6.BÖLÜM

ZORAKİ MESAİ
ZERALYA
Odadan çıkıp koridora adım attığımda kalbimin ritmi hala düzene girmemişti. Mürdüm rengi feracemin eteklerini hafifçe toplayıp masama doğru yürürken, kurumdaki diğer personelin fısıldaşmalarını duydum. Herkes yeni gelen bu sert ve heybetli uzmandan bahsediyordu. Kimse yanına yaklaşmaya cesaret edememişti ama benim onunla çoktan büyük bir savaşa girdiğimden haberleri yoktu.
Masama oturup sakinleşmeye çalışalı henüz on dakika bile olmamıştı ki, odasının kapısı açıldı. Alaz Bey, ceketinin düğmelerini iliklemiş bir şekilde eşikte durdu. Gözleri doğrudan beni buldu.
"Zeralya Hanım," dedi, sesindeki o amir tonu koridora yayılarak. "Odama gelebilir misiniz? İşle ilgili sormam gerekenler var."
Derin bir nefes alıp ayağa kalktım. Başörtümü hafifçe düzeltip odasına girdim. Masasının üzeri, Ayşe Hanım’ın döneminden kalan kalın arşiv dosyalarıyla doluydu.
"Buyurun Alaz Bey," dedim, masanın önünde durarak.
Önündeki kalın dosya yığınını bana doğru hafifçe itti. "Ayşe Hanım’ın buradaki yerel arşivleme sistemini biraz karmaşık buldum. Bu dosyaların hepsini kronolojik sıraya ve vaka türlerine göre yeniden düzenlemenizi istiyorum. Bugün mesai bitmeden masamda olurlarsa sevinirim."
Resmen bana gözdağı veriyordu. Saat neredeyse öğleni bulmuştu ve bu dosyaları akşama yetiştirmek imkansıza yakındı. Ama benim pes etmeye niyetim yoktu. Kafamı dikleştirip tam gözlerinin içine baktım.
"Ayşe Hanım’ın sistemi karmaşık değildi Alaz Bey, Antep’in yerel işleyişi ve aile yapıları bunu gerektiriyordu," dedim, sesimi bilerek çok sakin tutarak. "Ama madem siz yeni bir düzen istiyorsunuz... Merak etmeyin, mesai bitmeden hepsi masanızda olur."
Dosyaları kucağıma alırken aramızdaki o inatçı göz savaşı birkaç saniye daha sürdü. Arkamı dönüp odadan çıkarken, arkamdan beni izleyen o keskin bakışları sırtımda hissedebiliyordum.
ALAZ
Dosyaları kucağına alıp arkasını dönen kıza bakarken, mürdüm rengi feracesinin ve eşarbının arkasında ne kadar dik ve mağrur bir duruşu olduğunu bir kez daha fark ettim. Altta kalmayan o zeki tavrı, içimdeki o şüpheci ve kibirli duvarları zorluyordu. "Gerçekten işinde bu kadar iddialı mı, göreceğiz" diye düşündüm kendi kendime.
Öğleden sonra saat üçü geçiyordu. Masamdaki evrakları incelerken odanın kapısı hafifçe vuruldu.
"Giriniz," dedim kafamı kaldırmadan.
İçeri giren yine oydu. Elindeki tepside dumanı tüten bir Türk kahvesi vardı. Kahveyi masanın kenarına, dosyaların uzağına zarif bir hareketle bıraktı. O an odaya yayılan kahve kokusuyla birlikte, onun o mürdüm rengi kıyafetinin getirdiği asil hava odanın bütün o kasvetli, gri havasını bir anda dağıttı. İçten içe bu duruşunu çok beğenmiştim ama profesyonelliğimi bozmadım.
"Şekersizdir umarım?" diye sordum, iğneleyici bir tonla.
Zeralya kapıya doğru yönelmişken durdu. Omzunun üzerinden bana öyle bir baktı ki, kara gözlerinde adeta şimşekler çaktı.
"Sizin gibi sert ve kuralları olan birine tatlı bir kahve ikram etmemi beklemezdiniz herhalde Alaz Bey," dedi, sesindeki o ince zeka beni can evimden vurdu. "Tam istediğiniz gibi; zifiri karanlık ve şekersiz."
Arkasına bakmadan odadan çıktı. Kapı kapandığında, kendi kendime hafifçe gülümsediğimi fark ettim. Kalemimi masaya bırakıp kahveden bir yudum aldım. Bu kız sadece inatçı değil, aynı zamanda çok akıllıydı. Ve onunla geçecek bu 6 ay, sandığımdan çok daha tehlikeli olacaktı.
ZERALYA
Kahveyi bırakıp odama geçtikten sonra saatlerce durmadan çalıştım. Parmaklarımın ucu dosyaları düzenlemekten sızlamıştı ama söz verdiğim gibi hepsini mesai bitimine yarım saat kala eksiksiz tamamladım. Ağır dosya klasörlerini kucağıma alıp son kez onun odasına doğru ilerledim.
Kapıyı çalıp içeri girdiğimde Alaz Bey bilgisayarında bir şeyler yazıyordu. Beni görünce durdu. Klasörleri masanın üzerine düzenli bir şekilde yerleştirdim.
"İstediğiniz kronolojik ve vaka bazlı yeni düzenleme bitti Alaz Bey. Kontrol edebilirsiniz," dedim. Yorgunluğumu sesime yansıtmamaya çalışıyordum.
Alaz Bey şaşkınlıkla dosyalara, sonra da bana baktı. Bu kadar kısa sürede, bu kadar kusursuz bir iş çıkartmamı kesinlikle beklemiyordu. Masanın arkasından yavaşça ayağa kalktı. O heybetli gövdesiyle aramıza sadece masanın mesafesi kalacak şekilde yaklaştı.
O sert, kibirli adamın yüzündeki ifade bir anda yumuşadı. Gözlerinde ilk defa samimi bir hayranlık belirdi.
"Zeralya..." dedi, sesinin tonu bu sefer o amir gibi değil, çok daha derin ve ılık çıkmıştı. "Bu kadar çabuk bitirebileceğini düşünmemiştim. Gerçekten... İşinde çok profesyonelsin. Sabah odamda sana karşı biraz önyargılı ve sert davrandım. Kusura bakma."
İşittiğim şeyle kapı eşiğinde kalakalmış gibi hissettim. O dar sokakta burnumu kıran, benden şüphelenen o adam gitmiş; yerine rüyalarımdaki o güven veren, sıcak ses gelmişti sanki. Kalbimin güm güm vuruşu kulaklarımda çınladı. Mürdüm rengi başörtümün altında yanaklarımın alev alev yandığını hissettim.
"Teşekkür ederim Alaz Bey. Ben sadece işimi yapıyorum... İyi akşamlar," diyebildim zorlukla.
Arkamı dönüp odadan adeta kaçarcasına çıktım. Çantamı alıp kurum binasını terk ederken, Antep’in akşam güneşi yüzüme vuruyordu. Aynı gün içinde ondan hem nefret etmiş, hem de o sıcak sesiyle kalbimin hiç bilmediğim bir köşesinin titrediğini hissetmiştim. Bu zoraki mesai, ikimizin de hayatını tamamen değiştirecekti.