Dört Yıl önce

Kaan 'ın anlatımıyla

Sabah uyanmıştım. Okullar tatildi. Ben 7. Sınıfa gidiyordum. Annem beni kahvaltı etmem için aşağıya çağırmıştı. Ben de yatağımdan kalktım, önce yatağımı toparladım , sonra üstümü giyinip aşağıya indim.

15 tatilin son günüydü , yarın okullar açılacaktı. Bizim evimiz 2 katlı dubleks bir evdi. Aşağı kattaki mutfağımıza girdim.Annem , babam ve kuzenim Leyla kahvaltı masasında oturuyorlardı.Ben de kendi sandalyemi çekip sandalyeme oturdum. Sonra kahvaltı etmeye başladık.

Annem"Kaan Oğlum, bu dönem okuluna Leyla'yı da kaydettireceğiz. Sen ona okulda yardımcı olursun , ona okulda sahip çıkarsın. Tamam mı?" dedi.

Ben birden ağzımdaki meyve suyunu püskürttüm."Ne ? niye Leyla benim okuluma kayıt olacak ki? "

Annem"Oğlum kız orada sende okuduğun için beni de o okula kayıt ettirirmisiniz? dedi. Hem seninle beraber okula gider, çıkıştada seninle beraber gelir . Hem de Leyla'ya okulda karışan olursa sen onu korursun.Tamam mı? İtiraz istemiyorum. "

Ben ne diyeceğimi bilemedim birden , " Anne tamam benimle aynı okula kayıt olabilir ama , niye ben onun korumasımıyım? Bütün gün okulda onu mu koruyacağım? " dedim sinirle bağırarak.

Babam" Kaan öncelikle büyüklerinle konuşurken, hele ki annenle konuşurken bu şekilde bağırarak konuşamazsın. İkincisi ölürmüsün ? Kıza okulda yardımcı olsan."

"Baba, siz de o zaman nereye gitsem onun korumasıymışım gibi davranmayın. Hem ben kötü bir şey söylemedim ki sadece siz bana her zaman ki gibi emir verdiğiniz için , bu şekilde bir tepki verdim. Ben doydum sağolun odama çıkıyorum."

Annem"Nereye gidiyorsun ? Tabağındakilere dokunmamışsın bile."

"Sağol anneciğim . Ben sayenizde doydum, yemek yememe gerek kalmadı. "

Annem "Sen kaç , kaç. Ben itiraz istemiyorum, kaçsanda benim dediklerimi unutma Kaan."

Sonra odama çıktım. Kendi, kendime de söyleniyordum. "Ya sanki ben Leyla'nın korumasıyım. Beni düşünen yok ki. Ben yaşıyorum ya onlara yeter."

Odama girince yatağıma uzandım, sonra her şeyi düşünmeye başladım.

Üç saat sonra.....

Gözümü açtığımda saat bir olmuştu. Kendi, kendime her halde uyuya kalmışım, dedim.Sonra ayağa kalktım kapıyı açıp, merdivenlerden aşağıya doğru inmeye başladım.

Annem ve babamı göremedim. Sonra mutfaktan Leyla seslendi.

"Kaan abi , teyzem ve eniştem markete gittiler."

Tamam Leyla dedim. Sonra aklıma sabah gelince , "Bak Leyla ben sana Kızmadım tamam mı? Ben annemlere sinirlendim, o yüzden o şekilde konuştum."

"Yok , Kaan abi, ben biliyorum öyle olduğunu, niye bana kızacaksın ki?"

"Hah, iyi yanlış anlamamışsın. "dedim. Sonra kendime buzdolabından bir tane sandviç ve meyve suyu alıp odama çıktım.

Zeynep'in anlatımıyla

Sabah uyanmıştım. Yarın Okullar açılacaktı. Annem ve babam işteydi. Ben odamı toplayıp, üstümü giyindim.Sonra mutfağa geçtim.

" Ay, tamam buldum, en iyisi kendime iki tane yumurta kırayım , yiyeyim . "

Buzdolabından iki tane yumurta aldım. Sonra mutfak dolabından tavayı da alıp, yumurtayı yaptım. Yumurtayı yaptıktan sonra masada oturdum yumurtayı yemeye başladım.

"Yemeğimi de yediğime göre artık odama gidip , biraz test çözeyim , sonra da kitabımı okuyayım. O zamana kadar annemler de gelirler." dedim.

Odama geçtim. Sonra matematik testimi alıp çözmeye başladım.

1 saat sonra...

"Ya ,bu soruyu anlamadım. Acaba Kaan'a mı sorsam? "dedim kendi, kendime.

Sonra karar verdim. Kaan'ı aradım.

" Alo , alo Kaan beni duyuyor musun? "

Alo , Zeynep sen misin?

"Evet, Kaan benim. Bir tane soruda takıldım da bana yardımcı Olur musun?"

Offf ! Ya yine bu kız Kaan'ı arıyor.En iyisi Kaan'ın evde olmadığını söyleyeyim.

"Zeynep abla, ben Kaan değilim. Ben Leyla." dedim sinirli bir şekilde.

"Aaa , Leyla 'cım sen miydin? Kusura bakma Kaan sandım da seni. Telefonu Kaan abine verir misin?"

"Iıı, Zeynep abla Kaan abim evde değil. Dışarıya çıktı. Ben o gelince, senin aradığını söylerim. Olur mu?"

"Tamam Leyla'cım . Sağol hadi bay , kendine iyi bak."

"Bay"

Ay bıktım. Şu kızdan hep Kaan'ı arıyor. Bide ne biçim bir şekilde konuşuyor. Tamam Leyla'cımmış. Hıh görende kendini çok büyük sanacak. Benden bir yaş büyük diye , Kaan'la aynı sınıfta olduğu için şu havalara bak. Ben sana ne yapacağımı biliyorum. Zeynep'ciğim.

"Of Kaan, yine dışarıya çıkmış. Neyse biraz daha uğraşayım, eğer çözemezsem yarın okulda hocaya sorarım."

1 saat sonra...

Önce kapı çaldı. Tık, tık, tık. Sonra o tanıdık ses geldi.

"Zeynep ben Kaan."

Kapıya doğru yürüdüm. Sonra kapıyı açtım. "Kaan ne oldu? Senin burada ne işin var? Bir şey mi oldu? "dedim.

" Zeynep kusura bakma. Sen aradığında ben aslında evdeydim.Telefonum aşağıdaydı. Leyla sana yalan söylemiş. Niye böyle yaptığını anlamadım.

"Yok Kaan ne kusuru? Sorun değil de sen bunu söylemek için niye buraya kadar geldin ki. "

"Zeynep ben sana bir şey daha söylemek istiyorum, ama nasıl söyleyeceğimi bilmiyorum."

Evet Kaan konuş. Endişelenmeye başlıyorum.
"Zeynep, ben, ben."
"Sen"

"Zeynep ben senden hoşlanıyorum."

Kaan bunu söylerken bilmediği bir şey vardı. O da Leyla onu takip etmiş. Ve her şeyi şuan duymuş olmasıydı.

"Ne? Kaan sen ne diyorsun?"

"Zeynep ben sana bunu söylemek istiyordum.Ama bir türlü söylemeye cesaretim olmamıştı. Şuan nasıl söyleyebildiğimi ben de bilmiyorum."

"Kaan tamam da farkındaysan, biz hem küçüğüz, hem de olmaz.Yani benden iki yaş büyük olabilirsin. Ama olmaz."

Leyla kendi, kendine "Ne Kaan , Zeynep'ten mi hoşlanıyormuş? "dedi.Sonra ağlayarak apartmanın bir üst katına çıktı.

Kaan "Zeynep istersen hâlâ arkadaş kalabiliriz. Ben sadece söylemek istemiştim. Lütfen benimle arkadaş olarak kal, lütfen."

"Tamam Kaan. O zaman bu söylediklerini ne sen söyledin, ne de ben duydum.Biz hâlâ arkadaşız tamam mı?"

Kaan"Tamam Zeynep. Peki ileride bu konu tekrar açılabilir mi? "

"Kaan! Bu konu kapanmıştır. Hem şimdi annemler gelirler . Hadi sen git."

Tamam Zeynep. Yarın okulda görüşürüz.

"Tamam görüşürüz bay, bay"

Kaan Zeynep'e görüşürüz dedikten sonra kapıyı açıp merdivenlerden inmeye başladı.Zeyneb'de Kaan merdivenlerden inerken kapıdan çıkarak merdivenden bir basamak inip ona doğru bakıyordu.Ta ki...

Kaan merdivenlerden inerken merdivenlerden bir çığlık sesi geldi.

"Aaaaaa, Aaaa."

"Ne? Bu Zeynep'in sesi ne oluyor?"

Kaan merdivenlerden koşarak yukarıya doğru çıkıyordu, bir yandan da Zeynep diye bağırıyordu.

Kaan beşinci kata son bir merdiven kala , birden şok içinde yere doğru bakmaya başladı.

"Zeynep, Zeynep ne oldu sana?"

Zeynep yerde kafasından aldığı darbeden dolayı kanlar içinde yatıyordu. Kaan bir yandan yüz on ikiyi arıyordu, bir yandan da ağlayarak Zeynep'e gözlerini açmasını söylüyordu.

"Zeynep lütfen gözlerini aç, Zeynep."

Kaan Zeyneb'in başında ağlarken Zeyneb'in ailesi sesleri duyunca merdivenlerden koşarak yukarıya çıktılar. Ama yerde kızlarını o şekilde görünce birden...

"Ne oldu? Kaan, ne oldu?"

Zeyneb'in babası ve annesi Zeyneb'in başında ne olduğunu anlamaya çalışıyorlardı. Sonra onlar ağlarken yükselen ambulans sesleriyle beraber birden ürperdiler.Sonra yukarıya doğru ambulansın içindeki görevliler gelerek Zeynep'i gördüler.

"Çabuk sedyeyi getirin, çabuk çok kan kaybetmiş."

Hemşire birden nasıl oldu? dedi. Ama onlar da nasıl olduğunu bilmiyorlardı. Sonra ambulans görevlileri Zeyneb'i sedyenin üstüne koyarak , hızlıca aşağıya doğru indiler.Aşağı inince hemen ambulansın arka kısmında ki hasta kabinine yerleştirdiler.

Zeyneb'in annesi ve babası "lütfen bizi de alın ."dedilr.Ambulans görevlilerinden biri çabuk binin dedi.Sonrası zaten belliydi. Zeyneb'i hastaneye kaldırıyorlardı.

Hamşirelerden biri" çok kan kaybetmiş."dedi.

"Lütfen kızımızı kurtarın, lütfen."

"Hanımefendi sakin olun kızınızı kurtarmak için elimizden geleni yapıyoruz."

Kaan arkalarından taksiye binmiş geliyordu.Bir yandan da dua ediyordu.

"Allah'ım lütfen ona yardım et, lütfen onu kurtar , şoför bey lütfen biraz daha hızlı sürün. "

"Tamam."

Ambulans hastaneye varır, varmaz görevliler acele ederek sedyeyi indirip ameliyat katına hızlıca gittiler.Sonra ameliyat odasına geçtiler. Zeyneb'in annesi ağlayarak ameliyathanenin önünde diz çöküp dua etmeye başladı.

"Kızım, kızım, ahhhh, ahhh , Allah'ım sen ona yardım et yarabbim."

Kaan asansörden inerek ameliyathanenin önüne geldi.Tam da o gelince içerden doktor çıktı.

"Doktor bey kızım iyi olacakmı ."

"Kızınızın durumu şuanlık belli değil. Ondan dolayı bir şey diyemiyorum. Ama yaşarsa yüksek ihtimalle hafıza kaybı yaşayabilir. Biz hemen ameliyata başlayacağız. Siz hemen ameliyat için gerekli belgeleri imzalayın ."

Tamam hemen imzalıyoruz.Zeyneb'in babası hızlıca belgeleri imzaladı. Sonra da dediki"lütfen kızımı kurtarın. "

"Biz elimizden gelenin en iyisini yapacağız merak etmeyin, sadece sakin kalın."

Doktor ameliyata girdi.Ve sonra o girdikten sonra Zeynep'in annesi Kaan'a doğru bakarak"Bu nasıl oldu? Kaan . "diye çaresizce bağırdı.

" Ben onun yanına gitmiştim bir şey söylemek için . Sonra eve geri dönmek için merdivenlerden inerken, birden bir çığlık sesi geldi.Sonra zaten ben yukarıya doğru koşarak çıktım. Zeynep yerde yatıyordu. Hemen ambulansı aradım, sonra da siz geldiniz." dedi.

Zeyneb'in babası o anki sinirle "Yani sen gelmeseydin benim kızım bu hale gelmeyecekti. Git buradan, git kızımın hayatından defol git."

Kaan şaşırmış bir şekilde kendini suçlu hissederek ağlaya, ağlaya evine gitti.

4 saat sonra...

Ameliyathanenin kapısı açıldı. Doktor içeriden çıkar çıkmaz, Zeyneb'in annesi ve babası kapının önüne gelerek, "Doktor bey kızım iyimi, yaşıyormu?" dediler.

Doktor"Kızınızı şuan yoğun bakıma alacağız, durumu iyi ama gözlerini açana kadar yoğun bakımda kalacak."dedi.

"Peki doktor bey , sağolun."

Zeynep'in annesi "Duydunmu kızımız iyiymiş." diye ağlamaya başladı.

Okuduktan sonra beğenmeyi ve yorum yapmayı unutmayınız! ☺️