11. Bölüm

Kaan'ı aramak için telefonumu elime aldım, sonra Kaan’ı aradım.
Telefon biraz çaldıktan sonra açıldı.

“Alo , alo Zeynep”

“Alo Kaan. Şey bir şey soracaktım da sana.Sorabilir miyim?”

“Tabi ki de Zeynep sorabilirsin, ne söyleyeceksin bakalım dinliyorum.”

“Neden yolda biz senin evine doğru giderken, niye bana söylemedin sizin evinize doğru gittiğimizi? Yani evinin yolunu biliyorsundur. Söyleyebilirdin. “

Kaan içinden “Ay ben kendi aklımı seveyim.” dedi.Sonra derin bir nefes alarak konuşmaya başladı.

“Zeynep ben aslında yolda giderken anlamıştım ama söyleyemedim. Dedim artık oraya gidince söylerim, özür dilerim. “

“Sorun değil Kaan, bu arada annen çok tatlı bir kadın.”

“Teşekkür ederim Zeynep, aslında herkese karşı böyle davranmıyor.Tanıdıklarına sadece bu şekilde davranıyor.”

Tanıdıklarına mı? Nasıl yani Kaan’ın annesi de mi beni tanıyormuş.

“Kaan annende mi beni tanıyor?”

“Tabi ki de evet, hatta seni çok sever .Neyse sen çok düşünme bunları lütfen! ben sana anlatırım yarın bize gelince.Olur mu?Ben seni almaya geleceğim yarın.”

“Tamam anlaştık, yarın size gelirken yolda da anlatırsın biraz. Eskiden beraber neler yapardık, nasıl anlaşırdık. Hepsini tamam mı?”

O an çok heyecanlandım, çünkü geçmişimi hatırlamıyordum evet ama hatırlayacaktım. Ve gerçekten de Kaan’la beraber nasıl anlaşırdık, neler yapardık herşeyi merak ediyordum.

“Tamam ama yavaş yavaş herşeyi anlatacağım sana, yine bayılmanı istemiyorum küçük hanım.”

“Peki büyük Bey”

Kaan'a öyle dedikten sonra telefonu kapattım yatağımın üzerine koydum sonra ona öyle dediğim için gülmeye başladım. Bana ne oluyordu bende bilmiyordum. Ama çok mutluydum.Sonra gülmeye devam ederek yatağımdan kalktım kapıyı açtım mutfağa gidiyordum.Annem şimdiye yemeği koymuştur diyerekten hızlıca mutfağa gittim.

Mutfağın kapısından geçerken”büyük bey” demeyim mi ? Üstüne de salak gibi gülmeye başladım.

Annem:”Kızım ne oluyor, geldiler mi?”

“Kimler geldimi anne ?”

“Sana diyorum geldiler mi?”

Ben başta anlamamıştım sonra jeton düştü. Bu sefer daha fazla gülmeye başladım.

Annem:”Anladın sanırım”

Annemde gülmeye başladı.

“Anladım , anladım. Evet geldiler bana.”

İkimizde mutfakta gülüyorduk, sonra kapıdan içeriye babam girdi.

“Ne oluyo burda, Aaaa niye gülüyorsunuz? “

Babam da gülmeye başladı bu sefer. Valla yemek yicektik ama hep beraber gülüyorduk. Sonra hepimiz birlikte yemek yemeye başladık.

“Ya gerçekten siz neye gülüyordunuz? Merak ettim” dedi babam.

”Baba hadi biz aramızda annemle gülmeye başladık da , sen niye içeriye girince gülmeye başladın?“ dedim.Hafiften yandan yandan gülmeye devam ediyordum.

“Bende sizi öyle görünce , gülesim geldi gülmeye başladım. “dedi babam.

Sonra bu sefer ben dayanamadım ve kahkaha atmaya başladım. “Ya baba Allah seni de güldürsün inşallah”

“Seni de güzel kızım, hep gül.”

O an biraz duygulanmıştım, aklıma Kaan geldi. Keşke o da burda olsaydı dedim kendi kendime. Sonra içimden neden Kaan’ı yanımda istiyordum? Onu sorgulamaya başladım. Acaba ona aşık mı oluyordum?

“Aaa hadi tamam gülmeyi bırakın da yemeklerinizi yiyin, bakın çok acıktım ve yemekler soğumadan yemek istiyorum.” dedi annem.

Sonra gülmeyi bırakıp yemek yemeye başladık. Peki gerçekten de ya ben Kaan’dan hoşlanıyorsam? İçimden kendi kendime “Şimdi bunları düşünmeyi bırak ve yemeyini ye.” dedim.Sonra yemeğimi yemeye devam ettim.

Yemekten sonra,annemin yemek masasını ve mutfağı toparlamasına yardım ettim. Sonra odama gidip pijamalarımı giyinip yatağıma uzandım. Telefonumda biraz gezindikten sonra , telefonumu bırakıp uyumaya çalıştım.

Ertesi Sabah…

İşe gideceğim için erkenden uyandım. Sonra kıyafet dolabımdan kırmızı switimi ve geniş paçalı pantolonumu aldım, sonra üzerimi değiştirdim.

“Evet hazırım, kahvaltımı da edeyim sonra çıkarım.” dedim.Bazen ev boş olduğu için kendi kendime konuşurdum. Ama bu gayet normal bir şeydi bence.Çünkü annem ve babam ben uyandığımda işte oluyordu.Ben de evde tek başıma kalıyordum o yüzden kendi kendime konuşuyordum. Yanlız kalmayı sevmiyordum, ama artık yanlız kalmayacaktım. Çünkü bu yıl bende onlar gibi işte çalışacağım. Ve en güzel yanıda Kaan’ın yanında olacaktım. Çok heyecanlıydım.

Sonra kahvaltımı da ettim ve evden çıktım. Unuttuğum bişey vardı ama , o da Kaan bana sabah “seni almaya geleceğim” demişti onu unuttum. Ve Kaan dışarda oturuyordu beni bekliyordu.Yavaş yavaş yanına gittim ve konuşmaya başladım.

“Günaydın Kaan”

“Günaydın Zeynep “dedi Kaan. Sonra Zeyneb'in gözlerinin içine bakarak “Hadi gidelim mi?” dedi.

Ben neden olduğunu bilmiyordum, ama Kaan’ın yanında kalbim çok hızlı atmaya başladı sonra ona sadece “olur” dedim ve yürümeye başladık…

Yol Boyunca ikimizde konuşmamıştık. Yolu daha en fazla yarıladığımız zaman Kaan söze başladı.

“Ben sana bişey anlatacaktım, hatırlıyorsan hanım Efendi” dedi.

O an aklıma geldi, Kaan bana önceden onunla neler yapardık onları anlatacaktı.

“Evet Kaan anlat istersen”dedim.

Sonra Kaan anlatmaya başladı.

“Biz önceden seninle baya iyi anlaşırdık.Şakalaşırdık , beraber ev ödevlerimizi yapardık. Hiç kötü anımız olmamıştı Zeynep. Keşke o gün o kaza olmasaydı. Ama şunu da biliyorum. Keşkeler malesef hiç bir şeyi değiştirmeyecek. “

“Evet haklısın keşkeler hiç bir şeyi değiştirmeyecek, ama biz bundan sonra hayatımızı şekillendirebiliriz. Yani o gün o kaza oldu , ben hafızamı kaybettim. Evet bunlar olabilir ama , seni az da olsa hatırlamak güzel oldu Kaan. Hiç bir şey için üzülmeyeceğiz önümüze bakacağız tamam mı? “dedim Kaan’ın ellerini tutarak tekrar söyledim.

” Tamam mı Kaan? “

“Tamam güzelim söz. “

Kaan söz verdikten sonra bana alttan alttan bakıyodu, ve bana güzelim demişti. O an kalbim hızlandı. Kaan’da utanmış olmalı ki o da ellerini ellerimden çekti ve yere doğru bakmaya başladı. Bende çok utanmıştım bende yere doğru bakıyordum. İkimizde önümüze bakarak yürüyorduk.Sonra Kaan başını tekrar dik yapıp bana baktı.

“Utanınca çok tatlı oluyorsun Zeynep”

Ben ne dediğini anlamıştım ama o tekrar söylesin diye cevap vermedim.Sadece ona bakarak “Efendim anlamadım” dedim.

Kaan gözlerimin içine bakmaya başladı, sanki kalbim yerinden çıkacak gibiydi.

“Utanınca çok tatlı oluyorsun Zeynep dedim.”dedi.

“ Çok teşekkür ederim, sende gülünce çok tatlı oluyorsun “ İçimden ben ne söyledim böyle dedim, kendime.

“Rica ederim, demek ki ben de gülünce tatlı oluyorum Zeynep hanım. O zaman gülüyorum. Sende gül ama ,gülmek sana çok yakışıyor.”dedi.

Sonra evin önüne kadar yürümeye devam ettik.

Kaan evlerinin kapısını anahtarıyla açtı, içeriye girdik ve annesinin yanına gittim.

“Tekrardan merhabalar teyzecim.Siz bana ne yapacağımı söyleyin ben dediklerinizin hepsini yapacağım. “

“Kızım öncelikle gel otur, çay içiyoruz sende iç.Sonra beraber konuşacağız bunları.”

“Yok çok teşekkür ederim teyzeciğim, ben çay içmek istemiyorum. İsterseniz direkt konuşalım. “

“Peki kızım nasıl istersen öyle olsun.”dedi ve konuşmaya başladı.

“Öncelikle sen mutfaktan anlarmısın kızım, yani mutfağa yardımcı gerekiyor. Sebzeleri falan doğramayı biliyor musun?”

Ben temizlikçi arandığını düşünüyordum ama teyze bana mutfakta iş vereceğini söylüyordu. Ve bana göre mutfak işi daha kolaydı. Yemek yapmayı bile biliyordum.

“Teyzeciğim ben sebze falan doğramayı da yemek yapmayı da biliyorum”

“Aaa bu çok iyi o zaman sen mutfakta çalışmaya başlayabilirsin. Halime'de mutfakta çalışıyor sen onun yardımcısı olarak mutfakta çalışmaya baslayabilirsin. Ama bugün günlerden pazar günü olduğu için pazar günleri de tatil olacak. Yani isterseniz Kaan’la beraber dışarda falan gezin yada ders çalışın.”

Evet pazar günleri çoğunlukla tatil günü olarak bilinir ama neden Kaan’la beraber gezmemi yada neden Kaan’la beraber vakit geçirmemiz söyledi ki? Bu işte bir tuhaflık var ama ne.

“Peki teyzecim”

Kaan araya girdi.

“Eee , Zeynep gezecez mi, ne dersin?”

Aslında fena fikir değildi.
Bende o yüzden “Tamam Kaan gezelim.” dedim.

Kaan'la beraber evden çıktık. Nereye gideceğimizi bilmiyordum ama onunla gezmek güzel olacaktı. Biz bahçeden çıkarken yanımızdan bir kız geçti.

“Kaan o kız kim?”

“Ha o mu Leyla ya, amcamın kızı bizle beraber yaşıyor. Sana anlatırım bir ara.”

“Tamam Kaan, peki biz nereye gidiyoruz.”

“Gidince göreceksin, hadi arabaya atla.”

“Arabaylamı gidiyoruz.”

“Evet biraz uzakta.”

Gideceğimiz yeri gerçekten daha fazla merak etmeye başladım. Çünkü uzakta olan ve Kaan’ın bildiği bir yer neresi olabilir.

“İpucu, verirmisin?”

“Hım, olmaz gidince göreceksin, merak et biraz.”

“Peki Kaan” dedim ve ona göz devirdim.Sonra arabaya bindik ve yola koyulduk.

Evet arkadaşlar bu bölümden bu kadar, bayadır bölüm atmıyordum. Kusura bakmayın lütfen. Bölümleri artık daha uzun olarak yazıp atacağım umarım beğenirsiniz. 🙃🖤🤍🫶🏻