çevirdi.

“Evet, benim.” Dudaklarının kenarı biraz daha kıvrıldı. “Çok beğendiysen bir tur at.”

Bir an yüzüne baktım.

Sonra elindeki anahtara.

Sonra yeniden yüzüne.

Allah razı olsun, sarı civciv!

Çok isterdim ama kara kızım dururken bu inciyi kullanmak ona ihanet etmek gibi hissettirirdi.

“Teşekkür ederim, kalsın.” Çenemi hafifçe kaldırıp bakışlarımı arabadan çektim. “Benim de arabam var zaten.”

“Öyle mi?” Anahtarı yeniden cebine koyarken kaşını kaldırdı. “Az önce benimkini daha çok sevmiş gibiydin ama.”

Allah sabır versin.

Daha ilk dakikadan insanın sinirine dokunmayı nasıl başarıyordu?

“Güzel bir arabaya bakmak için kendi arabamdan vazgeçmem gerekmiyor.”

“Doğru.” Başını yavaşça salladı. “Güzel şeylere bakmayı bilen birine benziyorsun.”

Bu ne demekti şimdi?

Lafın altında başka bir şey mi vardı, yoksa ben uykusuzluktan her cümleye anlam mı yüklüyordum?

Ona cevap vermek yerine gözlerimi devirdim. Ancak tam arkamı dönecekken üzerindeki kıyafetleri fark ettim.

Beyaz keten pantolon, lacivert polo yaka bir tişört... Kolları tişörtün altından belli oluyordu. Spor yaptığı açıktı. Sarı saçlarını yandan ayırmış, kısa ve düzenli bir model vermişti. Saçlarının rengi tam sarı değildi; kumral ile sarı arasında, güneşte daha açık görünen bir renkti.

Yüz hatları da öyle gelişigüzel bir araya gelmemişti sanki. Keskin çene hattı, hafif kemerli burnu ve pembe dudakları vardı. Üstelik gözlerini insanın üzerinden çekmeden bakabiliyordu.

Böyle bir adamın kendisinin farkında olmaması mümkün değildi.

Asıl sinir bozucu olan da buydu.

Kendine fazla güveniyordu.

Ve maalesef bu özgüven ona yakışıyordu.

“Sen her gördüğün şeyi bu kadar dikkatli mi incelersin?” diye sorduğunda bakışlarımı hemen yüzüne çevirdim.

Yakalanmıştım.

Bir kez daha.

“Hayır, gözüm dalmış sadece.” Saçlarımı omzumun arkasına atıp toparlanmaya çalıştım. “Bu arada siz neden evimin önündesiniz?”

Adamın kaşları havalandı. Önce bana, sonra arkasındaki eve baktı.

“Evinizin?”

“Evet, evimin.” Elimle evi işaret ettim. “Bir sorun mu var?”

Adam birkaç saniye yüzüme baktı. Ardından kendini toparlayıp duvardan ayrıldı.

“Sanırım bir yanlış anlaşılma var.” Elini evin alt katına açılan ayrı girişe doğru uzattı. “Ben burayı Necla Hanım'dan üç aylığına kiraladım, hanımefendi.”

Gözlerimi kırpıştırdım.

Sonra yüzüne biraz daha dikkatli baktım.

Yoksa...

“Bir dakika. Siz alt katta kalacak kişi misiniz?”

“Sanırım.” Başını yana eğip beni süzdü. “Siz de üst katta kalıyorsunuz, değil mi?”

İçimden uzun bir nefes verdim.

Harika. Sabah öğrendiğim haberin canlı hâli karşımda duruyordu.

“Gabriel Demarç?”

“Evet.” Elini uzatacakmış gibi yaptı ama vazgeçip yeniden cebine koydu. “Gabriel. Siz de...?”

“Farya.”

“Memnun oldum, Farya.”

Adımı söylerken yüzündeki o kendinden emin ifade değişmedi. Sanki aramızda yaşanacak bütün tartışmalardan haberi varmış gibi sakindi.

Ben ise aynı sakinliği gösteremiyordum.

Çünkü Necla Hanım'ın bana anlattığı adamla karşımda duran kişi arasında bazı farklar vardı. En başta, bu adam yirmi beş-yirmi altı yaşlarında görünüyordu. Necla Hanım ise otuzlarına yakın olduğunu söylemişti.

Bir de annesinin İtalyan olduğunu söylemişti. Adamın yüzüne bakınca nereli olduğunu anlamak mümkün değildi elbette ama Türkçesi son derece akıcıydı.

“Bir şey soracağım,” dedim, kuşkuyla gözlerini süzerken. “Necla Hanım size benden bahsetti mi?”

“Pek sayılmaz. Üst katta bir kiracı olduğunu söyledi.”

“Güzel. Demek ikimize de eksik bilgi vermiş.”

Adamın kaşları hafifçe çatıldı.

“Nasıl yani?”

“Şöyle...” Bir elimle saçlarımı geriye itip diğer elimle evi işaret ettim. “Ben burayı alt ve üst katıyla birlikte kiraladığımı sanıyordum. Sonra sabah Necla Hanım gelip alt katı da size kiraladığını söyledi.”

Gabriel'in yüzündeki gülümseme azaldı.

“Bir dakika. Siz evin tamamını mı kiraladığınızı sanıyordunuz?”

“Evet.”

“Ben de alt katı kiraladım.”

“Farkındayım.”

“Yani şimdi...”

“Yani ikimiz de aynı evin ayrı katlarını kiralamışız.” Cümleyi bitirdiğimde kollarımı yeniden göğsümde birleştirdim. “Kulağa ne kadar saçma geldiğini ben de biliyorum.”

Gabriel bir süre sustu. Ardından bakışlarını eve çevirip yeniden bana döndü.

“Peki, Necla Hanım bunu size ne zaman söyledi?”

“Bu sabah. Kahvaltı hazırlarken.”

“Güzel bir sabah geçirmişsiniz.”

Gözlerimi kıstım.

“Bakın, benimle dalga geçecekseniz hiç başlamayın.”

“Dalga geçmiyorum.” Ellerini hafifçe kaldırdı. “Sadece durumun ne kadar tuhaf olduğunu düşünüyorum.”

“İnanın, benden daha iyi düşüneni bulamazsınız.”

“Bundan emin değilim.”

İşte.

İşte tam da bu yüzden kendimi zor tutuyordum.

Adam daha iki dakikadır karşımdan duruyordu ama sanki sabrımı sınamak için özel olarak gönderilmişti.

“Her neyse.” Derin bir nefes alıp sakinleşmeye çalıştım. “Bu konuyu Necla Hanım'la çözmeniz gerekecek. Ben buraya iki aylık kirayı peşin ödeyerek yerleştim. Planım belliydi. Arkadaşlarım gelecek, tatil yapacağız, ben de kafamı dinleyeceğim. Evde bir başkasının kalacağını bilseydim bunu en başından konuşurdum.”

Gabriel başını salladı. Bu kez yüzünde şakacı bir ifade yoktu.

“Sizi anlıyorum. Ama ben de burayı üç aylığına kiraladım ve parasını ödedim. Benim de kendi planlarım var.”

“E, ne yapacağız şimdi?”

“Bilmiyorum.” Omuzlarını hafifçe kaldırdı. “Ama açıkçası ben de aynı binada başka biriyle kalmayı planlamıyordum.”

“Bir dakika.” Kaşlarımı kaldırdım. “Aynı evde kalmıyoruz. Katlarımız ayrı, girişlerimiz ayrı.”

“Biliyorum.”

“E, o zaman?”

Gabriel dudaklarını birbirine bastırıp kısa bir an sustu.

“Yine de aynı evin içindeyiz.”

“Bina demek istiyorsunuz.”

“Nasıl adlandırdığınızın çok önemi yok. Ben burayı kendime ait bir alanım olsun diye tuttum. Başka biriyle ortak bir alan paylaşmak istemiyorum.”

O cümleyi duyunca bir an durdum.

Çünkü aynı şeyi ben de istiyordum.

Kendime ait bir alan... Kimsenin karışmadığı, kimseye açıklama yapmak zorunda kalmadığım, günün sonunda kapısını kapatıp rahatça nefes alabildiğim bir yer.

Ama bu adamın bunu söyleme biçimi, sanki bütün sorunun kaynağı benmişim gibi hissettiriyordu.

“Benim de istediğim bu zaten,” dedim. Sesim farkında olmadan sertleşmişti. “Ama ben buraya önce geldim ve iki aylık kirayı peşin ödedim. Bu yüzden benim çıkmamı beklemeyin.”

Gabriel'in yüzündeki ifade değişti.

“Ben de çıkacağımı söylemedim.”

“Güzel. O zaman sorun yok.”

“Yalnızca sizinle aynı evin içinde olmak istemiyorum, dedim.”

Bir an ona bakakaldım.

Sonra başımı yavaşça yana eğdim.

“Pardon?”

“Duydunuz.”

“Duydum da bir daha duymak istedim. Belki yanlış duymuşumdur diye.”

Dudaklarının kenarı kıvrıldı.

“Hayır, doğru duydunuz.”

Kendimi suçlu gibi hissetmeye başladığıma inanamıyordum. Sanki ben kalkıp onun evine yerleşmiş, bir de üstüne rahatını bozmuşum gibi davranıyordu.

Ben sabahın köründe yanmış omletime üzülürken bu adamın tek derdi benimle aynı binada kalmak istememesi miydi?

Sanki ben bayılıyordum!

“Merak etmeyin, ben de sizinle kalmak için can atmıyorum.” Çantamın omzumdan kaymasını düzeltip ona sertçe baktım. “Ama buraya ödediğim parayı da çöpe atacak değilim. O yüzden birimiz gidecekse o kişi ben olmayacağım.”

“Ben de olmayacağım.”

“Harika.”

“Harika.”

Birbirimize bakakaldık.

Birkaç saniyelik sessizliğin ardından onun yüzündeki gülümsemeyi fark ettim.

Bu adam benimle dalga geçiyordu.

Hem de göz göre göre.

“Niye sırıtıyorsunuz?” diye sordum. Kaşlarımı çatarken sesim biraz daha sert çıktı.

“Çünkü konuşma şekliniz ilginç.”

“Benim konuşma şeklim mi?”

“Evet.”

“Nasıl konuşuyormuşum?”

Gabriel omuz silkti.

“Bir cümlede hem kavga edip hem de haklı çıkmayı başarıyorsunuz.”

Ağzımı açıp kapattım.

Bu, hayatımda duyduğum en sinir bozucu iltifat olabilirdi.

Bir dakika.

İltifat mıydı bu?

Kendime gel Farya. Adam sana iltifat etmedi. Seninle uğraşıyor.

“Bakın, Gabriel Bey...” dedim, adını özellikle vurgulayarak. “Daha yeni tanıştık. Benimle ilgili yorum yapmak için biraz erken değil mi?”

“Doğru.” Başını ağır ağır salladı. “O zaman sizi tanımak için bekleyeyim.”

“Hiç gerek yok.”

“Peki.”

O kadar rahat cevap vermişti ki bir an ne diyeceğimi unuttum.

İnsan biraz itiraz ederdi.

Biraz üste çıkmaya çalışırdı.

Bu ise sanki her söylediğime karşılık vermek için cebinde hazır bir cevap taşıyordu.

Tam ona yeni bir şey söyleyecekken kaldırımın başından tanıdık bir ses yükseldi.

“Ay, geldim! Ne oluyor burada gençler?”

İkimiz de sesin geldiği yöne döndük.

Necla Hanım bize doğru yürüyordu. Geniş plaj şapkası, güneş gözlüğü, kolundaki kocaman çantası ve ayağındaki tüylü terliklerle oldukça dikkat çekiciydi. Kucağında da tüysüz Sphynx kedisi vardı.

Kadını görünce bir an bütün sinirim unutulacak gibi oldu.

Kombini öyle bir şeydi ki insan bakarken neye şaşıracağını şaşırıyordu.

Kedinin yüzündeki ifadeyse sanki bütün bu olanlardan onun da haberi vardı.

Necla Hanım yanımıza ulaşıp önce bana, sonra Gabriel'e baktı.

“Ne oluyor burada? Daha tanışır tanışmaz birbirinize mi girdiniz?”

Gabriel hiç vakit kaybetmeden konuştu.

“Necla Hanım, bu kadın yazlığın üst katının kendisine ait olduğunu söylüyor.”

Başımı ağır çekimdeymişim gibi yavaşça ona çevirdim.

Bu kadın mı?

Bu kadın mı?!

“Sen kime ‘bu kadın’ diyorsun be!” diye çıkıştım. Birkaç adım ona doğru ilerlerken elim havaya kalktı. “Sabahtan beri anlatmaya çalışıyorum, bir de çıkmış burada beni suçluyor!”

Gabriel'in kaşları çatıldı.

“Ben seni suçlamıyorum. Durumu anlamaya çalışıyorum.”

“Anlamış olsaydın şu an burada böyle konuşmuyor olurduk.”

“Farya...” Necla Hanım araya girip elini koluma koydu. “Kızım, bir sakin ol. Gabriel de yeni geldi.”

“Necla Hanım, sakinim ben.”

Kadın yüzüme baktı.

Ben de ona baktım.

İkimiz de sakin olmadığımı biliyorduk.

“Tabii kızım,” diye mırıldandı. “Belli oluyor.”

Gabriel'in dudakları kıpırdadı. Gülmemek için kendini tuttuğunu görünce yeniden ona döndüm.

“Bir de gülüyor!”

“Gülmüyorum.”

“Gözlerin gülüyor!”

Bu kez kendini tutamadı. Kısa bir kahkaha attı.

İnanamıyordum.

Gerçekten inanamıyordum.

“Allah'ım, sabır ver.”

Necla Hanım ikimizin arasında gidip gelen bakışlarla derin bir nefes aldı.

“Gençler, ikiniz de sözleşmenizi imzaladınız. Siz alt katı, Farya üst katı kiraladınız. Girişleriniz ayrı, balkonlarınız da ayrı. Birbirinizi rahatsız etmeniz gerekmiyor. Neden daha ilk günden tartışıyorsunuz?”

“Ben tartışmıyorum,” dedim hemen.

Gabriel aynı anda, “Ben de tartışmıyorum,” diye karşılık verdi.

İkimiz de birbirimize döndük.

“Sen benimle aynı anda konuşma!”

“Sen benimle aynı anda konuşma!”

Bir saniye boyunca birbirimize baktık.

Necla Hanım'ın yüzünde önce şaşkınlık, sonra da bastıramadığı bir gülümseme belirdi.

“Eyvah,” diye söylendi. “Benim işim var daha.”

“Kimin işi var?” diye çıkıştım.

“Benim kızım, benim!” Kadın iki elini kaldırıp geri çekildi. “Siz daha ilk günden birbirinizi buldunuz. Hadi, ikiniz de bir sakinleşin. Ben de bir çay içmeye geçeyim.”

“Necla Hanım!” diye seslendim arkasından.

Ama kadın sanki beni duymamış gibi kedisini düzeltti ve evin girişine yöneldi.

Bizi baş başa bırakmıştı.

Harika.

Mükemmel.

Hayatımda gördüğüm en güzel yazlık, dünyanın en sinir bozucu adamıyla birlikte anılacaktı.

Gabriel kollarını göğsünde birleştirip bana baktı.

“Demek Farya.”

Gözlerimi kıstım.

“Ne demek Farya?”

“Hiç.” Başını hafifçe eğdi. “İsminizi öğrenmiş oldum.”

“Adımı biliyorsunuz diye samimi olduğumuzu sanmayın.”

“Öyle bir şey düşünmedim.”

“Güzel.”

“Güzel.”

Bir kez daha o sinir bozucu sessizliğe gömüldük.

Sonunda parmağımla yolu işaret ettim.

“Bakın, Gabriel Bey. Benden hoşlanmak zorunda değilsiniz. Ben de sizden hoşlanmak zorunda değilim. Ama burada kalacaksak birbirimizin alanına saygı duyacağız. Ben sizin kapınızı çalmam, siz de benimkini çalmazsınız. Herkes kendi hayatına bakar. Anlaştık mı?”

Gabriel beni dikkatle dinledi. Ardından başını hafifçe salladı.

“Anlaştık.”

Bir an rahatladım.

Sonra ekledi:

“Yalnız siz benim kapımı çalmayacağınızı söylerken bir şey fark ettim.”

Yüzüne şüpheyle baktım.

“Neyi?”

“Biraz önce arabamı uzun uzun inceliyordunuz. Bir gün kapımı da çalabilirsiniz diye düşündüm.”

Gözlerim büyüdü.

Bu adam...

Bu adam gerçekten...

“Sen kendini ne sanıyorsun?” diye sordum. Kollarımı göğsümde birleştirip ona öyle bir baktım ki normal bir insan olsa en azından biraz mahcup olurdu.

Gabriel ise yalnızca güldü.

“Şaka yaptım.”

“Komik değildi.”

“Bence biraz komikti.”

“Bence hiç değildi.”

“Tamam. O zaman bir dahakine daha iyisini yaparım.”

“Bir daha olmayacak.”

“Göreceğiz.”

Bunu öyle rahat söyledi ki içimdeki bütün sabır kırıntıları da tükendi.

“Bak, İtalyan sırığı! Terbiyemi bozdurma. Dediğimi yap, çık git bu yazlıktan!”

Gabriel'in gülümsemesi bir anda azaldı. Bana doğru bir adım atmadı ama dik duruşu bile aramızdaki mesafeyi olduğundan daha kısa hissettirmeye yetti.

“Ben de sana aynı şeyi söyleyebilirim, Farya.”

“Öyle mi?”

“Öyle.”

“E, söyle o zaman!”

Bir an yüzüme baktı. Sonra başını hafifçe yana eğdi.

“Gitmeyeceğim.”

Sözleri kısaydı ama sesindeki kararlılık sinirimi daha da bozdu.

“Ben de gitmeyeceğim.”

“Güzel.”

“Güzel.”

Yine aynı saçma atışma.

İkimiz de bir türlü susmayı beceremiyorduk.

“Göreceğiz bakalım,” dedi sonunda, ellerini cebine koyarak. “Bu yaz ilk kim pes edecek?”

Gözlerimi kıstım.

“Şimdiden söyleyeyim, o kişi ben olmayacağım.”

“Bunu not edeyim mi?”

“İstersen duvara da yaz.”

Gabriel kısa bir kahkaha attı.

“Tamam, Farya. Göreceğiz.”

Adımı bu kadar rahat söylemesi sinirimi bozuyordu. Sanki yıllardır tanışıyormuşuz gibi bir rahatlığı vardı. Bense daha iki dakika önce tanıştığım bu adamla şimdiden bir savaşın içine girmiştim.

Üstelik savaşın nasıl biteceğine dair en ufak bir fikrim yoktu.

Gabriel'in yüzündeki gülümseme yeniden belirginleşti. Bana doğru biraz eğilip sesini alçalttı.

“Yalnız sonra başına geleceklerden şikâyet etme.”

Gözlerimi devirip kendimi geri çekmedim.

“Tehdit mi ediyorsun beni?”

“Hayır.” Bakışlarını gözlerimden ayırmadan hafifçe gülümsedi. “Sadece bu yazın düşündüğün kadar sakin geçmeyeceğini söylüyorum.”

O sözleri söylerken sesinde öyle bir rahatlık vardı ki bir an cevap bulamadım. Sonra kendime gelip çenemi kaldırdım.

“Benim yazımı mahvedebileceğini sanıyorsan çok yanılıyorsun.”

“Öyle mi?”

“Öyle.”

Gabriel bir an daha yüzüme baktı. Ardından arkasını dönüp arabasına doğru yürüdü.

“Görüşürüz, Farya.”

Ardından bir şey daha söylemesini bekledim. Son bir laf sokmasını, yine o sinir bozucu gülümsemesiyle beni kızdırmasını...

Ama söylemedi.

Arabasının yanına ulaşıp anahtarını çıkardı. Bana son kez bakarken mavi gözlerinde belli belirsiz bir parıltı vardı.

“Bu arada,” dedi, “arabama bakmakta özgürsün. Yeter ki bir gün onu benden daha çok sevdiğini söyleme.”

Ağzım açık kaldı.

Sonra kendime geldim.

“Senin arabanı senden daha çok sevdiğim falan yok!”

Gabriel güldü.

“Tamam, Farya. Öyle olsun.”

Arabaya bindiğinde kendi kendime söylenmeye başladım.

“İnsan bir kere de ciddi olsun. Bir kere! Yok, illa laf sokacak. Yok, illa son sözü söyleyecek!”

Arabanın motoru çalışınca ona son bir kez baktım. Sonra başımı iki yana sallayıp içeri girdim.

Necla Hanım'ın ince sesi evin içinden geliyordu. Belli ki beni bekliyordu ama konuşacak hâlim yoktu. Doğruca salona geçip çantamı koltuğa bıraktım.

Bir süre olduğum yerde durdum.

Sonra iki elimi yüzüme kapattım.

Bu nasıl bir gündü böyle?

Sabah ev sahibimle tartışmış, alt katta kalacak adamın varlığını öğrenmiş, öğleden sonra da o adamla daha ilk karşılaşmamızda birbirimize girmiştim.

Üstelik kendisi bir de utanmadan arabasının başında beni yakalamıştı.

Gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldım.

Hayır.

Böyle olmayacaktı.

Ben buraya tatil yapmak için gelmiştim. Arkadaşlarımla vakit geçirecek, resim yapacak, kitap okuyacak ve biraz olsun kafamı dinleyecektim. Bir adamın kendini beğenmiş tavırları yüzünden bütün planlarımı değiştirecek değildim.

Ben Farya Çağıl'dım.

İstediğim bir şeyin peşinden gitmeyi bilen, kendi ayakları üzerinde duran bir kadındım. Hayatımda karşıma çıkan sorunları çözmeyi öğrenmiştim. Bu küçük mesele yüzünden de kendimi kaybetmeyecektim.

Gabriel Demarç alt katta kalabilirdi.

Ben de üst katta.

Birbirimize karışmaz, herkes kendi hayatına bakardı.

Bu kadar basitti.

En azından kendime böyle söylüyordum.

Çünkü aklımın bir köşesinde hâlâ o mavi gözler ve kendinden emin gülümseme vardı.

Sinir bozucuydu.

Hem de fazlasıyla.

Ama bundan sonra onunla ilgili bir saniye bile düşünmeyecektim.

Kesinlikle.

Önce alışveriş poşetlerimi yerleştirecek, sonra balkonuma çıkıp biraz hava alacaktım. Akşam da güzel bir şeyler hazırlayıp arkadaşlarımla konuşacaktım.

Bu yaz benim yazım olacaktı.

Gabriel Demarç da bunu değiştiremeyecekti.

Kendime son bir kez başımı sallayarak güven verdim.

Sonra çantamı alıp odama yöneldim.

“Hoş geldin İzmir,” diye mırıldandım. “Daha ilk günden başıma bela aldım.”

Ve ne yazık ki içimdeki ses, bu belanın daha yeni başladığını söylüyordu.