Bölüm 1. ʟɪ̇sᴛᴇ

Okulun koridoru her zamanki gibi gürültülüydü. İnsanlar bağırıyor, gülüyor, bir yerlere yetişmeye çalışıyordu. Ama ben o gün her şeyin biraz… garip olduğunu hissediyordum. Nedenini bilmiyordum. Sadece içimde sıkışan bir şey vardı.
Dolabımı açtım. Kitaplarımı alıp kapatacakken bir kağıt yere düştü.

“Bu da ne?” diye mırıldandım.

Eğilip aldım. Katlanmıştı. Üzerinde hiçbir şey yazmıyordu. Açtım.
Bir listeydi.
Başta pek anlamadım. Sadece isimler vardı. Alt alta yazılmış, toplamda on kişi.
Gözlerim hızlıca aşağı kaydı.
İlk isim: Ege Demir
Kalbim hafifçe hızlandı. Çünkü Ege’yi tanıyordum. Okulun en rahat tiplerinden biri. Herkesle iyi geçinen, saçma sapan şakalar yapan biri.

“Ne alaka ya…” dedim kendi kendime.

Tam kağıdı geri dolaba atacakken yanımda biri belirdi.

“Ne bakıyorsun öyle?”

Başımı kaldırdım. Duru’ydu.

“Hiç, biri saçma bir şey bırakmış,” dedim, kağıdı
ona uzatarak.

Duru listeye baktı. Kaşları hafifçe çatıldı.

“Bu ne?” dedi.

“Bilmiyorum. İsim listesi işte.”

Duru parmağıyla ilk ismi gösterdi.

“Ege… dün okula gelmedi fark ettin mi?”

Duraksadım.

“Ne alaka?”

“Cidden gelmedi. Sabah gruba yazmışlardı. Kimse ulaşamamış.”

İçimdeki o garip his bir anda büyüdü. Mideme bir ağırlık çöktü.

“Tesadüftür,” dedim hızlıca. “Yani… ne olabilir ki?”

Duru bir şey demedi. Sadece listeye bakmaya devam etti.
Sonra gözleri bir anda büyüdü.

“Sen…”

“Ne?”

Parmağını listenin ortasına götürdü.
Adımı gösteriyordu.
Pınar

Bir an her şey sustu gibi oldu. Koridorun sesi bile uzaklaştı.

“Şaka bu herhalde,” dedim ama sesim beklediğimden daha zayıf çıktı.

Duru bana baktı.“Hiç komik değil.”

Kağıdı elimden çekip tekrar okudum. Sanki yanlış görüyormuşum gibi. Ama hayır. Oradaydı. Net bir şekilde.
Benim adım.
Altında birkaç isim daha vardı.
Üstünde ise… bir tanesi çizilmişti.
Ege’nin ismi.
Kalbim hızlanmaya başladı. Mantıklı düşünmeye çalışıyordum ama beynim sanki çalışmayı bırakmıştı.

“Bunu kim yapar ki?” dedim.

Duru omuz silkti.“Bilmiyorum ama… hoşuma gitmedi.”

Tam o anda telefonum titredi.
Bilinmeyen numara.
Ekrana baktım. İçimden açmamam gerektiğini söyleyen bir ses vardı.
Ama açtım.
Mesaj tek bir cümleydi:

“Liste başladı.”

Elim istemsizce titredi.

“Ne oldu?” dedi Duru.

Ekranı ona uzattım.
Okudu. Yüzü bembeyaz oldu.

“Bu… bu şaka değil,” dedi.

O an bir şey fark ettim.
Listeyi tekrar açtım.
Ege’nin ismi biraz önce sadece yazılıydı.
Şimdi üstü çizilmişti.