Karaman Konağı :)

Camı açıp biraz hava almak istedim .buranınhavası bile garipti aynı köyün sahipleri gibi. Benim lojmanımdan konak az da olsa gözüküyordu. İleride Bir sürü ışıklardan oluşan koca heybetli konağı zaten görmemek mümkün değildi.
ertesi gün teyzemle dayım da gittiler onlardan ayrılırken çok zorlandım ama belli etmek istemedim. Çünkü biliyorum akılları burada kalacak. Onlar gittikten sonra eve geçtiğimde o zaman anladım yalnız kaldığımı saatlerce oturup ağladım. O kadar dalmışım ki kapının sesini zor fark ettim. Elimi yüzümü silip kapıyı açtım. Karşımda 6 yaşlarında iki tatlı kız vardı. Biraz utanıyorlardı ama bana bakmadan.
-siz bizim öğretmenimiz mi siniz ?
O kadar utanarak konuşuyorlardı ki onların yanına eğilip.
-Evet ben artık sizin öğretmeninizim. Tanışalım mı sizinle?,
İkisi birbirine bakıp gülmeye başladılar. Cesaretini toplayan ilk kız elimi tutup
-Ben hasret öğretmenim
-Bende Aylin öğretmenim.
-Tanıştığıma çok memenun oldum kızlar.Pazatesi okulda görüşürüz.
-Görüşürüz hocam.
Çocuklar bir nebze olsa beni rahatlatmışlardı.Biraz kendimi toparlayıp duşa girdim. Siyah askılı bir elbise giyip saçlarımı kurutup biraz hava almaya çıktım. Köyün en güzel yanı yemyeşil bır ovasının bulunması galiba. Yürüyüş yapmaya bayılıtım bu ovada bol bol yürürüm artık. Yürüdükçe açıldığımı fark ettim . o kadar daralmıştım ki evde patlayabilirdim. Bir an kafamı kaldırıp etrafa baktığımda köyden baya uzaklaşmıştım. Ne ara bu kadar yürüdüm anlamdım. köye geri dönmek için döndüğüm sırada bir an da üst üste silah sesleri duydum. O kadar yakından geliyordu ki biran sağır olduğumu düşündüm. Korkudan yere kapandım allahım kesin ölücem birazdan ,daha okula göreve bile başlamamıştım. O kadar korkuyordum ki titremeye başladım. Savaş mı çıkmıştı acaba. Bu kadar silah sesleri nerden gelir ki. Birkaç dakikanın ardından sesler kesildi. Korkudanyerimden kımıldamadım bile ama daha fazla böyle durmazdım. Kafamı kaldırdığımda etrafta kimse yoktu bir nebze olsa rahatlamıştım. Tam ayağa kalkıp üstümü düzeltirken bana doğru gelen elinde de kocaman bir tüfek bir adam gördüm. O kadar korkunç bir heybeti vardı ki beni öldürmeye geliyor gibiydi. Korkunun verdiği heyecandan köye doğru koşmaya başladım. Kalbimağzımda atıyordu korkudan dönüp bakamıyordum ama adamın arkamdan geldiğini hissedebiliyordum. Köye gelmeme az kala adamı kontrol etmek için arkaya döndüğümde ayağım bir şeye takıldı dengemi kaybedip yere düştüm. Kalkmaya çalıştım ama yapamadım. Heycandan canımın acıdığını hissetmedim ta ki başımdan kanlar damlamaya başladığında o an kafamı düşerken taşa vurduğumu fark ettim. Başim dönmeye başladı dengemi sağlayamıyordum. O an arkamdan gelen adamı bile unutmuştum. Daha fazla dayanmadım yere bayıldım. O an tek hissettiğim birinin beni kucağına aldığı. Sonrası karanlık ….
Gözlerimi açtığımda nerde olduğumu anlayamadım. Tandık olmayan bir odaydı. Bir an tüm yaşadıklarım gözlerimin önüne geldi. Yoksa bu ev o katil adamın evimdi. Ya beni öldürürse. Aman allahım ben nasıl bir belaya bulaştım. Kendimi toparlayıp burdangitmeliyim acil kaçmalıyım. Odada ayakkabılarımı ararken. Odanın kapsı açılı dı. Korkudan gözlerimi kapattım.