2.BÖLÜM:

Hayatımın dönüm noktasını babamı kaybedince yaşadım o kadar zor anlar yaşadımki o anlarda bile aklımda bir soru gerçi binlerce cevapsız sorular vardı ama tek cevabini bildiğik bir soru vardı herkes gider mi? Evet gider kimileri ölmeden gider varken yok olur kimjleri de vakti dolar eceli gelir allah yanına alır tıpkı babamı benden aldığı gibi sanki bende ölmüş gibiydim aslında öldüm sadece kefensiz gömüldüm ben bir yerde okumuştum babam yaşarken pek anlam kazanmamıştı o söz ama 3 senedir ne demek istediğini iliklerimekadar yasadığım ilk söz olmadığı gibi sonda olmaycak biliyorum her neyse okuduğum söz şöyle diyordu; "insan babasını kaybettiğinde büyümek zorunda kalıyormuş "aslında birnebze büyüdüm sanki ama içimdeki çocukta öksüz kaldı ama büyümedi ne yazıki ne büyüyor nede çocukluğunu yaşıyor içimdeki çocukta öldü sanırım babamın gidişiyle.
Ölmemesi için çabaladığım içimi içimdeki küçük kız çocuğuda gitmişti benden geriye tek kalan şey mutsuz depresif yorgun olmasına rağmen hala birisi vurmasın diye güçlü olmak zorunda görünmeye çalışan bir kadın kalmıştı hani büyüdüğümü kabül etmememe rağmen sanırım büyüdüğümün ispatları bu hallerim herkesin bu hayata büründüğü roller vardır kimileri isteyerek o rolün içine girip oynar kimileride istemeyerek bo role bürünüp oynamaya çalışır beceremediği her an rline yüzüne bulaştırır ve böylece game overe dogru ilerler yani oyunun bitişine hepimiz bir oyunun içinde sanırız kendimizi yaşadıklarımız gerçek olduğunu kabul.etmez çünki ama gerçegin ta dibini yaşıyoruz sadece hayatı oyuna benzetiyoruz çunki onunda şartlari sonuçları kaybedeni kazananı var aslında oyuna çok benziyor sadce oyun olmayan yerlerini bile vazen beynimiz algilamaz çunki kendkmizi bazen çok kaptiririz kendi içimizde yaşadiklarimizi oyun olarak görmeye ya delirecez yada oyun olarak kazanmak için çbaalyacagiz ama ben sanırım her iki taraftada kaybetmiştir gerçektede kendi kurduğum oyundada aslinda oyun devam ediyor gerceklerde devam ediyor ama ben kabul etmekle etememek arasinda savas verirsek eriyorum bazen hala babam uzaga gitmis gibi oluyor biliyormusunuz cok sacma cok karmasik gelebilir ama ben oyle bi hale gelmisimki vazen ben bile anlamiyorum.mesela suan ne dedigimi bilemden hisslerimle yazoyorum allah bolir gene neler saçmaladım işte benimde sorunum.bu ya sonunu düşünmeden hareket ederek mahfediyorum her şeyi halbuki insan düşünmeli nir söz söylediğinde sonu nereye gidicek acaba dolim rezilmi edceek beni vezirmi diye ama biz ne yaziki düşünmeden hareket ederiz tipki benim gibi saçmlaarim ama.niye saçmaladigimi.bilmem sonra anlayinca veya yuzume vurulunca farkederim.ama iş işten geçmiş olur. Düzeltmek içinde çırpınmam çünki çırpinsam dagada batacagımı bilirim halbuki belki bir yerden sonra gercekten toplayacam ama ben o kadar batirmisimki artik ezverlemisim kaybetmeyi alışmışım sonrasında güzel birsey olacak deseler bile.inanmam hadi diyelim gerçekten olacak o.zamanda ya o kadar batmisim o kadar sey yasadim hep belki guzel olur umuduyla batikca dahada batim e simdi batacak terde kalmadi neden olmayacak veya olsa bile kucucul bir ihtimale tutunup tekrar hayatimi karartayim dusuncesiyle hic kimseye guvenemedim guvenemiyorum