Bölüm 7 — “Kıskançlık Sessiz Başlar”

İnsan sevdiği birini kaybetmekten korkuyorsa, önce etrafındaki insanlardan nefret etmeye başlıyor.
Ben bunu yeni fark ediyordum.
Pırıl son zamanlarda telefonda biriyle daha fazla konuşuyordu. Sürekli değil… ama yeterince.
Mesaj geldiğinde yüzündeki ifade değişiyordu.
Bir gün kantinde otururken telefonu masanın üstünde titredi.
Ekranda sadece isim gördüm:
Arda.
Pırıl mesajı okuyup telefonu çevirdi.
Ama ben görmüştüm.
O an içimde garip bir şey oldu.
Sanki biri göğsümün içine sıcak bir demir bastırmış gibi.
“İyi misin?” dedi Pırıl.
Bakışlarımı kaçırdım.
“İyiyim.”
Yalan söylemek kolaydı artık.
Çünkü çocukken sürekli “iyiyim” demeyi öğreniyorsun.
“Arda eski sevgilim,” dedi bir anda.
Kafamı kaldırdım.
Gülmedi bu kez.
“Bazen hâlâ yazıyor.”
İçimdeki o sıkışma biraz hafifledi ama tamamen geçmedi.
“Rahatsız mı ediyor?”
Omuz silkti.
“Biraz.”
Elimde olmadan sordum:
“Neden engellemiyorsun?”
Pırıl birkaç saniye sustu.
“Bazı insanlar tamamen geçmişte kalmıyor.”
Bu cümleyi gece boyunca düşündüm.
Çünkü ben de onun geçmişi olmak istemiyordum.
O akşam Arda’nın profilini buldum.
Saatlerce baktım.
Normal biri gibi görünüyordu.
Gülen fotoğraflar.
Arkadaş ortamları.
Motor.
Kahve.
Sıradan bir hayat.
Nefret ettim.
Çünkü onun Pırıl’a dokunduğunu düşündüm.
Sarılmış olabileceklerini.
Onun ağladığını görmüş olabileceğini.
Ben sadece uzaktan seviyordum.
O yaşamıştı.
Telefonu yatağa attım.
Kendimden iğrendim o an.
Ama duramıyordum.
Gece üçte Pırıl’dan mesaj geldi.
PIRIL:
“Uyuyor musun?”
Kalbim hızlandı.
MERT:
“Hayır.”
PIRIL:
“Ben biraz kötüyüm.”
Yatağımdan doğruldum hemen.
MERT:
“Ne oldu?”
Uzun süre yazıyor gözüküp silindi.
Sonra mesaj geldi.
PIRIL:
“Bazen biri seni kırsa bile özlüyorsun.”
Arda.
Anlamıştım.
İçimdeki kıskançlıkla ona yardım etme isteği birbirine karıştı.
MERT:
“Çünkü alışıyorsun.”
Bu kez hemen cevap verdi.
PIRIL:
“Sen de mi öyleydin?”
Babam geldi aklıma.
Bağırışlar.
Sessizlik.
Sevilmemek.
Ama yine de o eve dönmek.
MERT:
“İnsan en çok canını acıtan şeylere bağlanıyor bazen.”
Mesaj görüldü.
Sonra uzun süre cevap gelmedi.
Tam telefonu bırakacaktım ki yeni mesaj geldi.
PIRIL:
“Sen beni anlıyorsun.”
O cümle…
Mahvetti beni.
Çünkü hayatım boyunca ilk kez biri beni bir şeye yakın hissettirmişti.