KAYIP FREKANS 3

BÖLÜM 3: O BİZDEN BİRİ DEĞİL

Saat 03.19...

Emily, Daniel ve Sophia hâlâ koridorun ortasında duruyordu. Lucas'ın telefonundan gelen son ses kaydı kulaklarında yankılanıyordu.

"Lucas hiçbir zaman sizinle gelmedi."

Daniel öfkeyle telefonunu yere fırlattı.

Daniel: "Bu saçmalık! Lucas bizimleydi. Onu hepimiz gördük!"

Sophia: "Peki o zaman nereye kayboldu?"

Emily cevap vermedi. Çünkü telefonun ekranında yeni bir bildirim belirmişti.

Bilinmeyen Numara:

"KATIN ALTINA İNİN. GERÇEKLERİ ÖĞRENMEK İSTİYORSANIZ."

Daniel telefonu Emily'nin elinden aldı.

Daniel: "Kim olduğunuzu biliyoruz! Saklanmayı bırakın!"

Tam o sırada asansörün kapısı kendi kendine açıldı.

İçerideki ekran 0 yerine -1 yazıyordu.

Sophia: "Bu binada eksi birinci kat yok..."

Emily asansöre baktı.

Emily: "Belki de bize göstermek istemedikleri şey orada."

Üçü asansöre bindi.

Kapılar kapandı.

Asansör aşağı inmeye başladı. Fakat birkaç saniye sonra bütün kat göstergeleri söndü.

Hoparlörden yaşlı bir adamın sesi duyuldu.

Bilinmeyen Ses: "Emily... Baban sana hiç bu binadan bahsetti mi?"

Emily'nin yüzü bembeyaz oldu.

Emily: "Babamın bununla ne ilgisi var?"

Ses cevap vermedi.

Asansör durdu.

Kapılar açıldığında karşılarında uzun, karanlık bir koridor vardı. Duvarlarda eski fotoğraflar asılıydı.

Sophia fotoğraflardan birine yaklaştı.

Fotoğrafta üç küçük çocuk ve arkalarında duran bir adam vardı.

Daniel fotoğrafı eline aldı.

Daniel: "Arkadaşlar... Bu adamı tanıyorum."

Emily ona döndü.

Emily: "Nereden?"

Daniel yutkundu.

Daniel: "Bu benim babam."

O anda koridorun ışıkları yanıp söndü.

Bir kapının arkasından Lucas'ın sesi geldi.

Lucas: "Daniel! Yardım et! Buradayım!"

Daniel hiç düşünmeden kapıya koştu.

Emily arkasından bağırdı:

Emily: "DUR! Bunun bir tuzak olduğunu nereden biliyorsun?"

Kapının arkasındaki Lucas yeniden konuştu.

Lucas: "Daniel... Lütfen. Beni burada bırakma."

Daniel kapının koluna uzandı.

Tam açacakken içeriden başka bir ses duyuldu.

Bu kez Lucas'ın sesi değildi.

Bilinmeyen Ses: "Daniel... Baban da aynı şeyi yapmıştı."

Kapı yavaşça açılmaya başladı.

Ve içeride gördükleri şey, üçünün de hayatını değiştirecekti.

Çünkü odanın duvarında büyük harflerle tek bir cümle yazıyordu:

"1998'DE BU BİNADA DÖRT ÇOCUK KAYBOLDU. BİRİ HÂLÂ ARAMIZDA."

Daniel geri çekildi.

Sophia fısıldadı:

"Peki... Dördüncü kişi kim?"

Koridorun sonundan bir çocuk kahkahası duyuldu.

Ardından bütün ışıklar söndü, geri yandı, söndü

DEVAM EDEBİLİR...