06

HAYALET KLAN🫀
Vampirlerin Oyunu...

Claus öfke ve gerginlikle dövüş pistine atladı.Metal tellerin arasından tek hamlede sıyrılıvermişti.Mavi saçlı kızı kolundan tutarak kendine çevirdi.Loş ışıklar arada titreyip ortamı daha da geriyordu.Kızın burnundaki metal hızma ışıldadı."İsmin neydi?"
Kız duraksadı bir anlığına.Yüzüne inen gece mavisi, düz saçlarını eli ile kızarık kulaklarının ardına attı.Kendisi kan ter içinde ifadesi ise yorgundu."Elina.Adım Elina.Bir sorun mu var?"
Claus pistin dışındaki gruba bağırdı." Kafes dövüşü bitti, dağılalım! Bu günlük bu kadar." Kuru bir gürültü oluştu salonda.Kimse gitmek istemiyordu.Kafesteki kız için sonuna kadar direnmek istiyordular, en çokta Elina.
Ron piste girdi.Yediği dayağın etkisi ile sarhoş gibi gruba bağırarak grubu dağıttı." Lord Clausu duydunuz, şimdi defolun! Hadiii! " Vampirler ağırdan salonu boşaltıyordu.
Elina pistin tellerinden aşşağı atladı ve dövüş heyecanıyla yere fırlatıp attığı siyah, eski büskü kumaş çantasını sırtına taktı." Claus da aşşağı atladı ardından.

" Üst gruba alındın.Beni takip et!"

Elina hem şaşkın hem de gururluydu.Claus dar kasvetli salondan ilerleyerek odasına yöneldi, ardından da Elina.Claus odaya girdiği gibi laptobu açtı."Bunu sen mi yaptın Elina?Dürüst ol, kızmayacağım."dedi tek kaşını yukarı kaldırarak.
"Hayır ben yapmadım." dedi Elina kafasını yukarı kaldırdı, Claus'a baktı.Boyu Claus'un boyundan oldukça kısaydı.Claus kızın kendinden emin verdiği cevaptan tatmin olmuştu ki tamam dercesine başını salladı.Zaten bu işin ardında başka bir isim olduğunu tahmin edebiliyordu aslında.
" Bişey soracağım hiç klanınız yokmuş, doğru mu? " dedi Elina merakla haddini aşarak, "Doğru."dedi Claus ve ekledi soğuk bir ses ile.

" Klanlarım olmaz çünkü yaşamazlar! Alt grubun çoğu vampir bile sayılmaz, onlar Ron'un eseri.Sadece bir kısmı Peter'ın klanıdır.Ron herkesi dönüştürebilir ama ben yenidoğanların arasından sadece istediklerimi seçer diğerlerinin hayatına son veririm..."

Elina tamam dercesine başını salladı."Ron, Siriusu bile ısırmıştı." dedi Claus gülümseyerek." Vampir avcısı olan Sirusu mu? "dedi Elina şaşkınca." Evet, Ron ölmek üzereydi.Kanımı içerek kurtuldu." " İyi ki varsınız efendim."dedi Elina şeytani bir yalakalıkla gülümseyerek.
O sırda içeri Peter girdi." Bayan kim? " "Yeni üyemiz."dedi Claus." Peter elini uzattı." Aramıza hoşgeldin Elina." Elina da Peter'ın elini sıktı ama kim olduğunu bile bilmiyordu.
Peter koltuğa oturdu.Elina öylece ayakta dikiliyordu.Elleri gögüs kafesinde bağlı, pencere kenarına dikilmiş merakla bu iki adamı dinliyordu."Beni neden çağırdın?Dövüşe bile gelmedim.Gerçi bitmişte sanırım." dedi Peter alnını iki parmağıyla bastırarak." Başım zonkluyor."
Peter alkolik ve gruptan daha izole bir adamdı.Genelde grup içinde tek takılmayı severdi.Kirli, hafif sivri sakallı, şeytani gülümseyen ve masallarda anlatılan o şeytanın modern, karizmatik versiyonuydu.
"Elina'yı sen eğit, Ron'un eline kalmasın." Peter gülümsedi."Gidelim o zaman Elina.Daha çok işimiz var." Claus, Peter ve Elina kapıdan çıkarken uyardı." Peter'ı iyi dinle ve iyi izle Elina.Ondan çok şey öğreneceksin!"
Peter , Clausla beraber vampir sürüsünün başındaki zirve isimdi.Bu ikili, Elijah'ın en iğrenç eserleriydi.Peter vampirlerin kökü, atası olmasına rağmen sadece üç yıldır aktifti.Bu çağa yabancıydı.

Asırlardır kalbinde hançerle uyuyan bir tarihi eser, vampirlerin diğer atasıydı.

Talihsiz bir vampir mirası da denebilirdi tabi.Dönüştükten kısa süre sonra uyutulmuş olması onu gerçekten aralarında ilginç yapıyordu.Ona sorulan sorular hiç bitmezdi.O ise bu sorulara hiçbir zaman düzgün bir cevap vermez alay ederdi.Claus onu bulmayı başardığı için tabiki de onun kıymetlisiydi.
Peter araçla Elina'yı lüx bir gökdelenin önünde götürdü." Hiç avladın mı Elina? " " Evet." dedi Elina başını sallayarak. " Ya manipülasyon...O bir vampir için avlamaktan daha önemlidir.Bunu sakın unutma! "
Elina kafasını salladı sağa sola." Bilmiyorum." Peter araçtan inerek Elina'nın kapısını araladı." İn bakalım." Elina merakla gökdelene baktı.İlerleyerek binaya girdiler.
Asansöre binip yukarı katlardan birine çıktılar.Peter bir kapıyı çaldı.Orta-genç yaşlarda bir kadın kapıyı açtı.Ayağında peluş ev botları vardı." Sen... Bunu bana nasıl yapıyorsun? Yine hatırlamaya başladım."
Peter, Elina'yı çekiştirerek içeri soktu ve kapıyı kapattı.Salona girdiler, kadın da arkalarından onları takip etti.Kadın masanın üzerindeki hapa elini attı." Bu hapları her gün içmekten bıktım artık, yeter! "
" Onlar ney? "dedi Elina, Siriusa bakarak." Kan hapı." dedi Peter ve kadına yaklaşarak " Onları her gün içeceksin! " diye fısıldadı.Kadın gülümsedi büyülemişçesine." Her gün içeceğim." dedi.
"Sıra sende."dedi Peter.Elina kadına yaklaştı ve kafasını ellerinin arasına aldı." O ağzındaki takma dişler, onları istiyorum." Kadın tereddüt etti, yapmak ile yapmamak arasındaydı.
" Kendinden emin ol, önce kendi kafandakileri at! " diye uyardı ustalıkla Peter." O altın dişlerini istiyorum." Kadın gülümsedi ve takma dişlerini çıkararak Elina'ya uzattı.Elina takma dişleri çantasına koydu.Peter gülümsedi." İğrenç bir fısatçısın."
Peter ilerledi ve boydan pencerenin perdesini sonuna kadar araladı.Akşam manzarasını severdi.Kadın bağırmaya başladı." Artık uzun süre manipüle olmuyor." dedi Peter.Elina kadının omuzuna dişlerini geçirdi.
"Artık durman gerekiyor Elina.Baş belası bir yeni doğasın." Peter gülerken aşşağıdaki silüeti farketmesi ile iki adım geri attı.
Bu Rozalinaydı.Hayal mi gerçek mi olduğundan emin olamadı."Gidiyoruz Elina!" Elina umursamadı.Elina'yı ensesinden tutarak salonun bir kösesine fırlattı." Asiller ne diyorsa onu hemen yap!Yoksa uzun süre yaşamassın!"
Tekrar Elina'yı kapşonundan tuttu ve sürükleyerek asansöre soktu.Elina asansörde doğruldu." Rozalina dedin, o kim? "" Umarım bir hayadir.Yıllar uyuyorum ama fotoğrafı Clausta vardı.Claus'un klanı olabilir." Elina burnundan güldü." Olamaz, hayaldir.Lord Claus'un ısırdıkları yaşamıyor."
Aşşağı indikleri gibi araca bindiler.Peter son kez etrafı kontrol etti, kimse yoktu.Aracı çalıştırarak hızla uzaklaştılar.Bahçe duman içinde kaldı.
Rozalina arkalarından binaya girdi hızla.Asansöre yöneldi.Kabin doluydu.Merdivenlere baktı.Kata ulaştığında kabin de yeni gelmişti.Bir adam inerek kadının katındaki diğer eve girdi.
Rozalina kapıyı tekmedi.Kadının komuşusu olan az önceki adam kapıyı açtı ve Rozalina dişlerini çıkardı.Adam korku ile kapıyı geri kapadı, şaşkına dönmüştü.
Rozalina ikinci kez kapıyı tekmeledi ve kapı ile beraber yere düştü.Apar topar kalkarak içeri girdi.Kadın yere çökmüştü." Sen melek misin? Başım dönüyor."dedi Rozalina'ya bakıp gülümseyerek ve ardından bayıldı.Rozalina mavi kotunun cebinden telefonu çıkardı ve Viktoria'ya mesaj attı.

Afrodit: Her neredeysen çabuk gel Viktoria Anderson! Kervancı sitesindeki kayıtlarımı yok etmen gerekiryor, acil! "

Viktoria kısa sürede, hatta anında cevapladı mesajı.Rozalina derin bir oh çekti o an.

Viktoria Anderson: Pekala tamam.Nasıl bir kayıt bu? Kısaca anlatman gerekiyor Afrodit. "
Afrodit: Adama dişlerimi çıkarıyorum ve ardından komşusunun kapısını kırarak içeri giriyorum.Beş dakika sonra da yaralı bir kadın kucağımda evden çıkıyorum."
Viktoria Anderson: Harika! Aradığınız süpermane ulaşılamıyor."
Afrodit: Temizlik perisi Marc gibi davranma.Sen teşkilatın ajanı değil miydin? Vampir avcıları beni gümüş kazıkla kovalamadan hemen birşey yap Viktoria."

Kucağındaki kadın sayıklıyordu.Rozalina asansöre baktı.Merdivenlerden inmek lüx bir gökdelende daha mantıklıydı çünkü böyle bir binada herkes asansörü kullanmak zorundaydı.
Vampir refleksi ile aşşağı ulaştığında Amanda bahçedeki güvenliği oyalıyordu.Rozalina arka tarafa kıvrılarak çitlerin üzerinden fırladı.
Kadın mırıldadı sarsıntının etkisiyle." Sen melek misin? Nereye gidiyoruz?" Rozalina ileryerek araca bindi.Amanda ise güvenlik ile koyulttuğu muhabbeti keserek o da araca doğru ilerlemeye başladı.

*****

Viktoria kafasını yukarı kaldırdı.Yatakhane penceresinin aralı olduğunu farketti.Vampir refleksi ile yukarı sıçradı.Çocukların hepsi uyuyordu.Yatakların arasında gezinmeye başladı.Olric yoktu.
Tahta dolabı aralayarak gülümsedi." Orada olduğunu biliyorum Olric." Olric kıyafetlerin arasından kafasını çıkardı." Beni bir daha kandırmayacaksın değil mi cadı? Az önce telefonda öyle söylemiştin."
Viktoria eğilerek fısıldadı." Özür dilerim Olric." Elleri ile Olric'in yüzünü kavradı." Şimdi benimle geliyorsun!" Olric büyülenmişçesine gülümsedi Viktoria'ya." Şimdi seninle geliyorum."