4.BÖLÜM

DAR SOKAKLARIN YALANI
ZERALYA
Elmacı Pazarı’ndan nasıl çıktığımı, Ayşe Hanım’ın koluna girip arabaya kadar nasıl yürüdüğümü inan hiç bilmiyordum. İçimdeki o tuhaf ritim, göğsümü döven o deli dalga bir türlü dinmemişti. Ayşe Hanım’ı uğurlayıp annemin istediği iplikleri almak için çarşının biraz daha iç kısımlarına doğru ilerlediğimde, kafamın içi karmakarışıktı. O adamın bakışları, rüyamın ağırlığı...
Dalgınlık insanı bazen hiç bilmediği dehlizlere sürüklermiş. Ben de öylece yürürken, kendimi Gaziantep’in o tarihi, yüksek taş duvarlı, gökyüzünün neredeyse görünmediği daracık ara sokaklarından birinde buldum. Adımlarım benden bağımsız gibiydi. Kafam yerde, iç sesimle kavga ederek sokağın keskin virajını döneceğim esnada, dünyaya ait her şey bir anlığına durdu.
Sanki taştan bir duvara çarpmıştım.
Neye uğradığımı şaşırarak geriye doğru sendeledim. Boyum onun heybetli gövdesine göre o kadar kısa kalmıştı ki, tam göğüs kafesine çarpmıştım. Burnuma saplanan o keskin sızıyla gözlerimden anlık bir yaş geldi. İki elimle burnumu tutarken, acıyla inledim.
"Pardon..." dedim sesimin acı dolu tonuyla, kafamı bile tam kaldırmadan. Yoluma gitmek için bir adım atacaktım ki, önümdeki o devasa gölge hareket etmedi. Aksine, üstüme doğru bir adım attı.
"Ne pardonu? Sen beni mi takip ediyorsun?"
Sert, hesap soran ve bir o kadar da kibirli bir sesti bu. Şaşkınlıkla burnumdaki ellerimi çekip kafamı kaldırdım. Karşımda, az önce Elmacı Pazarı’nda bana dik dik bakan o takım elbiseli adam duruyordu. Ama pazardaki o hayranlık gitmiş, yerine buz gibi bir şüphe gelmişti.
"Özür dilerim beyefendi, ne takip etmesi ya?" dedim kaşlarımı çatarak. Sesimi dik tutmaya çalışıyordum ama burnumun sızısı hala geçmemişti. "Dar sokak, dalgındım işte. Önüme çıkmasaydınız!"
Daha fazla muhatap olmamak için yanından sıyrılıp hızla yürümeye başladım. Arkamda bıraktığım o sert soluğu hissederken, içimden söylenmeden edemedim: *"Manyak mıdır nedir? Kendini ne sanıyor bu?"*
ALAZ
Fırat’la Elmacı Pazarı’nın o kalabalığında birbirimizi kaybetmiştik. Telefonum da çekmiyordu. Onu bulmak ümidiyle Antep’in o labirent gibi, tarihi dar sokaklarına dalmıştım. Kafam hala o dükkanda oturan, gözlerini benden kaçıran kızdaydı. Hayatımda ilk defa bir kadının yüzü hafızama bu kadar net kazınmıştı.
Tam bu düşüncelerle sokağın köşesini dönerken, bir anlık bir çarpışma yaşandı.
O küçük, narin beden göğsüme çarpıp gerilediğinde, ne olduğunu anlayamadan ellerim istemsizce kızın kollarını kavradı; düşmesini engellemek için. O an içimde bir şey koptu. Sabah rüyamda hissettiğim o ağırlık, o başın göğsümdeki sıcaklığı... Tam olarak buydu. Şaşkınlıkla gözlerim açıldı. Elleri burnundaydı. Karşımda, az önce pazarda gördüm o kız duruyordu.
Ama içimdeki o eski, güvensiz Alaz anında devreye girdi. Arkamda bıraktığım o olay, etrafımdaki kadınların para ve güç için takındığı o sahte maskeler aklıma geldi. Bu kız da mı onlardan biriydi? Beni Elmacı Pazarı’nda görüp peşime mi takılmıştı?
"Ne pardonu? Sen beni mi takip ediyorsun?" deyiverdim bir anda. Sesimdeki o sertliğe ben bile şaşırmıştım ama geri adım atmadım.
Kız burnunu tutarak bana öyle bir baktı ki, gözlerindeki o saf öfke ve kırgınlık bir an içimi sızlattı. *"Özür dilerim beyefendi, ne takip etmesi ya?"* diyerek yanımdan rüzgar gibi gelip geçti. Arkasından bakakaldım. Kalbimdeki o garip sızıyla, dar sokakta tek başıma öylece donakalmıştım.
ZERALYA (Gece)
Akşam eve geldiğimde annemin ipliklerini teslim etmiş, yemeği zar zor yiyip odama çekilmiştim. Yatağıma uzandığımda hala burnum sızlıyordu. Aynada baktığımda hafifçe kızarmıştı bile.
"Kim bu adam ya?" diye fısıldadım tavanı seyrederken, içimdeki öfke hala tazeydi. "Hem bana çarpıyor, hem de hakaret ediyor! Niye takip edecekmişim ben onu? İşim gücüm yok sanki... Manyak mıdır nedir, burnumu kırdı sabahtan beri ağrıyor! İnsan bir özür diler. Bir de benim özrümü kabul etmiyor. Aptal..."
Yatağın içinde sinirle diğer tarafıma döndüm. "Kesin buralı değil. Hiç Antep insanına benzemiyor. Antep’in erkeği mert olur, kibar olur. Bu resmen... Resmen kaba bir yabancı!"
Ama ne kadar kızarsam kızayım, göğsüne çarptığım o anki o tanıdık huzur hissini kalbimden söküp atamıyordum.
ALAZ (Gece)
Fırat’la eve döndüğümüzde içimdeki o huzursuzluk geçmemişti. Gece yarısı olmuştu ama gözüme uyku girmiyordu. Mutfağa geçip kendime sert, şekersiz bir fincan kahve yaptım. Fırat da arkamdan gelmiş, tezgaha yaslanmış bana bakıyordu.
"Abi, sana bir şeyler olmuş. Bir sıkıntın mı var?" diye sordu Fırat gözlerini kısarak. "Antep’e geldiğinden beri kafan başka yerde."
"Yok bir şey kardeşim, yorgunluk sadece," diyerek geçiştirdim ve kahvemi alıp odama geçtim.
Pencerenin önüne gelip, Antep’in o ışıl ışıl, muhteşem gece manzarasına karşı kahvemdem bir yudum aldım. Ama zihnim o dar sokakta asılı kalmıştı. Kızın o öfkeli yüzü gözümün önünden gitmiyordu.
"Bu kız benim niye aklımda ki?" diye söylendim kendi kendime, kahve fincanını sıkarak. "Yanlış anladı beni kesin. Ne olacaktı ki başka? O dar sokakta beni takip ediyordu işte. Yemezler... Yemezler Alaz, oyunlara gelme artık. Bir de 'pardon' diyor. Bilerek yaptı. Kim bu kız, niye gözümün önüne gelip duruyor?"
Sanki içimdeki o kırık dökük güven duygusu, kıza karşı bir kalkan oluşturmaya çalışıyordu. "Bu kimse kim... Her kız aynı değil mi sonuçta? Zenginim ya, arkamdaki ismi, gücü biliyor herhalde. Beni tavlamaya çalışıyor kendi çapında..."
Böyle söyleyerek kendimi rahatlatmaya çalıştım ama kalbimin derinliklerinden gelen o ruhanî ses, bana tamamen yalan söylediğimi fısıldıyordu. O kızın gözlerinde sahtelik yoktu.
Pencerenin dışındaki Antep ayazı odama sızarken, ikimiz de aynı şehrin iki farklı köşesinde, birbirimizden nefret ettiğimizi sanarak aynı sabaha doğru ilerliyorduk.