Bölümler 6Şu an: “ANNE BEYNİ VE YARIM KALAN HİKÂYELER”
- 1 bir annenin hayatta kalma rehberi110 kelime
- 2 ÜÇ ÇOCUK, TEK ANNE VE KAYIP HUZURUN PEŞİNDE344 kelime
- 3 07:10 MARATONU VE "ASLA BİTMEYEN MESAİ"1.060 kelime
- 4 ETİKETLER, SEPETLER VE DÜZENLE İMTİHANIM874 kelime
- 5 “ANNE BEYNİ VE YARIM KALAN HİKÂYELER”473 kelime · Okuduğun bölüm
- 6 FİLTRELİ HAYATLAR VS. TOPUZLU GERÇEKLER409 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Bir annenin günü aslında hiçbir zaman başladığı gibi ilerlemez. Hatta çoğu zaman ne zaman başladığını bile tam olarak anlayamazsın. Sabah gözünü açtığında aklında tek bir plan vardır: “Bugün biraz daha düzenli olacağım.” Ama o düşünce, mutfağa gidene kadar en az üç farklı olay tarafından bölünür.
O sabah da öyle oldu.
Mutfağa sadece su içmek için gitmiştim. Gerçekten. Çok net hatırlıyorum. Ama nasıl olduysa kendimi elimde çay bardağıyla tezgâha yaslanmış halde buldum. Çayı ne zaman koydum, suyu içtim mi, yoksa direkt çaya mı geçtim… hiçbir fikrim yok. Çünkü tam o sırada arkadan o tanıdık ses geldi:
“Anneee!”
Bu sesin en ilginç tarafı şu; asla tek bir anlama gelmez. Bu bir çağrı değildir. Bu bir durumdur. İçinde açlık da olabilir, şikâyet de, can sıkıntısı da… hatta bazen hiçbir şey yoktur ama yine de çağrılırsın.
Salona girdiğimde manzara her zamanki gibiydi ama yine de her seferinde şaşırtmayı başarıyordu. Biri birine bakmış, diğeri bundan rahatsız olmuş, üçüncüsü ise olayla hiçbir ilgisi yokken ağlamaya başlamıştı. Ben de ortada, olayın ne olduğunu çözmeye çalışan bir dedektif gibi duruyordum.
“Ne oldu?” diye sordum.
Aldığım cevaplar her zamanki gibiydi:
“Hiçbir şey.”
Ama o “hiçbir şey”, nedense her seferinde büyük bir kriz yaratmayı başarıyordu.
İşte tam o an fark ettim… Ben artık olayları çözmeye çalışmıyordum. Sadece akışına bırakıyordum. Çünkü bazı şeylerin mantığı yoktu. Ve en önemlisi, mantık aramak ekstra yoruyordu.
Gün ilerledikçe beynimin içinde aynı anda bir sürü şey dönmeye başladı. Çamaşır makinesini çalıştırmış mıydım? Ocağın altını kapatmış mıydım? Miraç Çağatay’ın ödevi tam bitti mi yoksa yine “bitti sayılır” mıydı? İlay Nesli neden bu kadar sessizdi? Ve en önemlisi… bu sessizlik neden bu kadar tehlikeli geliyordu?
Cevabı çok geçmeden geldi zaten.
İlay, sessizliğin içinde kendi dünyasını kurmuştu. Ama o dünya, salonun ortasına kurulmuştu. Oyuncaklar, yastıklar, battaniyeler… Hepsi bir araya gelmiş ve bana göre “dağınıklık”, ona göre ise “şaheser” olan bir yapı ortaya çıkmıştı. Bana dönüp büyük bir gururla:
“Anne bak, ev yaptım,” dedi.
O an iki seçenek vardı:
Ya “Bunu kim toplayacak?” diyecektim…
Ya da “Çok güzel olmuş” diyecektim.
Ben ikinciyi seçtim.
Çünkü bazen düzen, gerçekten bekleyebilir.
Ama o anki mutluluk beklemez.
Günün ilerleyen saatlerinde klasik “yarım kalan işler” listem yine uzayıp gidiyordu. Çamaşır makinede bekliyor, kahve yine yarım kalmış, mutfakta başlanmış ama bitirilmemiş bir hazırlık duruyordu. Ama garip olan şuydu: hiçbir şey tam bitmese de gün bir şekilde ilerliyordu.
Ve akşam olduğunda, o tanıdık yorgunluk yine çöktü üzerime.
Çocuklar uyuduğunda ev bir anda sessizliğe büründü. O sessizlik var ya… İşte o, günün en garip anı. Çünkü bütün gün hayalini kurduğun şey gerçekleşir… ama bu sefer de ne yapacağını bilemezsin.
Koltuğa oturdum.
Etrafıma baktım.
Toplanmamış oyuncaklar, yarım kalmış işler, soğumuş bir çay…
Ve içimde garip bir his.
Yorgundum.
Ama aynı zamanda… doluydum.
Çünkü o gün yine hiçbir şeyi tam yapamamıştım belki…
Ama herkese yetmiştim.
Aydan’ın Notu:
Bir annenin günü hiçbir zaman “tamamlandı” olarak bitmez.
Ama buna rağmen her gün bir şekilde tamamlanır.
Bölüm etkileşimi
