Sönmekte Olan Işığın Arayışı

Başlarda böyle değildi hayatım. Antalya’nın sıcak sokaklarında, ailemle ve birkaç yakın arkadaşımla güzel anılar biriktiriyordum. Bazı arkadaşlarım düşüncelerimi anlıyor, beni ben yapan fikirlerimi sorgulamadan kabul ediyordu. Ama bir noktadan sonra fark ettim ki, herkesin yolu farklıydı. Zamanla yollarımız ayrıldı. Bazılarıyla düşünce farklarımız, bazılarıyla da içsel uzaklıklarımız yüzünden kopmalar yaşandı.

Bu kopuşlar beni yalnızlaştırmadı belki ama içime döndürdü. Sorgulamaya başladım. Yaşadığım hayatı, çevremdeki insanları, geleceğimi... Sorguladıkça uzaklaştım. Ve ne kadar uzaklaşırsam, içimdeki o ışık da sanki biraz daha sönüyordu. Bir gün uyandım ve fark ettim; bu şehir artık beni beslemiyor. İçimdeki ışık, burada parlayacak bir alan bulamıyor. Sanki aydınlatacağı hiçbir şey kalmamıştı.

Ama ışık tamamen sönmeden önce, kendine bir çıkış yolu arar. Tıpkı bir mumun, sönmeden önceki son titremesi gibi... Benim ışığımın yöneldiği tek yer, Almanya’ydı. Orada yaşamını kurmuş olan abimle konuştukça, orası bana yalnızca bir ülke değil, aynı zamanda bir umut gibi görünmeye başladı. Yeni bir yol, yeni bir başlangıç, belki de içimdeki ışığın yeniden alevleneceği bir yer…
Resmî yollarla denedim önce. Evraklar, başvurular… Her seferinde bir engelle karşılaştım. Hayat bazen, kolay yolları kapatır insana. Ve bana geriye tek bir seçenek kalmıştı: Kendi yolumu çizmek. Bu yüzden, kaçak yollarla Almanya’ya gitmeye karar verdim. Belki de en karanlık yol, içimdeki ışığı yeniden yakacak tek yoldu.