HÜKÜMSÜZ kitap kapağı

1. bölüm / 2

KESİT 1

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 2Şu an: KESİT 1

Wren Avery, son seansta uyuyakalan adamı üçüncü kez dürttüğünde adam gözlerini açmadan, "Burası neresi?" diye sordu.
"Salon İki."
Adam bir süre bunu düşündü. Perdede akan jenerik bitmiş, ışıklar yarı yarıya yanmıştı. Koltuğunun altındaki boş bira şişesi, ayağını her oynattığında halının üzerinde yuvarlanıyordu.
"Film bitti mi?"
"On bir dakika önce."
"İyi miydi?"
Wren, koltuğun arkasına sıkışmış montu çıkarıp ona uzattı. "Uyumak için geldiyseniz çok başarılıydı."
Adam bu cevabı hakaret sayıp saymayacağına karar veremedi. Sonunda montunu aldı, şişeyi orada bırakıp merdivenlere yöneldi. Wren şişeyi peşinden kaldırdı.
"Bunu da alır mısınız?"
Adam omzunun üzerinden baktı. "Benim değil."
"Yanınızda getirdiniz."
"O zaman benimdir."
Şişeyi aldı. Dünyadaki düzen, küçük de olsa, yeniden kuruldu.
The Lumen'ın Salon İki'sinde seksen yedi koltuk vardı. Bunların dokuzu gıcırdıyor, on ikisinde ön sıraya dizlerini çarpmadan oturmak mümkün olmuyor, üçünün kumaşında yıllardır çıkarılamayan açık renk lekeler duruyordu. İnternette sinemanın "korunmuş dönem dokusu" diye övülen yanı, çoğu akşam Wren'in eline faraş alıp o dokunun arasından patlamış mısır toplaması demekti.
Adam çıkınca kapının yanındaki çöp poşetini açtı. Yere saçılmış mısırları süpürdü; iki sıranın arasında tek bir çocuk ayakkabısı, buruşturulmuş bir tren bileti ve yarısı yenmiş çikolata buldu. Ayakkabıyı kayıp eşya tepsisine, bileti ve çikolatayı çöpe attı. İnsanların neden sinemaya iki ayakkabıyla gelip tek ayakkabıyla çıktığını düşündü, sonra bugüne kadar hiçbir müşterinin kaybettiği şey için mantıklı bir açıklama sunmadığını hatırladı.
Fuayeye döndüğünde Miles tezgahın arkasında bozuk para sayıyordu. Saçının sağ tarafı, vardiyaya gelirken taktığı berenin altında ezilmiş; sol tarafı kendi hayatına devam etmeye karar vermişti. Önünde iki ayrı para yığını vardı. Birine kasadaki bozuklukları, ötekine cebinden çıkanları koymuştu.
Wren süpürgeyi duvara dayadı. "Hangisi bizim?"
Miles iki yığına baktı. "Bunu daha önce sorman gerekiyordu."
"Neden?"
"Çünkü şimdi ikisi de birbirine karışmış olabilir."
Wren tezgahın altındaki sayım kağıdını çekti. "Olabilir mi, karıştı mı?"
"Karıştı."
Kasayı birlikte yeniden saydılar. Dokuz sterlin fazla çıktı. Miles ilk hesabın doğru olduğunu, ikinci sayımın parayı çoğalttığını iddia etti. Wren üçüncü kez sayınca fazlalığın, Miles'ın cebinden çıkarıp yanlış tarafa koyduğu beş sterlinlik banknotla dört sterlinlik bozukluk olduğu anlaşıldı.
"Bunlar benim akşam yemeğim," dedi Miles.
"Akşam yemeğini sinemaya bağışlamak üzereydin."
"Sanata katkı."
"Sanat yarın sana para üstü vermez."
Miles paraları cebine koydu. "Zaten sanatın en büyük eksiği bu."
Saat gece yarısını on sekiz dakika geçmişti. Fuayedeki sarı apliklerden biri yine titriyordu. Cam kapıların ötesinde Kentish Town Road yağmurdan ıslanmıştı; sokakta pek kimse yoktu. İki gece otobüsü arka arkaya geçti, içerideki eski film afişlerinin camında kırmızı ışıklar gezindi. Kapanıştan sonra The Lumen her zamankinden büyük görünürdü. Seyirciler varken dar koridorlar birbirine girer, tuvalet kuyruğu şekerleme standına dayanırdı. Şimdi üç salon, iki kat ve yıllar içinde ne işe yaradığı unutulmuş küçük odalar yalnızca iki çalışanın ayak sesini taşıyordu.
Wren kasanın altından telefonunu aldı. Ekranda üç bildirim vardı: elektrik şirketinden ödeme hatırlatması, ev sahibinin gelecek ay yapılacak "küçük düzenleme" hakkındaki mesajı ve üniversite başvuru sisteminden gelen, konu satırı tamamen büyük harflerle yazılmış bir e-posta.
Miles, Wren daha ekranı kapatamadan gördü.
"Hala açmadın mı?"
"Açtım."
"Yalan."
"Ön izlemesini okudum."
"E-postayı açmak o değil."
Wren telefonu ters çevirdi. "Son tarih cuma."
"Bugün cuma."
"Daha bir gün var."
"Gece yarısını geçtik."
Wren saat ekranına baktı. "Yirmi üç saatten fazla. İdare ederim."
Miles ona gülmedi. Bunu son iki haftada yeterince konuşmuşlardı. Wren'in iki okuldan kabul aldığı, birinin Londra dışında olduğu, ötekinin yarı zamanlı çalışırken bile ödenemeyecek kadar pahalı göründüğü; Wren'in de karar vermeyerek ikisini birden kaybetmeye doğru ilerlediği yeni bir bilgi değildi.
"Gitmek istemiyorsan gitme," dedi Miles. "Ama maili açmamak karar vermek sayılmıyor."
"Biliyorum."
"Tamam."
Wren bozuk paraları kasaya yerleştirdi. Miles, konuşmanın devam etmeyeceğini anlayınca tezgahın altından iki çöp poşeti çıkardı. Aralarında kavga yoktu. Miles bazen sinir bozucu biçimde haklı olurdu; Wren de bunu kabul etmek için ona ayrıca bir tören borçlu olmadığını düşünürdü.
"Pazar günü geliyor musun?" diye sordu Miles.
"Nereye?"
"Çekime."
"Hangi çekim?"
Miles poşetlerden birini yere bıraktı. "Üç haftadır anlattığım kısa film."
"Hani çekim mekanı olmayan mı?"
"Artık var."
"Oyuncusu olmayan?"
"Bir oyuncu var."
"Kamerası?"
"Onu da bulurum."
Wren kasayı kapattı. "Çekime çok yaklaşmışsın."
Miles bu kez güldü. Sağ ön dişindeki küçük kırık, ancak güldüğünde fark ediliyordu. "Sen gelince prodüksiyon değeri ikiye katlanıyor."
"Sıfırın iki katı hala sıfır."
"Ama daha iddialı bir sıfır."
Wren pazar günü öğleden sonraki vardiyaya yazılmıştı. İsterse değiştirebilirdi; istemezse kira hesabında küçük bir boşluk oluşacaktı. Bu boşluklar tek başlarına korkutucu değildi. Bir kahve, bir otobüs, son ödeme gününden iki gün sonra alınan ekmek; sonra ayın sonunda banka uygulamasındaki rakam, insanın kendisine karşı şahsi bir tavır almış gibi görünürdü.
"Sana yarın söylerim," dedi.
Miles cevap vermeden çöp poşetlerini bağladı. Wren onun ne düşündüğünü tahmin edebiliyordu. Yarın söylemek, Wren'in en sevdiği karardı.
Miles arka merdivenden projektör odasına çıktı. Wren bardak makinesinin damlama tepsisini boşalttı, metal tezgahı sildi, ertesi günün program broşürlerini düzledi. The Lumen para kazandıran işlerin çoğunu yıllar önce bırakmış, para kaybettirenlerin hepsini özenle korumuştu. Salon Bir'de hala otuz beş milimetrelik projektör vardı. Salon Üç'te tavandan su sızdığı günlerde ön sıraya kova konuyordu. İşletme sahibi her iki özelliği de sinemanın karakteri diye anlatıyordu.
Wren burayı seviyordu. Bu, ömrünü burada geçirmek istediği anlamına gelmiyordu. Aynı zamanda gitmek istediği anlamına da gelmiyordu. Şimdilik bir anahtarı, haftada dört vardiyası ve çalışan indiriminden aldığı fazla tuzlu patlamış mısırı vardı. Bazı hayatlar böyle başlayabilirdi. Bazıları da insan fark etmeden böyle devam ederdi.
Üst kattan Miles seslendi. "Bir dakikan var mı?"
"Kapanış listesinde mi?"
"Hayır."
"O zaman yok."
"On sekiz saniye."
Wren tezgahın üstündeki bezi lavaboya bıraktı. Miles'ın "on sekiz saniye" dediği şeyin, yüklenmeyen bir dosya ve kamerayı neden iade edemediklerine dair sekiz dakikalık bir açıklamayla uzayacağını biliyordu. Yine de dar merdivenden yukarı çıktı.
Projektör odası sıcak, havasız ve The Lumen'ın geri kalanından daha düzenliydi. Duvar boyunca metal kutular, yedek lambalar ve artık hiçbir cihazda kullanılmayan kablolar dizilmişti. Modern projektörün yanında duran eski makine, bir lokomotif kadar ağır görünüyordu. Miles dizüstü bilgisayarını onun kapağına koymuştu.
Ekranda, otobüs durağında bekleyen genç bir adam vardı. Görüntü yağmurlu ve güzel görünüyordu; genç adam cebinden telefonunu çıkarıyor, ekrana bakıyor, sonra gelen otobüse binmek yerine arkasını dönüyordu. Miles görüntüyü başa aldı.
"Nerede kopuyor?" diye sordu.
Wren videoyu bir kez daha izledi. "Burada."
"Nerede?"
"Otobüs gelmeden önce sola bakıyor."
"Otobüs soldan geliyor."
"Otobüse bakmıyor. Sesi ne zaman vereceğini bekliyor."
Miles görüntüyü kare kare geri sardı. Oyuncunun gözü gerçekten de durağın dışındaki bir noktaya kayıyordu.
"Bunu kimse fark etmez."
"Sen ettin."
"Sen söyleyince."
"Ben de söylemiş oldum."
Miles bilgisayarı kapatmadı. Ekrandaki adam, bir sonraki komutu sonsuza kadar bekleyecekmiş gibi dondu.
"Tekrar çekemeyiz," dedi Miles. "Oyuncu Manchester'a döndü."
"Sesi biraz erken ver. O zaman bakışı otobüse gider."
Miles bunu düşündü. "İşe yarar."
Wren omzunu kapıya dayadı. "Üniversiteye gitmezsem buradaki herkes hayatımı boşa harcadığımı düşünecek."
Miles, bilgisayarın ekranından ona baktı. "Ben düşünmem."
"Daha kötü. Sen de gitmeye çalışıyorsun."
"Bir kısa film yapmaya çalışıyorum. Aynı şey değil."
"Senin en azından seçtiğin bir şey var."
Miles birkaç saniye sessiz kaldı. Wren'in telefonuna uzanıp e-postayı onun yerine açmadı. Bazen arkadaşlığının en iyi tarafı buydu; sınırı görür, hoşuna gitmese de orada dururdu.
"O zaman neyi istemediğine karar ver," dedi. "Oradan başlarsın."
Wren aşağıya baktı. Fuayedeki titrek aplik ışığı merdivenin son basamağına vuruyordu. "Bunu yarın yapabilir miyim?"
"Tahmin etmiştim."
Miles görüntüyü yeniden açtı. Wren aşağı indi. Arkasında aynı on sekiz saniye üçüncü kez başladı; otobüs durağındaki adam, geleceğini bildiği sese doğru yine erkenden baktı.
Projektör odasının küçük penceresinde Miles'ın yüzü belirdi.
"Salon Üç'ü kontrol ettin mi?" diye seslendi.
"Sırada."
"Acil çıkış yine hata veriyor."
Wren duvardaki panele baktı. Üç numaralı kırmızı ışık sabit yanıyordu. "Dün de veriyordu."
"Dün kapı gerçekten açıktı."
"Bugün de gerçekten açıksa sistem kusursuz çalışıyor demektir."
"Müdüre bunu yaz."
"Sen yaz."
"Ben otobüsüme yetişiyorum."
Miles montunu alıp aşağı indi. Çıkmadan önce, sanki söylememeye karar verip sonra fikrini değiştirmiş gibi durdu.
"Eve varınca mesaj at."
"Sen de."
"Ben önce varırım."
"Yedi dakika uzakta oturuyorsun."
"Planlı yaşam."
Wren kapıyı ardından kilitledi. Miles camın arkasından elini kaldırdı, sonra kaldırım boyunca koşarak uzaklaştı. Birkaç saniye sonra otobüs durağının ışığında göründü. Tam otobüs yaklaşırken cebini aramaya başladı; planlı yaşamın kartını hangi cebine koyduğunu unuttuğu anlaşılıyordu.
Wren fuayenin ana ışıklarının yarısını söndürdü.
Salon Üç, binanın arkasına sonradan eklenmişti. Diğer iki salondaki bordo koltuklar ve altın renkli duvar süsleri burada yoktu. Duvarlar koyu mavi akustik kumaşla kaplıydı; koltukların içinden biri ayağa kalkınca geç kapanıyor, bir başkası hiç kapanmıyordu. O geceki son film, on üç kişinin izlediği iki saatlik siyah-beyaz bir Polonya dramıydı. On üç kişiden en az beşi çıkarken anlamadıklarını açıkça söylemiş, biri de Wren'i filmin sonunu açıklamaya zorlamıştı. Wren filmi izlememişti. Müşteri bunu kişisel bir ihanet gibi karşılamıştı.
Salon boştu. Perde gri bir duvar gibi duruyor, acil aydınlatmalar zemine soluk yeşil lekeler bırakıyordu. Wren en arkadan başlayıp koltuk aralarını kontrol etti. İki boş bardak, bir atkı, yırtılmış biletler. Atkıyı omzuna aldı. Yürüdükçe ayakkabısının altında bir şey ezildi; küçük, sert bir şekerdi. Eğilip onu aldığında ensesine soğuk hava vurdu.
Başını kaldırdı.
Acil çıkış kapısının altından ince bir su çizgisi salonun içine ilerliyordu.
Wren bir süre suya baktı. Dışarıda yağmur yağmıştı, fakat kapı dar bir servis sokağına açılıyordu ve eşik kaldırımdan yüksekteydi. Yağmur suyu içeri girecek olsa daha önce girerdi. Üstelik su, kapının bütün altından yayılmıyor; ortadaki birkaç santimlik boşluktan ince, kararlı bir akıntı halinde geliyordu.
Duvar panelindeki kırmızı ışık sabit yanıyordu.
Wren telefonu çıkarıp Miles'a fotoğraf göndermeyi düşündü. Sonra onun otobüste olduğunu, fotoğrafa bakıp "kapıyı kapat" diyeceğini düşündü. Kapının zaten kapalı olması bu tavsiyenin değerini azaltmazdı; Miles'ın teknik sorunlara yaklaşımı çoğu zaman bir şeyi kapatıp yeniden açmaya dayanıyordu.
Wren atkıyı bir koltuğun üzerine bıraktı. Kapıya yaklaşınca soğuğun arttığını fark etti. Eşiğin dibinde biriken su, sinemanın acil ışığını yansıtmıyordu. Yüzeyi koyu, neredeyse siyaha yakın görünüyordu; parmağıyla dokunmayı aklından geçirdi, hemen vazgeçti.
Kapı kolunu bastırdı.
Alarm çalmadı.
Kapı, normalde dışarıdaki duvara sürtünerek ağır ağır açılırdı. Bu kez önünde hiçbir şey yokmuş gibi hafifçe gitti.
Servis sokağı kaybolmuştu.
Kapının arkasında, iki yüksek taş duvar arasına sıkışmış uzun bir merdiven vardı. Basamaklar dar, aşınmış ve yağmurdan parlaktı. Wren'in durduğu eşikten hem aşağıya hem de olması gerekenden çok daha uzağa iniyordu; on beş basamak sonra sağa kıvrılıyor, sonra bir başka taş sahanlıkta yeniden görünüyordu. Üstünde çatı yoktu. Soluk gri bir gökyüzünden yağmur çapraz yağıyor, taş korkuluğun üzerinde birikip ince şeritler halinde akıyordu.
The Lumen'ın arkasında gökyüzü görülmezdi. Arka duvarla karşıdaki depo arasında iki insanın yan yana zor yürüdüğü bir boşluk vardı. Yangın merdiveni, siyah çöp kutuları ve komşu restoranın sürekli çalışan havalandırması vardı.
Burada havalandırma sesi yoktu.
Yağmur taşlara vuruyordu. Uzaktan, çok aşağıdan bir ritim geliyordu: rüzgarda sallanan metal bir şeyin ritmi, ama o metalin çıkarması gereken ses olmadan. Hava ıslak kireç, soğuk demir ve söndürülmüş kibrit gibi kokuyordu.
Wren kapının iki yanında kalan duvarı kontrol etti. Aynı koyu mavi kumaş. Aynı yeşil acil çıkış levhası. Telefonunu kaldırıp ekrana baktı. Kamera, merdivenin ilk birkaç basamağını gösteriyor; devamı gri bir bulanıklığa dönüşüyordu. Gözünü ekrandan ayırınca bütün merdiven oradaydı.
"Hayır," dedi Wren, çok sessiz.
Kapıyı kapatmaya başladı.
Aşağıdan bir ayak sesi geldi.
Ardından bir başkası.
Birisi merdivenin kıvrımından çıktı.
Kadın korkuluğa bir eliyle tutunuyor, diğer kolunu karnına bastırıyordu. Koyu teninde yağmur parlıyor, sık kıvırcık saçları yüzüne yapışıyordu. Kısa, koyu mavi ceketi bir omzundan yırtılmıştı. İçindeki turuncu kumaşın üzerinde, yağmurun silemediği daha koyu bir leke büyüyordu.
Kadının arkasındaki taş duvarda bir gölge belirdi.
Önce korkuluğun gölgesi sandı Wren. Yağmur altında ışık dağılmış, şekilleri uzatmış olabilirdi. Fakat karaltı basamakların yönüne uymuyordu. Duvarın dibinden yukarı doğru tırmanıyor, tutunacak çıkıntı bulamadığı yerlerde bile dört uzvu varmış gibi kıvrılıyordu. Kadın bir basamak çıktığında gölge iki basamak yaklaşıyordu. Ona ait değildi; kadının kendi gölgesi, ayaklarının altında soluk ve düzgündü.
Wren kapıyı biraz daha çekti.
Kadın başını kaldırdı. Önce Wren'i gördü, sonra daralan aralığı. Merdiveni daha hızlı çıkmaya çalıştı.
"Kapatma."
Sesi nefessiz çıktı. Wren kapıyı ne kapattı ne de açtı.
Kadın iki basamak daha çıktı, sendeledi. Bedeni o sırada bozuldu.
Wren önce yağmurun görüntüyü dağıttığını sandı. Kadının sağ omzu kenarından çözülüyor gibiydi. Sonra omuz, kol ve saçının bir bölümü yüzlerce soluk renkli güveye ayrıldı. Güveler bir anda havayı doldurdu; bazıları taş duvara çarptı, bazıları kapıdan içeri savrulup Wren'in yüzünün yanından geçti. Kanatlarında ince, kıvrımlı çizgiler vardı. Wren birinin koluna konduğunu gördü. Kanatları, katlanmış küçük bir sokak haritasına benziyordu.
Kadın yarım bedeniyle korkuluğa asıldı. Güveler yeniden ona döndü. Birkaç saniye içinde omzu ve kolu tekrar kuruldu; önce koyu bir şekil, sonra ıslak kumaş, en son parmaklar. Yere üç güve düştü. Biri kanatlarını oynattı, ötekiler kıpırdamadı.
Wren'in midesi kasıldı. Kapı kolunu bıraktı. Kadın son basamakları neredeyse düşerek çıktı ve eşiğin üzerine yığıldı.
Wren geri çekilebilirdi. Bunu düşündü. Salonun ortasına kadar kaçıp ana kapıdan çıkabilir, polisi arayabilir, Miles'a biraz önce gördüğü şeyin hiçbir kelimesini bulamadığını söyleyebilirdi.
Kadının avucu ıslak zeminde kaydı.
Wren eğilip onu koltuk altından tuttu.
Kadın beklediğinden hafifti. Islak ceketi soğuktu; altındaki beden ateş gibi yanıyordu. Wren onu içeri çeker çekmez acil çıkış kapısı kendi ağırlığıyla kapandı. Kapı kasaya vurduğunda salonun normal sessizliği geri geldi.
Wren kadını en yakın koltuğa oturtmaya çalıştı. Kadın izin vermedi; duvara yaslanıp ayakta kaldı.
Wren, kapının yanındaki beyaz ilk yardım kutusuna uzandı. Kutuyu her ay kontrol listesinde işaretliyor, içindeki malzemeleri hiç kullanmıyordu. Plastiğin kapağı aceleden elinden kaydı; sargılarla küçük makas zemine saçıldı. Bir çift eldiveni açmaya çalışırken ilkini yırttı, ikincisini ters giydi.
"Elinizi kaldırın," dedi.
Kadın bakmadı bile. "Olmaz."
"Yaraya bakmam gerekiyor."
"Bakınca kapanmayacak."
"Ben de kapanacağını söylemedim."
Wren paketten kalın bir gazlı bez çıkardı. Kadının elinin üzerine bastırmaya çalışınca kadın bileğini itti; hareketi zayıf ama kesindi. O sırada ceketin yırtığından yaranın kenarını gördü. Düz bir kesik değildi. Kumaşın altında deri, birkaç küçük yerde sanki yüzeyden silinmiş gibi kesintiye uğruyor; aralardan kan yerine önce soluk güveler çıkıyor, sonra kan geliyordu. Güvelerden biri bezin üzerine kondu ve beyaz liflerin arasında kaldı.
Wren'in ağzına ekşi bir tat yükseldi. Başını yana çevirdi, iki kez nefes aldı. Kusmadı. Bunun başarı sayılıp sayılmadığını daha sonra düşünebilirdi.
"En azından bunu tutun." Gazlı bezi kadının eline verdi. "Bastırın."
Kadın bezi aldı. "Adın ne?"
"Wren."
"Burada yalnız mısın, Wren?"
Wren bu soruya hemen cevap vermedi. Miles gitmişti. Sokakta insanlar vardı. Birkaç dakika içinde güvenlik görevlisi geçebilirdi. Yine de kadının bunu neden bilmek istediğini anlayamıyordu.
"Neden?"
Kadın ilk kez doğrudan yüzüne baktı. "Çünkü yalnız değilsen onları da çıkarman gerekiyor." Bir nefes aldı. "Kapıyı kilitle."
"Bu bir acil çıkış."
"Harika. Kilitle."
"Siz yaralısınız."
"Fark ettim."
Wren, kadının karnına bastırdığı elin arasından kan sızdığını gördü. "Ambulans çağırıyorum."
Telefonunu çıkardı. Kadın bileğini yakaladı. Parmakları çok sıcaktı.
"Polis değil."
"Ambulans."
"İkisi birlikte gelir."
"Gelmesi gereken de o."
Kadının gözleri salonu dolaştı: koltuklar, perde, üstteki projektör penceresi, kapının üzerindeki yeşil levha. Nereye düştüğünü ilk kez anlamaya çalışıyor gibiydi.
"Burası neresi?"
"The Lumen. Kentish Town."
"Londra mı?"
Wren bir an cevap veremedi. "Evet. Londra."
Kadın gözlerini kapattı. Yüzünde rahatlama olmadı; yalnız yaptığı hesabın yanlış çıktığını kabul eden bir ifade belirdi.
"Ne kadar saptı?" diye mırıldandı.
"Ne?"
Kadın cevap vermedi. Eli Wren'in bileğinden kaydı. Ceketinin içine uzandı. Wren, silah çıkaracağını düşünüp geri çekildi. Kadının çıkardığı şey avucuna sığacak kadar küçük bir çandı.
Çan koyu gümüş rengindeydi. Yüzeyi kararmış değil, sanki metalin rengi başından beri böyleymiş gibi mattı. Ağzının içinde tokmak yoktu. Gövdesini çevreleyen üç ince halka, bir yerde kesiliyor ve devam etmiyordu.
Kadın çanı Wren'e uzattı.
"Al."
"Hayır."
"Lütfen."
Bu kelime kadının o ana kadar söylediği her şeyden daha çok korkuttu Wren'i. Emir vermeye alışmış biri gibi konuşmuyordu; fakat zamanının bittiğini biliyor gibiydi.
Koridorun öbür ucunda metal bir şey devrildi.
Wren başını çevirdi. Sinemada onlardan başka kimse olmaması gerekiyordu.
Kadın çanı eline bıraktı. Wren refleksle tuttu.
Metal buz gibi değildi. Beklediği kadar ağır da değildi. Yine de avucuna oturduğu anda üst ve alt dişleri birbirine vurmuş gibi ince bir sızı hissetti. Çan sallanmamıştı. Havada hiçbir ses yoktu. Tek bir vuruş, çenesinin içinden kulaklarına yayıldı ve bitti.
Wren çanı düşürdü. Çan halıya çarptı; yine ses çıkarmadı.
"Bu ne?"
Kadın duvardan ayrıldı. "Sakla."
"Neden?"
"Birden fazla sesle konuşan hiçbir şeye evet deme."
"Ne demek bu?"
"Sorduğu şey önemsiz görünse bile."
"Kim soracak?"
Kadın, Salon Üç'ün kapısına doğru yürümeye başladı. Her adımında ayakkabısından su çıkıyor, koyu halının üzerinde iz bırakıyordu.
Wren çanı yerden almadı. "Durun. Adınız ne?"
Kadın kapıya vardığında başını çevirdi. "Mara."
"Soyadınız?"
"Şu an gerçekten ona mı ihtiyacın var?"
"Ambulansa bir şey söylemem gerekiyor."
Mara'nın yüzü kısa süre yumuşadı. "Lune."
Wren acil arama ekranını açtı. Mara koridora çıktı. Wren'in onu yalnız bırakmak istememesiyle yanında kalmak istememesi aynı anda mümkün oluyordu; telefonu kulağına götürüp peşinden gitti.
Operatör adresi sordu. Wren sinemanın adresini verdi, yaralı bir kadının içeri girdiğini, çok kan kaybettiğini söyledi. "Nasıl yaralandı?" sorusunda durdu.
"Bilmiyorum."
Mara fuayenin başına ulaşmıştı. Ana kapı yirmi metre ilerideydi. Camların arkasında normal cadde görünüyordu: yağmurun parlatıp uzattığı farlar, gece otobüsü durağı, kapanmış eczanenin yeşil haçı.
Koridordaki temizlik dolabının kapısı tık diye açıldı.
Dolabın içinde paspas, kova ve deterjan şişeleri durması gerekiyordu. Bunların yerine karanlık bir tünel vardı. Tünelin duvarları yuvarlak, ıslak tuğladandı. İçinden gelen rüzgar koridordaki broşürleri havalandırdı. Wren'in elindeki telefonun sesi bir an uzaktan geliyormuş gibi inceldi.
Mara durdu.
Karanlıkta aynı anda birkaç kişi nefes aldı.
Sonra aynı anda birkaç kişi, aynı kelimeyi söyledi.
"Bulduk."
Sesler kadın, erkek, yaşlı ve çocuktu. Hiçbiri diğerini bastırmıyordu.
Mara ana kapıya koştu.
Tünelden bir gölge çıktı. Yerde ilerlemedi; duvarın üzerinde, ışığın kurallarını umursamadan hızla uzadı. Mara'nın ayaklarına yetiştiği anda Mara öne değil geriye savruldu.
Wren telefonu düşürdü. Mara'nın koluna iki eliyle tutundu. Ceketinin kumaşı avuçlarının altında gerildi. Mara diğer eliyle cam kapının koluna uzanıyordu; aralarında bir metreden az kalmıştı.
"Bırakma," dedi Wren. Kime söylediğini bilmiyordu.
Mara'nın kolu güvelere ayrıldı.
Wren'in elleri bir anda boş kaldı. Yüzlerce soluk kanat koridoru doldurdu; gözlerine, saçına, ağzına çarptı. Bazıları ana kapıya doğru gitti, çoğu tünelin rüzgarına kapıldı. Mara yeniden biçim almaya çalıştı. Yüzü bir anlığına ortaya çıktı, sonra omzu kayboldu; kıvırcık saçları kanatların arasından geçip dağıldı.
Wren bir güveyi avuçlarının arasına aldı. Kanatları çırpındı. Küçük bedenin ağırlığı neredeyse yoktu.
Mara, tek bir insan sesiyle bağırdı.
Karanlık onu çekti.
Temizlik dolabının kapısı kapandı.
Koridorda broşürler yavaşça yere indi.
Wren dolaba koşup kapıyı açtı. Paspas, kova, yarısı boş deterjan ve üst rafa sıkıştırılmış tuvalet kağıtları karşısındaydı. Arka duvar katıydı. Yumruğuyla vurdu; ince alçı sesi geldi. Kapının menteşelerine, zemine, tavana baktı. Tünelden eser yoktu.
Telefon yerdeydi. Operatör hala sesleniyordu.
Wren cihazı aldı. Nefesini düzeltmeye çalıştı. "Buradayım."
"Yaralı kişi yanınızda mı?"
Wren, fuayeden Salon Üç'e uzanan ıslak ayak izlerine baktı. İzler dolabın önünde bitiyordu. Zeminde kan vardı. Kanın arasında, ince gümüş rengi bir toz, düşen broşürlerin kenarına yapışmıştı.
Avucunu açtı. Yakaladığı güve yoktu. Derisinde yalnız soluk bir çizgi kalmıştı; yağmurda dağılmış mürekkep gibi.
"Hayır," dedi. "Artık değil."
Operatör ona binadan çıkmamasını, kapıları kilitli tutmasını ve ekiplerin yolda olduğunu söyledi. Wren, söylediklerinin yarısını tekrar ettirdi. Sesler normaldi. Tek bir kadın konuşuyordu. Yine de her "evet" demesi gereken yerde boğazı kapandı; "tamam" dedi, "anladım" dedi, adresi yeniden verdi.
Telefon kapanınca sinema bütünüyle sessizleşti.
Wren birkaç saniye yerinden kıpırdamadı. Dizleri titriyordu. Bunu fark edince yere oturmak istedi; oturursa kalkamayacağını düşündü. Tezgaha tutunup doğruldu.
Önce Mara'nın sinemanın başka bir yerine kaçmış olabileceğini düşündü. Bu, az önce gördüklerinin hiçbirini açıklamıyordu ama yapılacak bir şey veriyordu. Salon Bir'i açtı, ışıkları yaktı, perde arkasındaki dar boşluğa baktı. Salon İki'nin sıralarını dolaştı. Kadınlar tuvaletinin üç kabinini, engelli tuvaletini, personel mutfağını ve mal kabul kapısını kontrol etti. Her kapıyı açmadan önce içeriden birden fazla ses gelmesini bekledi; yalnız buzdolabının motoru, borulardaki su ve kendi aceleci nefesi vardı.
"Mara?" diye seslendi bir kez.
Kendi sesi boş binada gereğinden yüksek çıktı. Cevap gelmedi.
Güvenlik masasındaki ekranlarda birkaç dakika öncesinin kaydını açtı. Salon Üç'ün kamerası koltukları gösteriyor, acil kapının bulunduğu köşeyi kadraj dışında bırakıyordu. Fuaye görüntüsünde broşürler yerdeydi. Wren, temizlik dolabının önünde tek başına durmuş, görünmeyen bir şeyi iki eliyle tutuyormuş gibi öne eğilmiş görünüyordu. Görüntü birkaç saniyede bir kare atlıyor; o atlamaların arasında koridorda soluk lekeler belirip kayboluyordu. Bunlar güve de olabilirdi, bozuk pikseller de.
Kaydı biraz daha geri sardı. Mara'nın Salon Üç'ten çıktığı anda ekran gri çizgilerle doldu. Bir saniye sonra Wren tek başına koridordan koşuyordu.
Wren videoyu telefonuyla çekmeye başladı, sonra ne yaptığını fark edip durdu. Polis zaten kaydı alabilirdi. Kaydı saklamak istemiyordu. Kaydın, gördüğünü kanıtlamasını istiyordu. İki istek birbirinden farklıydı ve hangisinin daha kötü olduğuna karar veremedi.
Koyu gümüş çan, bıraktığı yerde halının üzerindeydi.
Onu çıplak elle almak istemedi. Koltuğun üzerine bıraktığı atkıyı aldı, çanı kumaşa sarıp kaldırdı. Bu kez dişlerinde ses olmadı. Nesne, kumaşın içinde herhangi bir metal eşya kadar küçük görünüyordu.
Polise vermesi gerekiyordu. Bir yaralanma olayının kanıtıydı. Aynı zamanda yaralı bir kadının ona isteyerek verdiği ve açıkça saklamasını söylediği tek şeydi. Wren, bu iki düşüncenin ikisine de tam inanıyor, ikisini de uygulayamayacağını biliyordu.
Kayıp eşya dolabı fuayenin arkasındaydı. Anahtarı kasanın altındaki kancadan aldı. Dolabın içinde üç şemsiye, iki telefon, çocuk ayakkabısı ve yaklaşık altı aydır kimsenin aramadığı bir takma diş kutusu vardı. Wren çanı en alt raftaki eski programların arkasına koydu. Kapıyı kilitledi. Anahtarı cebine attıktan sonra çıkarıp her zamanki kancaya geri astı; cebinde bulurlarsa daha kötü görüneceğini düşündü. Ardından bunu neden düşündüğünü anlayamadı.
Uzakta siren sesi duyuldu.
Wren vardiya masasındaki olay formunu önüne çekti. Form, bozuk koltuklar, müşteri şikayetleri ve yanlış alarm gibi olaylar için hazırlanmıştı. Tarihi ve saati yazdı. "Olayın türü" bölümündeki kutuların hiçbiri uygun değildi. "Diğer"i işaretledi.
Kısa açıklama kısmına önce şunu yazdı:
Salon 3 acil çıkışında yaralı bir kadın bulundu.
"Bulundu" kelimesinin üstünü çizdi. Mara bulunmamıştı; bir yerden gelmişti. Wren yeni satıra yazdı:
Yaralı bir kadın acil çıkıştan binaya girdi. Ambulans çağrıldı. Kadın ekipler gelmeden binadan ayrıldı.
Kalemi havada kaldı. "Nasıl ayrıldı?" için formda ayrı bir bölüm yoktu.
Wren boşluğu doldurmadı. Ön kapının kilidini açıp gelecek ekiplere baktı. Dışarıda yağmur yeniden başlamıştı; bu kez doğru sokağa yağıyordu.
Siren sesi yaklaşırken formu tezgahın üzerinde bıraktı. Kalemin ucunda biriken mürekkep, boş bıraktığı satıra damladı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

11okunma 2beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…