HUNİ TAKMADAN HEMEN ÖNCE kitap kapağı

3. bölüm / 6

07:10 MARATONU VE "ASLA BİTMEYEN MESAİ"

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 6Şu an: 07:10 MARATONU VE "ASLA BİTMEYEN MESAİ"

Sabah saat tam 07:10. Teoride kuşların cıvıldaması, güneşin perdelerin arasından süzülüp beni nazikçe uyandırması gerekiyordu. Ama pratikte durum biraz farklı; kulağımın tam dibinde, desibel rekorları kıran bir alarm sesi.
Evet, günün ilk maratonu başlıyor. Okula gitmeyi lafta çok seven ama icraatta asla bir kere seslenmemle yetinmeyen oğlum Miraç Çağatay'ı, yaklaşık on beş dakikalık bir yalvar yakar çabasından sonra uyandırıyorum. Tabii uyandırmak sayılırsa...
Yarı sürünür vaziyette lavaboya varıyor ve o meşhur yüz yıkama seansımız başlıyor. Gözlere su değirmeden, nazikçe yüzüne damlattığı birkaç damla su...
Evet, gözlerine kesinlikle su değmiyor; çünkü beyefendi aniden uykusunun açılmasını istemiyormuş! Uykusuyla arasında öyle bir aşk var ki, bir damla soğuk suyun bu büyüyü bozmasından korkuyor.
Ben oğlumu banyoda o "ıslanmamış" yüzüyle baş başa bırakıp mutfağa doğru seğirtirken, karanlıkta pusuya yatmış o meşhur Lego parçasına basıyorum. İşte o an, anneliğin en büyük refleksi devreye giriyor: Acıdan avazım çıktığı kadar bağırmamak için dili ısırmak! Havada tek ayak üstünde zıplarken, çocukların kuralları neden sevmediğini bir kez daha sorguluyorum; legoları toplama kuralını sevselerdi, şu an mutfağa sağ salim ulaşmış olurdum.
Mutfak tezgahına vardığımda evde garip bir sessizlik var. Karaca Lidya gece boyu beş kez uyanıp beni zaten "zinde" tutmuştu ama şu an mucizevi bir şekilde yatağında son demlerini yaşıyor, henüz ses vermedi.
Evin diğer ucundaki odada ise İlay Nesli, bu kaostan tamamen bağımsız, rüya aleminin en derinlerinde. Öğlene kadar sürecek o prenses uykusunun bozulmasına hiç niyeti yok.
Ben ise bir elimde beslenme kutusu, diğer elimde okul çantası, Miraç Çağatay'ın montunun fermuarını çekmeye çalışırken kendime fısıldıyorum: "Dayan Aydan, maratonun daha ilk kilometresi bu, herkes hâlâ yatağında sayılır!"

Bir annenin hayatındaki en büyük yanılsama nedir bilir misiniz? Kapıyı kapatıp evin içinde tek bir ses kalmadığı o an yaşanan "Huzura erdim" hissidir.Miraç Çağatay’ı kapıdan uğurladım. Ayakkabılarını yarım yamalak giyişini (çünkü kurallar ve bağcıklar onun dünyasına aykırı!), montunun kolunu dışarıda bırakışını izledim ve sonunda o kapıyı kapattım. Şak! İşte o an Eskişehir’in en mutlu kadını benim. Evde derin bir sessizlik...
İlay Nesli hâlâ o meşhur prenses uykusunda, Karaca Lidya’dan ise tık yok.Hemen mutfağa süzülüyorum. Kahve makinesinin düğmesine bastığımda çıkan o "fısss" sesi, benim için operadan daha etkileyici.

Kahve fincanını elime alıyorum, kalçam koltuğa değmek üzere, tam o ilk sıcak yudumu çekeceğim ve..."Vıaaee! Aguuu!"İşte buna bilim literatüründe "Anne Oturdu Sensörü" diyoruz.
Karaca Lidya’nın yatağında öyle bir sistem var ki; benim vücut ısım koltukla temas ettiği anda, onun beyinciklerine "Anne dinlenmeye niyetlendi, acil müdahale!" sinyali gidiyor.Kahve fincanıyla havada asılı kalıyorum. O an, o sessizliğin aslında bir huzur değil, fırtınadan önceki sessizlik olduğunu anlıyorum.
Karaca Lidya içeride çoktan "Güne Başlama Töreni" hazırlıklarına başlamış. O 2 dakikalık huzur, bir annenin hayal dünyasındaki en kısa metrajlı filmdir.Kahveyi masaya sessizce (ve hüzünle) geri bırakıyorum.

Merhaba soğuk kahve, merhaba Karaca Lidya!

Aydan'ın "Radar Savar" Notu:
Karaca Lidya gibi radarları kuvvetli bir bebeğiniz varsa, koltuğa otururken sakın "Oh be!" demeyin. Hatta nefesinizi bile tutun. Çünkü o huzur dolu derin nefes, bebekler için "Annem şu an çok rahat, gidip bunu bozmalıyım" alarmıdır. Kahvenizi ise mümkünse ayakta ve mutfak tezgahına yaslanarak için; ayakta duran anne, bebek için "Hala mesaide" demektir ve radarın kapsama alanı dışında kalabilir!

Saat 11:30 gibi İlay Nesli, o rüya aleminden ağır adımlarla çıkıyor. Gözler mahmur, saçlar darmadağın... Onun uyanışı tam bir seremoni. Derken saat 12:10 oluyor ve kapı gümleyerek açılıyor. Miraç Çağatay okuldan dönüyor! Çanta bir yana, hırka bir yana... Daha kapıdan girmeden sorular başlıyor: "Anneee neden ödev diye birşey var? Neden matematik var? Neden Karınca ağlıyor?"...
Kuralları sevmeyen bir çocuk için okulun o disiplinli havasından çıkıp eve gelmek, özgürlüğe kavuşmak demek! Hemen üzerini değiştirip oyuncakların başına oturuyor.Ben ise o 2 dakikalık huzuru (Karaca Lidya sağ olsun!) çoktan kaybetmişim. Karınca abisinin etrafında dolanırken, İlay Nesli uykulu gözlerle bu kaosu izliyor. Miraç Çağatay'ın o oyun anındaki konsantrasyonu muazzam; sanırsın dünyayı kurtarıyor. Ama o sırada sorular da arka arkaya geliyor:
— "Anne, neden legoların hepsi aynı boyda değil? Neden oyun oynamak bu kadar kısa sürüyor? Neden Lidya hep benim kalemlerimi istiyor?"Oyun faslı bitip o meşhur ödev meydan muharebesi başlıyor. "Hadi oğlum ödev vakti" cümlesi ağzımdan çıktığı an, evin havası bir anda değişiyor. Yalvar yakar masaya oturtuyorum. Ödevle olan ilişkisi, iki küs arkadaşın zorla yan yana getirilmesi gibi.
— "Anne, neden bu kadar çok yazıyoruz? Öğretmen zaten biliyor, ben de biliyorum, neden kağıda döküyoruz ki?"İşte o an, "baştan savma" sanatı devreye giriyor. Harfler sanki kağıttan kaçmaya çalışıyor, kelimeler birbirine küsmüş uzak duruyor. Ben başında "Hadi oğlum, düzgün yaz" derken, Karınca masanın altından abisinin ayaklarına sarılıyor, İlay ise yanımızda kendi "hayali" ödevlerini yapıyor. O ödevi bitirmek mi? Tam bir sabır testi!

Ödev (bir şekilde) bittikten sonra sıra günün finalinden bir tık öncesine geliyor: Yemek masası diplomasisi başlıyor.. Masaya oturuyoruz ama Miraç Çağatay için bu bir beslenme saati değil, bir "eleştiri" saati.
— "Anne, bu yemeğin içindeki yeşil şeyler ne? Neden köfte yok? Sebze sevmem ki ben.
Kızım karşısında çorbasıyla resim çizerken, oğlum tabağındaki sebzeleri tek tek ayıklayıp "Ben doydum ama tatlıya yerim var" protestosuna başlıyor.

Karaca Lidya ise kucağımda, abisinin tabağına uzanmaya çalışırken ben artık huniye son bir adım kaldığını hissediyorum.Neyse ama günün bitmesine son bir adım kaldı, yatağa geçme savaşı. Karıncayı saymazsak.

Saat 20:30... Büyük Final: Yatağa Geçme Savaşı başlıyor. Günün tüm yorgunluğu üzerimde, mutfaktaki bulaşıklar bana hüzünle bakıyor ama asıl büyük engel önümde: Çocukları yatağa sokmak. Bu, sadece bir uyku saati değil; Miraç Çağatay için yeni bir "neden?" dalgası, İlay Nesli içinse "enerji patlaması" demek.
— "Hadi çocuklar, pijama vakti!"Bu cümle evde "Herkes en uzak köşeye kaçsın!" komutu gibi algılanıyor. Miraç Çağatay, pijamasının altını bulup üstünü kaybetme konusunda tam bir uzman. "Anne, neden uykumuz gelince uyuyoruz da uykumuz gidince uyanmıyoruz?" gibi felsefi bir soruyla vakit kazanmaya çalışıyor. İlay Nesli ise öğlene kadar uyuduğu için sanki sabah yeni başlamış gibi odasında bale yapmaya karar veriyor. Kuralları sevmeyen oğlumla, uykuyu sevmeyen kızlarımın arasında bir trafik polisi gibi duruyorum.Diş fırçalama seansı ise tam bir ıslak savaş.oğlumun "baştan savma" sanatı burada da devrede; fırçayı ağzına sokup çıkarması bir saniye sürüyor. İlay ise macunla aynaya resim yapma peşinde. Sonunda, binbir dil dökme ve "Son bir masal" pazarlığından sonra odalardan sessizlik yükselmeye başlıyor.

Gece nöbetini Karınca devralıyor.Saat 22:30. Evde yapay bir huzur hakim. Miraç ve İlay nihayet rüyalar aleminde (umarım!). Koltuğa kendimi attığımda "İşte bu, gün bitti!" diyorum. Ama yanılıyorum. Çünkü Karaca Lidya, yani bizim küçük Karınca için asıl mesai şimdi başlıyor.Gözlerini bana dikmiş, "Eee anne, nerede kalmıştık?" der gibi bakıyor. Uykuyu zaman kaybı görüyor.Gece saat üç civarlarında kocaman bir şükür çekiyorum. Kısa süreli ama iyi gelecek bir mola şükrü.

Ertesi gün oluyor. Şaka şaka... Aynı döngüyü anlatmayacağım.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

3okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…