Bölümler 3Şu an: GEÇMİŞTEN KAÇIŞ
- 1 GEÇMİŞTEN KAÇIŞ931 kelime · Okuduğun bölüm
- 2 GEÇMİŞTEN GELEN MİRAS1.076 kelime
- 3 SIRLAR VE HİSLER1.142 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
GÜNÜMÜZ – Karadeniz / Artvin
Karadeniz hep yağışlı geçerdi. Sanki gökyüzü olacakları önceden hissetmiş gibi, hüzünle serin esiyordu.
Ece, adliyedeki işine kendini kaptırmıştı. Önünde bir yığın dosya vardı. Nefes almak için kısa bir mola verdi. Kahve istemişti odasına. O sırada, aklından hiç çıkmayan düşüncelerle yine dalıp gitmişti. Üç yıl öncesine.
Sessizce, herkesten kaçıp geldiği o güne…
Tam o anda kapı çaldı.
Ece, naif sesiyle “Gir,” dedi.
İçeri, güler yüzüyle, samimi bakışlarıyla Hafize Teyze girdi.
“Savcı hanım, kahveniz,” dedi.
Ece, Hafize Hanım’ı görünce, üç yıldır göremediği annesini hatırladı.
Ah, ne çok özlemişti…
Gülüşünü, sıcacık bakışlarını, sevgiyle sarılan kollarını…
Ardından babası geldi gözlerinin önüne. Sertti ama bir o kadar da sevgi doluydu. Gülünce yanağında oluşan çukur…
Ve en çok yaraladığı, kalbini paramparça eden ikizi: Atlas.
Onun yüzü canlandı gözlerinde. Her zaman destekçisi olan Atlas…
Gözlerine baktığında ne hissettiğini anlayan can yarısı.
Çok kırmıştı onu.
Peki ya Ezgi?
O ne haldedir acaba? Siyah, dalgalı saçlarıyla her zaman somurtan, bilim ve psikolojiye tutkuyla bağlı küçük kız kardeşi…
Hepsi burnunda tütüyordu.
O sırada Hafize Teyze’nin sesiyle kendine geldi Ece.
Teşekkür ederek kahvesini aldı, işine geri döndü.
O gün, günlerden Cuma’ydı. Mesai bitmiş, yağmur hafiflemişti. Ece yürümek istemişti. Önce biraz alışveriş yaptı, sonra evine doğru yürümeye başladı.
Bir anda bir ses duydu:
“Bana gel.”
Ece sağına soluna baktı ama kimseyi göremedi.
Yine aynı ses:
“Bana gel. Karşındayım.”
Kafasını kaldırıp baktığında, her zaman önünden geçtiği ama asla uğramadığı o seramik dükkânını gördü.
Girmek istemedi. Ama yüreği onu oraya götürdü.
İçeriye girdiğinde, bembeyaz saçlı, masmavi gözlü, içten gülüşlü yaşlı kadın karşıladı onu.
Ece etrafa göz gezdirdi.
Vazolar, kuş figürleri, tabaklar, bardaklar… ama bir tanesi çok dikkatini çekti.
Sanki dalga denizin içinde donmuştu ve o hâliyle şekillendirilmişti.
Yavaşça yaklaştı dalga figürüne. Önce gözleriyle inceledi seramiği. Sonra elleriyle dokunmak istedi.
Ellerini usulca değdirdi.
Ve o çok özlediği sesi duydu:
“Geldin sonunda.”
Ece, duyduğu sesle irkildi, korkuyla ellerini çekti. Etrafına bakındı, kimse yoktu. Kaçmak istedi. Delicesine koşup gitmek istedi ama ellerine hâkim olamıyordu.
Yeniden dokundu seramiğe.
O ses yine geldi:
“Geçmişinden kaçma, Ece. Geçmişini ve beni ardında bırakma!”
Bu sözler kalbine hançer gibi saplandı. Gözlerinden yaş süzüldü.
Fısıltıyla bir isim döküldü dudaklarından:
“Deniz…”
O an, üç yıl öncesine döndü.
⸻
İstanbul – Aile Evi
Ev, kahkahalarla çınlıyordu.
Anne, baba, kardeşler ve dostlar…
Şen şakrak, birlikte oturmuşlardı sofraya.
Deniz, her zamanki gibi Ece’ye takılıyordu.
“İyi ki savcı oldun da egon tavan yaptı,” diyerek peçeteyle Ece’ye vurdu.
Yine herkes gülmeye başladı.
O sırada Deniz’in telefonu çaldı. Hastaneden arıyorlardı.
Acil bir hasta gelmişti.
Deniz hızla toparlandı.
“Atlas, ben bırakırım seni. Nöbetim var,” dedi.
Atlas, Kerem ve Deniz birlikte çıktılar evden.
Ama Deniz çıkmadan önce, çocukluk arkadaşı Ece’ye sımsıkı sarıldı.
Gitti.
Daha 20 dakika bile geçmemişti ki, Ece’nin telefonu çaldı.
Arayan Atlas’tı.
“Ne çabuk özlediniz beni?” diye açtı telefonu.
Ama karşıdan gelen ses tanıdık değildi.
“Ece Hanım, kardeşiniz kaza geçirdi. Bilgi vermek için aradım.”
Ece’nin ayakları boşaldı, olduğu yere çöktü.
Sonra hızla toparlanıp hastaneye koştular. Ailesi, arkadaşları hepsi Ece ile birlikteydi.
Gözlerinde korku, yüreklerinde dua vardı:
“Lütfen bir şey olmamış olsun.”
Ece, acil servise girer girmez,
“Atlas!”
diye bağırdı.
Atlas’ı ve Kerem’i görünce gözyaşlarına boğuldu.
İkizine sıkı sıkı sarıldı. Atlas’ın kolu alçıdaydı, başı sarılıydı.
Kerem’in ise ayağı kırılmıştı.
Ama gözleri birini arıyordu:
“Deniz?”
Atlas sessiz kaldı.
Ece bir kez daha sordu:
“Deniz nerede?”
Kerem,
“Ameliyata alındı,”
dedi.
Tam o sırada Arzu Teyze ve Ali Amca geldi, gözyaşları içinde.
Deniz’in anne ve babası da aynı soruyu sordu:
“Oğlum… Deniz’im nerede?”
Hemşire yaklaştı.
“Ameliyat başladı,” dedi.
Herkes ameliyathanenin önünde bekliyordu.
Kimi dua ediyor, kimi ağlıyordu.
Saat ilerledikçe umut azalıyordu.
Gece yarısını geçmişti.
Atlas, sinir krizi geçiriyordu:
“Bu ne biçim yer, neden kimse bir şey söylemiyor!” diye bağırdı.
Alin onu sakinleştirmeye çalıştı ama nafileydi.
Saat 00.49.
Ameliyathane kapısı açıldı.
Ece ve diğerleri kapıya koştular.
Tanıdık bir doktor çıktı içeriden.
Sinan, Ece’nin babası, heyecanla sordu:
“Nasıl geçti?”
Ama göz kaçırmalar cevabı vermişti bile.
Atlas haykırdı:
“Ne oldu, neden susuyorsunuz! Aslan! Kağan! Söylesene!”
Aslan, Arzu Teyze’nin elini tuttu. Gözünden yaş süzüldü.
Arzu Teyze,
“Oğlummm!”
diye feryat etti.
Herkes çöktü.
Atlas yere yığıldı.
Alin ve Ezgi banklara oturdu.
Kerem duvara yaslandı.
Ali Amca yere çökmüş ağlıyordu.
Arzu Teyze bayılmıştı.
Ece ise Aslan’a doğru yürüdü.
“Kes saçmalığı!” diye bağırdı.
Kağan araya girmeye çalıştı ama Ece engel oldu.
“Nasıl onun öldüğünü söylemeye çalışırsın? Onsuz mu geldin? Nasıl çocukluğumu, en iyi arkadaşımı kurtaramazsın!”
Aslan’a yaklaştı, Aslan Ece’nin gözlerinin içine bakarak:
“Sen nasıl engel olamadın ölümüne?”
Ece bir anda tokat attı Aslan’a.
⸻
GÜNÜMÜZ – Artvin
Ece, seramiği alıp eve döndü.
Korku ve özlem içindeydi.
Deniz’in sesini duyuyordu.
Eve girip seramiği masaya koydu. Volta atmaya başladı.
“Bu nasıl olur?”
diye düşünüyordu.
Yeniden dokundu.
Deniz’in sesi tekrar geldi:
“Geçmişini ve beni ardında bırakma, Ece. Tehlike yaklaşıyor.”
Ece bir anda çekildi.
Ne yapacağını bilemiyordu.
Sonra bir anı geldi aklına.
Annesi ile anneannesinin konuşması:
“Ne zaman duyacaklar anne?”
“Zamanı var, Selin. Biraz daha bekle.”
Ece hemen annesini aradı.
Üçüncü çalışta Selin açtı telefonu:
“Kızım?”
Ece yalnızca bir cümle kurdu:
“Yanıma gel.”
⸻
İstanbul
Selin şaşkındı. Telefon kulağında donakaldı.
Ezgi ve Atlas birbirine baktı.
İlk konuşan Sinan oldu:
“Ne oldu Selin? Ece ne diyor?”
Selin kocasına döndü:
“Ece beni çağırıyor.”
Atlas ayağa fırladı:
“Gitmiyorsun! 3 yıldır yüzünü bile göstermedi! Sesini kendi ne zaman isterse duyurdu! Şimdi seni mi çağırıyor? Gitmeyeceksin anne diye bağırdı. “
Babası uyardı:
“O senin kardeşin.”
Ezgi araya girdi:
“Atlas, haklı.”
Selin, öfkeyle ayağa kalktı.
“Kardeşinizi yalnız bıraktınız, ellerini tutmadınız. Biriniz bile arayıp neden diye sormadı. Şimdi bana emir mi veriyorsunuz. Atlas’a dönüp, sen ikizini neden bıraktın Atlas! Diye bağırdı.”
Atlas, öfkeyle evi terk etti.
⸻
Artvin
Ece, seramiğe bakarak korkuyla oturuyordu.
Binlerce düşünce aklından geçiyordu.
Seramik parladı.
Deniz tekrar konuştu:
“Aslan’ı bul. O sana geçmişi anlatacak.”
Bölüm etkileşimi
