BABASIZLIK:

Sizin hiç babanız öldümü benim bir kere oldü kör oldum yıkadılar aldılar götürdüler babamdan ummazdım bunu kör oldum siz hic hamama gittinizmi ben gittim lambanin biri sondu gozumun biri sondu kör oldum tepede bir gokyuzu vardi yuvarlak şöylemesine maviydi kör oldum Keşke seni bukadar özlemişken yanımda olsaydın elinle omuzuma dokunup tamam ben burdayım deseydin ama yoksun baba insanlara alışmak mejburiyetinde kalıyorum artık kötülüklere karşı göğüs germek artık kabulenmek zorundayım ama eksikliğin yüreğime çok acı geliyor beynime anlatsamda kalbime anlatamıyorum.
Başım her sıkıştığında tusladığım tek numara yanına gittiğim tek insanı kaybedince topluyamadım fena halde dağıldım ve toplanmak istemiyorum içimdeki firtinalari kimse bilmeden ağlama güçlüsün sen diyerek boş laflarda bulunuyor lan siz ne anlarsiniz amk ben nefesimi babami ilk ve tek askimi kaybetim gecer diyenler varya 3 sene oldu gecmedi gecmeyecekte bu bambaska bir yara hic kapanmaz o yuzden o bos laflarinizi kendinize saklahin ve benden uzak durun.
Çok sevdiğin birini kaybetiğinde elinde tek kalan şey resimleri ve anılarıdır bunu babamdan sonra anladım bazen kendimi aşırı çaresiz hissetiğim zaman elimde fotoğrafına bakarak buluyorum kendimi sonra ağlama kırızine girip bayılma noktasına kadar gelince kaldırıyorum resmi siliyorum gözümün yaşını uyuyorum uyandığımda gene aynı sahte gülüşler saçıyorum kimse anlamasın diye güçsüzken bile güçlüyüm çunki benim daima insanlara karşı güçlü durmam lazım yoksa babasızlığımdan vuruluyorum kullanıyorlar zaafımı onlara inanıncada daha beter yaralanıyorum sonra kendime diyorumki lan kızım kendine gel baban yok ve sen tek başına durmak zorundasın hiç kimse baban olamaz snaa onun sevgisini verememz o merhamet o şefkat yok onun sana baktığı zaman bir çift göze kurban olurdun ona değecek insan yok çünki insan yok herkesin işi gücü cinselikte veya en ufak bir halimde kendini sildirmekte kimse onhn boşlugunu dolduramaz kendine gel ve toplan gene kendi kendimi teseli ediyorum ağlıyorum kendj göz yaşımı gene kendim siliyorum gebersemde kendime düşmabda olsam gene en son kendime ben el uzatıyorum o kadar zorki ama bir o kadarda harika en azindan beni sadece ben üzüyorum bir başkasi daha fazla parçalayamıyor beni ben ben düşürüp ben kaldiriuorum ayaga tamam 3 senedir mecalim yok kendime yetişemiyorum ama elbet birgün gene tutcam kendi elimi bir başkasındansa gene bana ben uzatacam elimi.
Babamdan sonra bana her ölüm hafif geliyo kimseye uzulemiyorum uzulenlere de sinir oluyorum herkes normal hayatlarina devam ediyor hayat devam ediyor herkesin gozunde insanlar geliyorlar beni avutmak icin iste genel konulardan bahs ediyorlar hayatan cocuklarindan bole icimden siz ne sacmaliyosunuz demek bağırmak istyorum.ama susuyorum ben neler yaşıyorum siz neler konusuyosunuz demek istiyorum ama diyemiyorum.
Özurdilerim babam senden sonra bir turlu topluyamadim daha cok insanlara sarilmayi denedim yine kandirildim iyi niyetim ve merhametimi törpiliyemedim baba senden sonra ayagi kalkamadim guclu olamadim ozurdilerim ama sende suclusun birakip gittin ozurdilerim baba bir filiz gibi çoğalamadim ayakta duramadim yeniden diye diye yikilip kaldim napiyim cok ozledim seni
Benim babam hiç yaşlanmadı eline baston alıp hiç dolaşmadı saçları bembeyaz olmadı o torunlarına biz ona doyamadan sessiz sedasız çekip gitti bu dünyadan
Ben babamı çok özliyorum her gün öldüğü günden beri her gün artarak özliyorum gülüşü hiç gözümün önünden gitmiyo mesela saçlarımı okşayışında verdiği o huzuru anlatamam
Küçükken yola çıktığımızda
"Baba nerdeyiz?"
Derdim ve etrafta tabela olmasa da
"Babam"
Mutlaka bilirdi muhteşem bir şeydi bu.
Şimdi etrafıma bakıp kayboldum diyorum
"Baba duyuyor musun?"
Kayboldum benn...
Çok şey anlatmak istiyorum ama dile gelmiyor şu içimde paramparça bir halde dışarıya çıkmıyo gülüyorum mutlu görünüyorum mutluyum da ama bir yabım eksik ve sanırım bir yanım hep eksik olucak ya abartıyormuyum diye düşünüyom ama galiba abartmıyorum tamam herkes benim yaşadığım acıyı yaşamış olabilir hatta daha beterini olabilir ben sadece babamsızım ama benim hiç kimsem yokmus meger ben bunu babamdan sonra anladım meğer ben zaten kimsesizmişim ve bunu sonradan anlamak biraz koyuyor galiba İçimden atamadığım o kadar şey var ki okadar çok şeye susmuşumki ben dolmuş kalbimin kafesi dolmuş megerse kalbim bir kafesmiş hiç hür kalamamış özgür kaldığını sandığım an kafeslenmişim hiçbir zaman kendimi hiç biryere ayit hissetmemişim çünkü o kadar zor birseyki hic bir yere ayit olmamak bir zamanlar babama ayitim şimdi o da yok ona çok ihtiyacım var ama yok o kadar mutsuzumki seni sevenler var ama sadce varlar o kadar sen varsın ama yoksun.Güzel bisey olduğunda en çok seni özliyom babam çunki mutluluğumu payalşmak istediğim tek kişi sensin bişey canımı sıktığında en çok seni özliyorum babam çunki beni tek anlayan kişi sensin.Evet o gitti ben büyüdüm çünki hep şey diyodum yani ne olursa olsun ben ne yaşarsam yaşıyim ne yaşanırsa yaşansın yani bir gun başıma çok kötü bir seyde gelse benim babam var diyodum o gücü kaybedince boşluğa düşüyosun hani hayatın boyunca o senin için bir dayanaktı ya o dayanağı kaybedince çok zor ve sıkıntılı bir surece giriyor insan ben 3 yıldır bu sorunu yaşıyorum