Bölümler 3Şu an: SIRLAR VE HİSLER
- 1 GEÇMİŞTEN KAÇIŞ931 kelime
- 2 GEÇMİŞTEN GELEN MİRAS1.076 kelime
- 3 SIRLAR VE HİSLER1.142 kelime · Okuduğun bölüm
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Ece, yalnızca Atlas’ın adını fısıldayabildi.
Atlas’ın öfkesi öylesine büyüktü ki gözlerindeki kırgınlığı gizleyemiyordu. En çok da hiçbir şey söylemeden, habersizce çekip gitmesine kırgındı. Yoksa Ece’ye, canına kıyabilir miydi? Onu üzebilir, böyle bir acıyı ona yaşatabilir miydi?
Atlas’ın sesi evin içinde yankılandı.
“Bizi habersiz bırakıp gittiysen, aylarca, hatta yıllarca aramadıysan şimdi de geldiğin yere defolup git! Seni istemiyorum!”
Sinan araya girdi.
“Yeter artık, Atlas!” diye bağırdı.
Fakat Atlas’ın susmaya hiç niyeti yoktu.
“Neden baba, neden? Neden beni susturuyorsun? Yıllarca bizi bırakıp giden kızını koruyorsun!”
Ece hırsla Atlas’a döndü.
“Sen neredeydin o zaman? Niye beni hiç aramadın? Beni takip ettirmekle kardeşlik görevini yaptığını mı sanıyorsun?” diye bağırdı.
Atlas bir an donup kaldı.
Ece’nin, onu takip ettirdiğini öğrenmiş olabileceği aklının ucundan bile geçmemişti. Kimsenin bilmediği bu sırrı Ece’nin de anlamayacağını düşünmüştü. Ancak onun ne kadar zeki ve kıvrak zekâlı olduğunu unutmuş olmalıydı.
Anneleri araya girerek sertçe emretti:
“Yeter artık! Susun ve oturun!”
Ezgi, ablasının kolundan tutarak onu yemek masasına götürdü.
Sofrada derin bir sessizlik hâkimdi.
Sonunda Güneş dayanamadı.
“Neden, Ece?” diye sordu.
Ece başını kaldırıp arkadaşının yüzüne bakamadı. Çünkü Güneş’in sorusu neden gittiğiyle değil, neden geri döndüğüyle ilgiliydi. Gerçeği anlatsa delirdiğini düşünecekti.
Ece yalnızca fısıltıyla cevap verebildi:
“Özledim.”
Atlas histerik bir kahkaha attı.
Ece başını hızla kaldırarak gözlerini kardeşine dikti. Atlas ise hiçbir şey olmamış gibi yemeğine odaklanmış, ona bakmıyordu.
Yemek faslı bittikten sonra misafirlerini uğurlayan aile yeniden salonda toplandı.
Ezgi, heyecanla ablasına bir şeyler anlatıyor, Ece de gülümseyerek kardeşini dinliyordu. Atlas ise telefonuyla ilgileniyormuş gibi yaparak aslında kardeşlerini dinliyordu.
Selin elinde kahve tepsisiyle salona girdiğinde herkesin dikkati ona yöneldi.
“Konuşmamız gerekiyor,” dedi.
Ece, hem heyecanla hem de korkuyla annesiyle babasına baktı.
Atlas alaycı bir ifadeyle söze girdi:
“Ne konuşacağız? Gurur kaynağımız savcının dönüşünü mü?”
“Atlas! Terlik geliyor!” diye uyardı annesi.
Atlas hemen kendini toparladı.
“Tamam, tamam. Evet, Ece’nin neden döndüğünü konuşacağız. Ama önce beni dinleyin. Anlattıklarımı yargılamayın ve delirdiğimizi düşünmeyin. Çünkü bunların hepsi gerçek.”
Sinan, seramiği alarak masanın üzerine yerleştirdi.
Atlas ve Ezgi önce seramiğe, ardından anne babalarına boş gözlerle baktılar.
Atlas yine dayanamadı.
“Ay, canım ikizim! Karadeniz’de yaşamış da bize dalga hediye etmiş. Görüyor musun abiciğim, ne kadar anlamlı!” diyerek Ezgi’ye döndü.
“Susun artık! Annenizi dinleyin,” dedi Sinan.
Ece sessizce olanları izliyordu. İlk kez ne olduğunu bilmediği bir şeyden korkuyordu.
Selin, kızına dönerek ondan onay bekledi. Ece hafifçe gülümsedi ve başını salladı.
Selin ellerini seramiğin üzerine koydu.
“Deniz, artık güvendeyiz. Bize neler olduğunu anlat.”
Atlas ve Ezgi ne olduğunu anlayamadan birbirlerine bakıp gülmeye başladılar. Tam o sırada seramik parlamaya başladı.
Atlas yerinden sıçradı.
“Ne oluyor lan?!”
Sinan parmağını dudaklarına götürerek çocuklarını susturdu.
Mert konuşmaya başlamıştı. Ancak sesini yalnızca Selin, Ece ve Sinan duyabiliyordu. Atlas’a ulaşan şey ise anlaşılması güç bir fısıltıdan ibaretti.
Atlas korkuyla ellerini açıp dua okumaya başladı.
“Tövbe, tövbe…”
Bir yandan seramiğe bakmamaya çalışıyor, bir yandan da elleriyle onu uzaklaştırmak istercesine hareketler yapıyordu.
Ezgi ise şaşkınlık içinde önce seramiğe, sonra anne ve babasına baktı. Son olarak abisine döndü. Atlas’ın tuhaf hareketleri karşısında ne diyeceğini bilemiyordu.
Tam konuşacakken Atlas’ın sesi yeniden yükseldi.
“Laaaan!”
Herkes bir anda ona döndü.
Atlas seramiği eline aldı. Öfke ve korkuyla onu fırlatmak üzereydi ki Ece’nin çığlığı salonda yankılandı.
“Sakın!”
Atlas olduğu yerde kaldı.
“Sakın atmaya kalkma! Deniz var orada!” diye bağırdı Ece.
Ezgi artık kendini tutamıyordu.
“Ne oluyor? Kafayı mı yediniz siz? Atlas, neden dua okuyorsun? Abla, ne Deniz’i?”
Sorular peş peşe geliyordu.
“Kesin artık!” diye bağırdı Selin.
Ardından yeniden seramiğe dokundu ve aynı soruyu sordu.
Deniz’in sesi tekrar duyuldu:
“Ece, Aslan’ı bul.”
Ece hızla ayağa kalktı.
“Asla!”
Deniz bu kez daha kararlı bir şekilde tekrarladı:
“Ece, düğüm Aslan’da. Aslan’ı bul.”
Ece yeniden itiraz edecekken Selin araya girdi.
“Deniz, tehlike nedir?”
“Tehlike yaklaşıyor. Birini kaybedeceksiniz.”
Bu sözlerin ardından Deniz sustu.
Seramiğin ışığı yavaşça söndü.
Selin kızına döndü.
“Aslan’ı bulmalısın.”
“Hayır!” diye bağırdı Ece. “Onunla konuşmam, onu görmem, yanına gitmem. Asla!”
Atlas bir köşede hâlâ dua okuyordu. Ezgi ise şaşkın gözlerle ailesine bakıyordu. Sonunda dayanamayarak ayağa kalktı.
“Ne oluyor? Biri bana açıklasın!”
Selin kızına döndü.
“Şu aklını kaybetmek üzere olan abine bir su getir. Sonra sana anlatacağım.”
Ezgi söylenerek mutfağa gitti ve Atlas’a su getirdi.
“Eee, anne?” diye sordu.
Selin derin bir nefes aldı ve anlatmaya başladı.
“Asırlar öncesinden gelen bir olay bu. Annelerden kızlarına ve ikiz evlatlarına aktarılan mistik bir olay. Biz seramiklerle konuşabiliyoruz. Artık ablan da konuşmaya ve onları duymaya başladı.”
Ezgi annesine inanamayarak baktı.
“Ne saçmalıyorsun anne? Ben bilim okuyorum! Gaipten gelen sesleri seramiğe mi bağlıyorsunuz? Bu nasıl bir saçmalık?”
Atlas eline geçirdiği kırlenti kardeşine fırlattı.
“Sus! Çarpacak bizi bu şey!”
Ezgi de kırlenti geri fırlattı.
“Saçmalama istersen!”
Ece ise bütün bunlardan uzaklaşmış, kendi düşüncelerine gömülmüştü.
Asla onun karşısına çıkmam.
Hızla ayağa kalktı ve odasına doğru yürüdü.
Selin kızının peşinden gitmek istedi ancak Sinan izin vermedi.
“Bırak, kendini dinlesin.”
Atlas hâlâ korkuyla annesine bakıyordu.
“Anne, peki benim duyduğum o fısıltı neydi?”
Selin şaşkınlıkla oğluna döndü.
“Sen fısıltı mı duydun?”
Atlas başını salladı.
“Evet, anne.”
Selin, Sinan’a baktı. İkisi de şaşkındı.
“Sen nasıl fısıltı duydun?” diye sordu Selin. “Duyamazsın ki. İmkânsız. Sen sadece hissedebilirsin.”
Atlas’ın yüzündeki korku daha da belirginleşti.
“Anne, kime ne olacak?”
Sinan ve Selin şaşkınlık içinde birbirlerine baktılar.
Selin hiç vakit kaybetmeden annesini ve kardeşi Selim’i aradı.
“Acilen gelmeniz gerekiyor,” dedi telefonda.
O andan sonra evde yalnızca sessizlik hâkimdi.
Ece odasında bir aşağı bir yukarı volta atıyor, yaşadıklarını anlamlandırmaya çalışıyordu.
“Olmaz… Olmaz. Görüşemem onunla,” diye kendi kendine söyleniyordu.
Aşağıdan zil sesi duyulduğunda odasından çıktı ve salona indi.
Gelenler dayısı Selim ve anneannesi Havva Hanım’dı.
Selim, Ece’yi görür görmez hızla yeğenine sarıldı. Başından öpüp gülümseyerek ayrıldı.
“Hayırsız!” dedi.
Havva Hanım ise gözyaşları içinde torununa sarıldı. Ece de ağlayarak anneannesine karşılık verdi.
Aslan, içten içe hem kendine hem de ikizine kızarak onları izliyordu.
Havva Hanım, Ece’den ayrıldıktan sonra diğer torunlarına da sarıldı ve koltuğa oturdu.
Selin’e dönerek sitem etti:
“Kızımız dönmüş! Böyle mi çağırılır kızım?”
Selin annesinin sözünü keserek cevap verdi:
“Anne, ben seni bunun için çağırmadım.”
Ardından kardeşine döndü.
“Selim, sen seramiklerden hiç fısıltı duydun mu?”
Selim önce yeğenlerine, ardından Selin’e baktı.
“Hayır,” diye cevap verdi.
Havva Hanım heyecanla öne eğildi.
“Ece duymaya mı başladı?”
Ece başını sallayarak onayladı.
Selin hemen araya girdi.
“Evet anne, ama bir şey daha var. Atlas da seramikten fısıltı duyduğunu söyledi. Hatta net bir şekilde duyduğu kelimeyi bana söyledi. Bu nasıl oluyor?”
Havva Hanım ve Selim şaşkınlık içinde Atlas’a baktılar.
Atlas hemen ellerini kaldırdı.
“Bakmayın bana öyle! Ben bir şey bilmiyorum. Rüyaları bile anlayamazken bu benim için çok ağır.”
Ardından yeniden kendi kendine söylenmeye başladı:
“Tövbe, tövbe…”
Sinan başını sallayarak Havva Hanım’a döndü.
“Anne, böyle bir şey var mıydı? Daha önce hiç oldu mu?”
Havva Hanım düşünceli bir şekilde başını iki yana salladı.
“Hayır. Böyle bir şey hiç olmadı. Bunu araştıracağım.”
Selim merakla Atlas’a döndü.
“Ne duydun?”
Atlas cevap vermek üzereydi ki bakışları bir anda Ece’ye takıldı.
Ece, duvarın bir noktasına dehşet içinde bakıyordu.
Atlas da yavaşça başını çevirerek aynı noktaya baktı.
O an ikisinin de yüzü değişti.
Aynı dehşet…
Aynı acı…
Ve aynı korku.
Onu yeniden kaybetme korkusu.
Bölüm etkileşimi
