18. bölüm / 23

Umudun adı elma

Bölümler 23Şu an: Umudun adı elma

İkinci günümüzde ormanda bir elma ağacı bulmuştuk. Açlığın gölgesinde, o ağacın dallarında duran elmalar bir mucize gibiydi. Bir tanesini hemen oracıkta yiyip, diğerini ise çantama koydum. Yiyemedim… Çünkü içimde bir his, daha zor bir zamanın geleceğini fısıldıyordu. O elmayı sakladım, sanki gelecekte birinin daha çok ihtiyacı olacağını biliyormuşum gibi.

O zor zaman geldiğinde, kadının 10 yaşındaki kızı annesine dönüp açım demeye başladığında, elim titreyerek o son elmayı çıkardım. Belki de son umudumdu o elma, ama artık benim için değil. Sessizce, küçük kıza uzattım. Annesi almak istemedi önce; benim de aç olduğumu biliyordu. Ama ben ısrar ettim. Çünkü o elma, en başından beri sanki onun için çantamdaydı.
Ormanda yürümeye başladık. Bir an gözüme annenin bebeğinin dudaklarına kendi tükürüğünü sürdüğünü gördüm. Sanki o minicik dudaklar biraz nemle hayata tutunacaktı. Üç gündür çantamda sakladığım, içmeye kıyamadığım o bir yudumluk suyu çıkardım ve ona uzattım. Kadın, bana bir an baktı… gözlerinden süzülen yaşla suyu aldı. O su belki bir bebeği hayatta tuttu. Ve ben, o an anladım: bazen en kutsal şey, insanın en son sakladığıdır.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum

Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.