Tek arkadaşım gözyaşı

Çaresizliğin gözyaşları sessiz akar. Ağlamak bile değildir aslında; ne bir hıçkırık, ne bir feryat… Sadece akar. Çünkü insan bazen o kadar yorgun, o kadar kırgındır ki sesini bile çıkaracak gücü kalmaz. İçinden kopan fırtına dışarı sadece birkaç damla su olarak sızar.

Bu gözyaşları ne yardım çağrısıdır ne de isyan. Anlatamadığını, anlatmaktan vazgeçtiğini, kabullenişi, belki de içten içe kırılmayı taşır. Kendine bile anlatamadığın duyguların ağırlığını taşır. Ve bazen… o tek damla, saatlerce konuşmaktan daha çok şey söyler.

Benim için gözyaşım, tek arkadaşım oldu. Diğerleri sesimi duymadı, yüzümü görmek istedi, ama kalbimdeki sessizliği kimse anlamadı. Herkes uyurken, ben içimdeki o boşluğu gözlerimle doldurdum. Bazen ağladım, ama sesim çıkmadı. Gözlerim, içimdeki o karanlıkla buluştu. İnsan bazen yalnızlıktan, çaresizlikten, o kadar yorulur ki, tek güvenebileceği şey kalır: Gözyaşları. Birçok zaman, bir damla gözyaşı bir ömre bedel olabiliyor. Çünkü o damla, söylemek istediğin tüm kelimeleri, hissettiğin her şeyi anlatabilir. Anlatmak ya da dinlenmek bazen gereksizdir, çünkü gözyaşları, kelimelerden daha derin bir anlam taşır. İçimdeki kırılmaların en belirgin hali olan gözyaşlarım, tek gerçek dostum oldular. Yalnızken, onlarla konuşurum. Sesimi duymayanlar belki de gözyaşımı görmezler, ama ben onlarla her derdimi paylaşırım.