Bölüm 3. ɢᴇʀɪ sᴀʏɪᴍ

“Sıradaki sensin.”

Duru’nun dudaklarından çıkan bu dört kelime koridordaki bütün sesleri susturmuş gibi geldi bana. İnsanlar hâlâ konuşuyor, gülüyor, bir şeyler anlatıyordu ama ben hiçbirini duymuyordum.

Sadece Duru’nun yüzüne bakıyordum.
Bembeyazdı.

“Bu… bu gerçek olamaz,”

dedi titreyen bir sesle.

“Biri bizimle oynuyor.”

“Elimizde liste var,”

dedim.

“Mesajlar var. Ege ortada yok. Bu artık oyun değil.”

Duru başını iki yana salladı.

“Hayır. Hayır, böyle şeyler gerçek hayatta olmaz.”

“Oluyor işte!”

Sesim düşündüğümden daha sert çıkmıştı. Duru bir an sustu.
Haklıydım ama bunu söylemek hiçbir şeyi kolaylaştırmıyordu.

“Burada duramayız,”

dedim.

“Bir yere geçelim.”

Okulun arka tarafındaki boş merdivenlere indik. Burası genelde kimsenin uğramadığı, sessiz bir yerdi. Kapıyı kapattım.

“Tamam,”

dedim.

“Şimdi düşünelim. Bunu kim yapabilir?”

Duru kollarını kendine sardı.

“Bilmiyorum… biri bizi korkutmaya çalışıyor olabilir.”

“Niye?”

“Bilmiyorum!”

diye patladı.

“Herkesin bir sebebi olmak zorunda mı?”

Sustuğumda sadece nefes alışlarımız duyuluyordu.
Haklıydı. Ama bu kadar planlı bir şeyin

“sebebi yok”

olması imkânsızdı.

“Listeyi bana ver,”

dedi bir süre sonra.

Kağıdı uzattım. Duru dikkatlice baktı.

“Bak,”

dedi.

“İsimler rastgele değil gibi.”

Yanına oturdum.

“Ne demek istiyorsun?”

“Ege… ben… sen…”

dedi yavaşça.

“Aynı sınıftayız. Aynı çevredeyiz. Diğer isimler de tanıdık.”

Listeye daha dikkatli baktım.
Gerçekten de öyleydi.
Hepsi aynı okuldan. Hatta çoğu birbirini tanıyordu.

“Yani biri bizi özellikle seçmiş,”

dedim.

“Evet.”

İçim daha da sıkıştı.
Bu rastgele değildi.
Bu planlıydı.
Tam o anda kapının kolu hafifçe oynadı.
İkimiz de irkildik.

“Biri mi var?”

diye fısıldadı Duru.

Kapıya baktım. Kalbim deli gibi atıyordu. Yavaşça yaklaştım ve kapıyı açtım.
Koridor boştu.
Kimse yoktu.

“Boş,”

dedim.
Ama yere baktığımda donup kaldım.
Kapının önünde küçük bir kağıt vardı.
Az önce orada değildi.
Eğilip aldım.
Duru yanıma geldi.

“Ne o?”

Kağıdı açtım.
Bu sefer tek bir cümle vardı:

“Kaçamazsınız.”

Duru’nun nefesi kesildi.

“Biri buradaydı.”

Etrafıma baktım. Hiç ses yoktu.
Ama biri bizi izliyordu.
Bundan emindim.
Telefonum tekrar titredi.
Artık korkmak yerine sinirlenmeye başlamıştım. Hemen açtım.

Bilinmeyen Numara:

“12 saat.”

“Bu ne demek?”

dedi Duru.

“Bilmiyorum ama… iyi bir şey değil.”

Duru telefonuna baktı. Sonra bana.

“Benimkine de geldi.”

“Ne yazıyor?”

“Zaman başladı.”

İkimiz de bir süre konuşamadık.
Sonra Duru aniden ayağa kalktı.

“Ben eve gidiyorum.”

“Ne?”

“Burada kalamam! Beni izliyorlar Pınar! Gördün, kapının önüne kağıt bırakmışlar!”

“Ev daha güvenli mi sence?”

dedim.

Duru durdu.
Cevap veremedi.
Çünkü o da biliyordu.
Bunu yapan kişi… istediği her yere ulaşabiliyordu.

“Peki ne yapacağız?”

diye fısıldadı.

İlk kez gerçekten çaresiz görünüyordu.
Derin bir nefes aldım.

“Korkarsak biteriz,”

dedim.

“Düşünmemiz lazım.”

“Nasıl bu kadar sakinsin?”

dedi.

“Sakin değilim,”

dedim dürüstçe.

“Ama biri bizi kontrol etmeye çalışıyor. Ona izin veremem.”

Duru bana baktı.
“12 saat dedi,”

dedim.

“Yani bir şey olacak. Bunu beklemek yerine… biz bulalım.”

“Ne bulacağız?”

“Onu.”

Sessizlik.
Sonra Duru yavaşça başını salladı.
“Tamam,”

dedi.

“Ama nereden başlayacağız?”

Listeye baktım.
İsimler.
Bir anda bir şey fark ettim.

“Ege,”

dedim.

“Ne var Ege’de?”

“İlk isim o. İlk hedef o. Onun başına ne geldiyse… sıradakini de o belirliyor olabilir.”

Duru’nun gözleri açıldı.

“Yani onu bulursak…”

“Ne olacağını anlayabiliriz.”

Duru derin bir nefes aldı.

“Tamam. O zaman Ege’yi buluyoruz.”

Tam ayağa kalkacaktık ki…
Telefonum bir kez daha titredi.
Bu sefer mesajı açmadan önce durdum.
İçimde kötü bir his vardı.
Ama açtım.

Bilinmeyen Numara:

“Onu bulamazsınız.”

Altında bir fotoğraf vardı.
Ekrana baktığım an midem altüst oldu.
Fotoğrafta… Ege vardı.
Karanlık bir yerdeydi. Yüzü net görünmüyordu.
Ama yalnız değildi.
Arkasında biri duruyordu.
Yüzü görünmeyen biri.
Bu kişinin ona bir şey yaptığı belliydi,ama gözükmüyordu.

Ve fotoğrafın altında tek bir cümle yazıyordu:

“Geç kaldınız.”