giriş

Saat 03.17.Şehir uyuyordu.Sokak lambalarının sarı ışığı yağmurla parlayan asfaltın üzerine düşüyordu. Sessizlik vardı. İnsanların huzur dediği türden değil. Bir şeylerin yanlış olduğunu hissettiren türden.Adam apartmanın üçüncü katındaki dairenin kapısını yavaşça kapattı.Kilidin çıkardığı ses koridorda yankılandı.Bir an durdu.Dinledi.Kimse uyanmamıştı.İyi.Merdivenlere yöneldi.Adımlarını yavaş atıyordu. Acele etmiyordu. Panik de yapmıyordu.Çünkü panik yapan insanlar hata yapardı.O hata yapmazdı.En azından şimdiye kadar yapmamıştı.Giriş kata indiğinde yağmurun sesi daha net duyuluyordu.Kapıyı açıp dışarı çıktı.Soğuk hava yüzüne çarptı.Kaldırımın karşısındaki boş arsaya baktı.Sonra ellerini montunun ceplerine soktu.Sanki sıradan bir gece yürüyüşüne çıkmış gibi görünüyordu.Oysa birkaç dakika önce bir insan ölmüştü.Sokağın köşesine geldiğinde durdu.Başını kaldırıp üçüncü kattaki pencereye baktı.Işık hâlâ yanıyordu.Perdeler açıktı.İçerideki manzara birazdan bulunacaktı.Önce bir komşu fark edecekti.Sonra polis gelecekti.Sonra gazeteciler.Sonra herkes aynı soruyu soracaktı.“Neden?”Adam hafifçe gülümsedi.İnsanların en sevdiği soru buydu.Neden?Sanki her şeyin mantıklı bir açıklaması olmak zorundaymış gibi.Sanki kötülük daima bir sebebe ihtiyaç duyarmış gibi.Başını eğdi.Yoluna devam etti.Arkasında bıraktığı dairede, yemek masasının üzerinde tek bir şey duruyordu.Siyah mürekkeple çizilmiş bir sembol.Ve birkaç saat sonra o sembol bütün şehrin konuştuğu şey olacaktı.Ama henüz kimse bilmiyordu.Bu sadece başlangıçtı.