Bölümler 2Şu an: KESİT 2
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Wren eve vardığında saat üçü kırk yedi geçiyordu. Bunu telefon ekranından değil, karşı apartmanın girişindeki bozuk dijital saatten öğrendi. Saat iki yıldır dokuz dakika ileriydi. Wren her geçişinde dokuz dakikayı zihninden çıkarırdı. O gece çıkarma işlemini iki kez yapması gerekti.
Polis onu eve bırakmamıştı. Sinemanın fuayesinde iki saat boyunca aynı soruları farklı sıralarla sormuş, sonunda gitmesine izin vermişti.
Kadın nereden girmişti?
Salon Üç'ün acil çıkışından.
Kapı normalde nereye açılıyordu?
Arka servis sokağına.
Kadın binadan nasıl ayrılmıştı?
Wren bu soruya her seferinde aynı cevabı vermişti: Görmemişti.
Bu tam bir yalan değildi. Mara'nın başına gelenleri görmüştü ama buna binadan ayrılmak denir miydi, hala emin değildi. Temizlik dolabının içinden açılan tünelden, duvara tırmanan gölgeden ve havada bir anda yüzlerce kanada dönüşen bedenden söz etmemişti. İlk denemesinde "güve" kelimesi boğazına kadar gelmiş, karşısındaki memurun yorgun yüzünü görünce geri dönmüştü.
Polisler kan örneği almış, güvenlik kaydını kopyalamış ve acil çıkışı üç kez açıp kapatmıştı. Kapı her seferinde olması gereken dar sokağa açılmıştı. Çöp kutularından biri kapağını kaybetmiş, komşu restoranın havalandırması yağ kokulu sıcak hava üflüyor, yangın merdiveninden damlayan su kaldırımda sıradan bir birikinti oluşturuyordu. Taş merdiven yoktu.
Bir sağlık görevlisi Wren'in tansiyonunu ölçmüş, ellerinin neden titrediğini sormuştu. Wren gece vardiyası, kan ve korku demişti. Bunların üçü de doğruydu.
Şimdi elleri titremiyordu. Anahtarı ilk seferde kilide sokamamasının sebebi yorgunluktu. İkinci seferde de olmayınca anahtarı avucunun içinde sıkıp kapının önünde bekledi.
Üçüncü katta, dar koridorun sonundaki stüdyo dairesi sessizdi. Kapıda zorlama izi yoktu. Paspasın üzerinde bir not ya da paket yoktu. Wren, kapıyı açmadan önce arkasına baktı. Merdiven boşluğu sarı bir ampulle aydınlanıyor, iki alt kattaki komşunun bisikleti korkuluğa zincirlenmiş duruyordu. Gölgeler ışığın izin verdiği yerlerdeydi.
İçeri girdi. Kapıyı kilitledi, zinciri taktı ve bir süre kolu bırakmadan durdu.
Evin tamamını bulunduğu yerden görebiliyordu. Sol tarafta iki gözlü ocakla dar bir tezgah, karşı duvarda açılır kapanır masa, pencerenin yanında tek kişilik yatak vardı. Yatağın ayak ucuyla kitaplık arasındaki boşluk, çamaşır kurutmalığı açıldığında kapanıyordu. Emlak ilanında buraya "akıllı planlanmış yaşam alanı" denmişti. Wren ilk gördüğünde küçük demişti. Kira sözleşmesini imzalarken verimli demeye başlamıştı.
Montunu kapının yanındaki askıya astı. Islak saçlarını geriye ittiğinde parmaklarına çok ince, gümüş renkli bir toz bulaştı. Başparmağıyla ovaladı. Toz derisine yayıldı, sonra kayboldu. Güve kanadı olabileceğini düşündü. Bu düşünceyi bitirmeden banyoya girdi.
Duşu gereğinden sıcak açtı. The Lumen'ın koyu bordo iş gömleğini çıkarırken kumaşın kolunda Mara'nın kanını gördü. Sinemada floresan ışığın altında siyaha yakın duran leke, banyonun beyaz lambasında kahverengiye dönmüştü. Wren gömleği lavaboya bıraktı. Su omuzlarına vurduğunda nefesi sıkıştı. Gözlerini kapatınca karanlıkta soluk kanatlar belirdi.
Gözlerini açtı.
Duş perdesi hareketsizdi. Giderden yalnız su geçiyordu.
Saçını iki kez şampuanladı. Tırnaklarının arasını küçük temizlik fırçasıyla ovaladı. Mara'nın ateş gibi yanan bileğini, avucunda dağılan kolunu ve tünelden gelen birbirinden farklı sesleri düşünmemeye çalıştı. İnsan zihni, düşünmemesi söylenen şeyleri seçmek konusunda son derece kötüydü. Wren bunu o gece uygulamalı olarak öğrendi.
Duştan çıktığında telefonunda Miles'tan dört mesaj vardı.
Eve vardın mı?
Polis hala orada mı?
Wren
Bunu görünce nokta koy.
Wren son mesaja bir nokta gönderdi.
Telefon hemen çaldı. Açmadı. Birkaç saniye sonra yeniden çaldı. Ekrana bakıp yatağın üzerine bıraktı. Miles üçüncü kez aramadı. Bunun yerine, Sabah konuşacağız yazdı.
Wren ıslak gömleği banyodaki küçük leğene bastırdı. Kırmızımsı su kumaştan ayrılıp şeffaf suya yayıldı. Polisi yeniden arayıp her şeyi anlatmayı düşündü. Acil çıkışın başka bir yere açıldığını, yaralı kadının parçalandığını, dolabın tünele dönüştüğünü söyleyebilirdi. Sonra onlara kayıp eşya dolabına sakladığı çanı da vermesi gerekirdi.
Dolabın anahtarını her zamanki yerine bıraktığını hatırladı. Çan orada güvendeydi. Sabah vardiyasındaki biri dolabı açsa bile eski programların arkasına bakmazdı. Polis güvenlik görüntülerinde çanı görmüş olabilir miydi? Salon kamerası acil kapının köşesini almıyordu. Fuaye kaydında Mara görünmüyordu. Wren'in atkıyla yerden bir şey aldığı seçiliyor olabilirdi.
Bu düşüncenin ortasında uyuyakaldı.
Telefon alarmı on birde çaldı. Wren yatağın kenarından uzanıp susturmaya çalışırken telefonu yere düşürdü. Ekran kapanmadı. Üniversite başvuru sisteminden gelen e-posta, gece boyunca bildirim çubuğunda beklemişti.
KABUL TEKLİFİNİZ İÇİN SON YANIT TARİHİ
Wren telefonu yerden aldı. Başlığın altındaki ilk cümleyi okudu, sonra ekranı kapattı. Ağzı kurumuştu. Gece içtiği tek şey, polislerden birinin getirdiği karton bardaktaki ılık suydu.
Tezgaha gidip musluğu açtı. Binada başka biri de su kullanıyorsa borular önce homurdanır, sonra musluktan ince bir su akardı. O sabah doğrudan su geldi. Wren bardağını doldururken kapının yanındaki montu gördü.
Montun sağ cebi aşağı doğru çekilmişti.
Bir süre bakmakla yetindi. Cebe bir şey koyduğunu hatırlamıyordu. Eve gelirken anahtarını sol cebinden çıkarmıştı. Sağ cebinde yalnız buruşturulmuş bir otobüs fişi olmalıydı.
Musluğu kapattı.
Montu askıdan almadan elini cebe soktu. Parmakları soğuk, pürüzsüz metale değdi.
Elini o kadar hızlı çekti ki askı duvardan çıktı. Mont yere düştü. Cebin içindeki şey halının üzerinde yuvarlandı ve yatağın ayağına çarparak durdu.
Tokmaksız koyu gümüş çan, sabah ışığında geceden daha küçük görünüyordu.
Wren bardağı tezgaha bıraktı. Su kenardan taşıp yere damladı. Çana yaklaşmadı. Önce montun öteki ceplerini, sonra astarı kontrol etti. Kumaşta delik yoktu. Çan kendi kendine cebine girmiş olamazdı. Bu cümle, dün geceden önce son derece güvenilir bir cümle olurdu.
Telefonunu aldı ve The Lumen'ı aradı.
Altıncı çalışta biri açtı. Arka planda elektrikli süpürge sesi vardı.
"The Lumen, günaydın."
"Ben Wren. Dün geceki vardiyadan."
"Biliyorum. Polis tekrar gelecek mi?"
"Sanırım. Fuayedeki kayıp eşya dolabına bakabilir misin?"
"Şimdi mi?"
"Lütfen."
Süpürge sustu. Telefon tezgaha bırakıldı; uzaktan anahtarların birbirine çarptığı duyuldu. Wren çanı gözden ayırmadı. O sırada hareket etse, kaçsa veya yeniden cebinde belirse ne yapacağını bilmiyordu.
Telefondaki görevli geri geldi. "Kilitli."
"Zorlama var mı?"
"Wren, bu dolapta ne var?"
"Küçük, metal bir çan."
"Dün polis bunu mu arıyordu?"
"Hayır. Yani bilmiyorum. Açıp bakabilir misin?"
"Bir saniye."
Anahtar kilitte döndü. Rafların çekildiği, şemsiyelerin birbirine sürttüğü duyuldu.
"Çan yok," dedi görevli. "Üç şemsiye, bir çocuk ayakkabısı, takma diş kutusu... Bu hala burada mıymış?"
"Eski programların arkası?"
Bir kağıt yığını kaydı.
"Yok."
"Dolap kilitli miydi?"
"Az önce söyledim."
"Anahtar neredeydi?"
"Kasadaki kancada. Her zamanki yerinde. Wren, iyi misin?"
Wren çana baktı. "Uykusuzum."
"Bugün vardiyan yok. Uyu."
Telefon kapandı.
Wren mutfak maşasını çekmeceden çıkardı. Çanı maşayla almayı denedi; metal yüzey kaydı. İkinci denemede kaldırıp lavaboya bıraktı. Çan çeliğe çarptı, yine hiçbir ses çıkarmadı. Buna rağmen Wren'in arka dişlerinde ince bir sızı dolaştı.
Musluğu açıp üzerine su tuttu. Su, metalin üç kesik halkasının çevresinde birikmeden aktı. Pas yoktu, kir yoktu. Çanın içi boştu. Tokmak takılacak küçük bağlantı yeri bile görünmüyordu.
Wren musluğu kapattı. Çanın ağzını kendisine çevirdiğinde içindeki karanlık, lavabonun gölgesinden daha derin görünmedi. Yine de elini yaklaştırmadı.
Miles tekrar aradı.
Bu kez açtı.
"Yaşıyorsun," dedi Miles.
"Dün gece de yaşıyordum."
"Nokta, sağlık raporu sayılmıyor."
Wren tezgahın kenarına oturdu. "Eve geldim. Uyudum."
"Polis neden geldi?"
"Yaralı bir kadın içeri girdi."
"Nereden?"
"Acil çıkıştan."
"Sonra?"
Wren'in bakışı lavabodaki çana kaydı. "Sonra kayboldu."
Miles bir süre konuşmadı. "Kayboldu derken?"
"Ben ambulansı ararken çıktı."
"Bütün bunlar ben çıktıktan sonra mı oldu?"
"Evet."
"Biri sana bir şey yaptı mı?"
"Hayır."
"Yalan söylüyor musun?"
Wren bu soruya cevap vermek için acele etmedi. "Her şeyi anlatmıyorum."
Miles nefes verdi. Wren onun projektör odasında mı, evinde mi olduğunu arka plandaki uğultudan anlayamadı. "Bu daha iyi değil."
"Biliyorum."
"Yanına geleyim mi?"
"Hayır."
"Yemek getirebilirim."
"Evde yemek var."
"Bunu gördüm. Ketçap ve yarım limon."
"Makarna da var."
"Tam bir yetişkin hayatı."
Wren gülmedi. Miles da devam etmedi.
"Bir şeye ihtiyacın olursa ara," dedi. "Gerçekten."
"Ararım."
"Pazar çekimi için de bugün karar vermek zorunda değilsin."
"Onu zaten yarına bırakmıştım."
"Bu espri miydi?"
"Sanırım."
"Biraz uyu."
Telefon kapandıktan sonra ev yeniden sessizleşti. Wren çanı bir kurulama bezine sardı. Polise götürmeye karar verdi. Bu kararı verir vermez kendisini biraz daha iyi hissetti. İyi hissetmesinin sebebi doğru şeyi seçmesi değil, sonunda bir şey seçmiş olmasıydı.
Üniversite e-postasını hala açmadı.
Öğleden sonra Londra, Wren'in gecesinden habersizdi. Kentish Town Road'da otobüsler birbirinin önünü kesiyor, kafelerin dışındaki masalar yağmurdan sonra siliniyor, kaldırımın daraldığı yerde insanlar aynı anda iki yöne yürümeye çalışıyordu. Bir mağazanın önünde teslimat kamyonu yolu kapatmıştı. Sürücüyle bisikletli birbirlerine, daha önce hiç kimsenin düşünmediği hakaretler bulmuş gibi bağırıyordu.
Wren kalabalığın içinde biraz rahatladı. Kimse güveye dönüşmüyor, hiçbir kapı merdivene açılmıyor, gölgeler sahiplerinin ayaklarının altında kalıyordu. Çanı sırt çantasının dibine, iki kat havlu arasına koymuştu. Her adımda metalin ağırlığını hissetmiyordu ama orada olduğunu biliyordu.
Polis merkezine gitmek için iki otobüs değiştirmesi gerekiyordu. İlkinde ayakta kaldı. Öğle saati geçmiş olmasına rağmen araç doluydu. Bebek arabasıyla binen bir kadın için koridorda yer açıldı, üç kişi aynı anda başka tarafa çekildi, bir adam telefonundaki videoyu kulaklıksız izlemeye devam etti.
Wren arka kapının yanındaki direğe tutundu. Otobüs Camden'a yaklaşırken çenesinin içinde ince bir ağrı başladı.
Önce gece boyunca dişlerini sıktığını düşündü. Dilini arka azı dişlerinin üzerinde gezdirdi. Ağrı tek bir noktada değildi. Alt çenesinden kulaklarına yayılan, içeriden vurulmuş metal bir titreşime benziyordu.
Sırt çantasındaki çan çalmıyordu. Yine de vuruşun ondan geldiğini anladı.
Otobüs bir durakta yavaşladı. Kapı açılmadan hemen önce, Wren'in yanındaki adam başını kaldırdı. Kırklı yaşlarında, düzgün gri paltolu, sıradan yüzlü biriydi. Bütün yol boyunca camdan dışarı bakmıştı. Şimdi eli, kendisi hareket etmeye karar vermeden bir an önce uzanmış gibi durdurma düğmesinin üzerindeydi.
Düğmeye bastı.
Adamın gölgesi, öğleden sonra ışığına rağmen ayaklarının altında koyu görünüyordu. Otobüsün sarsıntısıyla zemin üzerinde uzandı. Gölgenin boynuna yakın yerde ince, altın renkli iki çizgi birbirinin üzerinden geçti. Bir ip düğümü kadar küçük, ışık kadar düz bir şekildi.
Wren gözlerini kırptı.
Altın düğüm hala oradaydı.
Adam kapıya yöneldi. Gölgesi yarım adım geriden geldi. Adam durunca gölge omzunu çevirdi; sanki önce çıkışa bakıp sonra sahibini beklemişti.
Wren'in dişlerinde ikinci bir vuruş oldu.
Kapılar açıldı. Adam indi.
Wren düşünmeden peşinden çıktı.
Kaldırıma adım attığında otobüs arkasından kapılarını kapatıp uzaklaştı. Adam yirmi metre ilerideydi. Gri paltosunun yakasını kaldırmış, kalabalığın arasından aynı tempoyla yürüyordu. Güneş bulutların arkasına girdi. Gölgesi soldu; altın çizgiler görünmez oldu.
Wren hızlandı.
Adam sağa, dar bir sokağa döndü. Wren köşeye vardığında onu bir kafenin önünde buldu. Adam hareket etmiyordu. Cebinden telefonunu çıkarmış, ekrana boş boş bakıyordu. Wren ne söyleyeceğini bilmiyordu. "Gölgenizde düğüm var," açıklama sayılmazdı.
Adam telefonu kulağına götürdü.
"Buradayım," dedi.
Sesi normaldi.
Karşı tarafın cevabını dinledi. Yüzünde, istemediği bir görevi kabul eden insanlara özgü kısa bir sıkışma oldu. Ardından başını salladı.
"Söylendiği gibi."
Telefonu kapattı ve kafenin yanındaki hizmet kapısından içeri girdi. Kapı ardından kilitlendi.
Wren birkaç saniye kaldırımda bekledi. Çantasını açıp havlunun arasındaki çana baktı. Metal hareketsizdi. Yakından gelen kahve kokusu, çöp kamyonunun hidrolik sesi ve karşı kaldırımdaki iki öğrencinin konuşması, gördüğü şeyi küçültmedi. Yalnız çevresine sıradan bir çerçeve koydu.
Adamın peşinden giremezdi. Polisi arayıp bir gölgenin kendi başına hareket ettiğini söyleyemezdi. Çanı teslim etmeye gidiyordu. Hala gidebilirdi.
Polis merkezinin önüne ulaştığında on dakika boyunca karşı kaldırımda durdu.
Girişten iki memur çıktı. Bir kadın, elinde şeffaf dosyayla içeri girdi. Kapının üzerindeki kamera kaldırıma dönüktü. Wren çantasındaki nesneyi çıkarıp teslim ettiğini düşündü. Nerede bulduğunu soracaklardı. Neden gece vermediğini soracaklardı. Sonra kayıp eşya dolabını açacak, güvenlik kaydında Wren'in bir şeyi sakladığını göreceklerdi. Bunların hepsine cevap verebilirdi.
Çanın kilitli dolaptan evine nasıl geldiğine cevap veremezdi.
Daha önemlisi, polislerin çanı ellerine aldığında ne olacağını bilmiyordu. Mara onu saklamasını istemişti. Mara'nın güvenilir biri olduğuna dair hiçbir kanıtı yoktu. Yalnız yaralıydı, korkuyordu ve onu tünele çeken seslerden kaçıyordu.
Wren kapıya doğru bir adım attı.
Çenesinde bu kez vuruş olmadı.
Geri döndü.
Bu kararın doğru olduğuna kendisini ikna etmeye çalışmadı. Yalnız henüz geri alınamayacak bir karar vermek istemediğini kabul etti. Bu, alışkanlığının başka bir biçimiydi ve Wren bunun farkındaydı.
Eve yürüyerek döndü. Yol üzerinde küçük bir hırdavatçıdan kapının altına sıkıştırmak için lastik takoz aldı. Satıcı, ürünün yangın güvenliği açısından gece kullanılmaması gerektiğini söyledi. Wren teşekkür edip yine de satın aldı.
Akşam dokuzu biraz geçe stüdyonun zili çaldı.
Wren masada oturmuş üniversite e-postasının ikinci paragrafını okuyordu. İlk paragraf, kabul teklifinin sona ereceği tarihi açıklıyordu. İkinci paragraf, karar vermeden önce değerlendirmesi gereken seçenekleri sıralıyordu. Wren seçeneklerin kendisinden çok, seçenekler hakkında düşünmesi gerektiğini söyleyen cümleye sinirlenmişti.
Zil ikinci kez çaldı.
Telefonuna uzandı. Bina girişindeki kamera sistemi yıllar önce çalışmayı bırakmıştı. Ev sahibi, yeni sistemin "planlandığını" söylemişti. Wren kapıya sessizce yaklaştı. Lastik takoz yerindeydi. Zinciri çıkarmadı.
Kapının öte yanından bir kadın sesi geldi.
"Merhaba?"
Wren dürbünden baktı.
Koridorda otuzlu yaşlarının sonlarında görünen bir kadın duruyordu. Açık renk yağmurluk giymiş, saçlarını ensesinde toplamıştı. Elinde çanta, paket veya alet kutusu yoktu. Yüzü komşulardan birine benzeyecek kadar sıradandı ama Wren onu daha önce görmemişti.
Kadın dürbünün arkasındaki hareketi fark etmiş gibi doğrudan kapıya baktı.
"Üst kattaki su için geldim," dedi.
Wren cevap vermedi. Binanın üst katı yoktu.
"Yanlış daire olabilir," diye devam etti kadın. "Bir dakika bakmam gerekiyor."
"Kimi arıyorsunuz?" dedi Wren.
Kadın gülümsedi. Gülümsemesi ne sıcak ne de tehditkardı; bir müşteri hizmetleri çalışanının, konuşmanın nereye varacağını bildiğinde kullandığı sabırlı ifadeye benziyordu.
"Wren Avery."
Wren'in eli kapı zincirine yaklaşmıştı. Geri çekti.
"Kim gönderdi?"
"Bunu içeride konuşabiliriz."
"Hayır."
Kadının gülümsemesi değişmedi. Koridorun sarı ışığı, yüzünün bir yanına düzgün biçimde vuruyordu. Ayaklarının dibinde gölge yoktu. Wren bunu fark ettiğinde sırtı soğudu.
Sonra tavana baktı.
Kadının gölgesi, kapının üzerindeki tavanda duruyordu. İnsan biçimine benziyordu ama başı aydınlatmanın ters yönüne uzanmıştı.
Kadın, "Beni içeri kabul eder misin?" diye sordu.
Mara'nın sesi Wren'in zihninde yeniden duyuldu. Birden fazla sesle konuşan hiçbir şeye evet deme. Sorduğu şey önemsiz görünse bile.
Bu kadın tek bir sesle konuşuyordu.
Wren yine de kapıyı açmadı.
"Hayır," dedi.
Kadın ilk kez gerçekten tepki verdi. Kaşlarının arasında küçük bir çizgi oluştu. Öfkelenmedi, ısrar etmedi. Yalnız Wren'in beklenmedik bir seçim yaptığını not etmiş gibi başını hafifçe yana eğdi.
"Peki," dedi. "İyi akşamlar."
Arkasını dönüp merdivenlere yürüdü.
Wren dürbünden ayrılmadı. Kadının açık renk yağmurluğu merdiven başında kayboldu. Ayak sesleri bir kat aşağı indi, sonra kesildi.
Tavandaki gölge hala oradaydı.
Wren nefesini tuttu.
Gölge iki saniye daha kapının önünde bekledi. Sonra kadının gittiği yöne değil, koridorun öbür ucundaki kör duvara doğru kaydı. Duvarla tavanın birleştiği yerde inceldi ve görünmez oldu.
Wren kapıdan geri çekildi. Zinciri kontrol etti, alt kilidi çevirdi, lastik takozu ayağıyla daha derine itti. Telefonunda acil numarayı açtı. Parmağı arama düğmesinin üzerinde bekledi.
Ne söyleyecekti? Bir kadın adını biliyordu. Kapıya gelmişti. İçeri girmek istemişti. Wren hayır deyince gitmişti. Bunların hiçbiri tek başına suç değildi. Tavandaki gölgeyi söylemeyecekti. Söylese de kimseyi göndermeyebilirlerdi.
Aramadı.
Pencereyi kontrol etti. Üçüncü kattaydı; dışarıda yangın merdiveni yoktu. Perdeyi kapattı. Banyoya, yatağın altına ve tek insanın zor sığacağı gardıroba baktı. Evde kimse yoktu.
Sırt çantasını mutfak tezgahına koydu. Çanı havluların arasından çıkarmadı. Havluyla birlikte dolabın alt rafındaki en büyük çelik tencereye bıraktı. Kapağı kapattı. Bunun işe yarayacağına inanmıyordu. Metal bir tencerenin, kilitli dolaptan çıkıp mont cebine girebilen bir şeyi durdurmayacağını biliyordu.
Yine de kapağı kapatmak iyi geldi.
Tezgahın üzerinde öğleden kalma makarna vardı. Ocağı yakmadı. Tabağı masaya götürüp soğuk yedi. Telefonuna ertesi günkü vardiyası için alarm kurdu: 15.30.
Üniversite e-postası açık kaldı. Wren üçüncü paragrafa geçmedi.
Yatarken mutfak lambasını açık bıraktı, telefonu şarja taktı ve kapının önündeki takozu bir kez daha ayağıyla yokladı.
Tencerenin kapağı gece boyunca yerinden oynamadı.
Bölüm etkileşimi
