Bölüm 2. ɪ̇ʟᴋ ɪ̇sɪ̇ᴍ

“Bu bir şaka değil.”

Duru’nun sesi hâlâ kulağımda çınlıyordu ama ben sadece telefona bakıyordum.

“Liste başladı.”

Mesaj ekranda duruyordu. Soğuk. Net. Açıklamasız.

“Numarayı ara,” dedi Duru aniden.

Hemen arama tuşuna bastım. Telefon çaldı… bir kere, iki kere—

Sonra direkt kapandı.

“Kapattı,” dedim.

Duru sinirli bir nefes verdi.

“Tabii kapatır. Psikopat bu.”

“Belki biri dalga geçiyordur,”

dedim ama artık ben bile inanmıyordum.

Tam o sırada koridorun diğer ucundan bir uğultu yükseldi. İnsanlar bir noktaya toplanıyordu.

“Ne oluyor orada?” dedi Duru.

İkimiz de istemeden o kalabalığa doğru yürümeye başladık. İçimdeki his daha da ağırlaştı. Sanki ne göreceğimi biliyordum ama görmek istemiyordum.
Kalabalığı yarıp öne geçtiğimizde… durdum.
Herkes aynı şeye bakıyordu.

Ege’nin en yakın arkadaşı Mert yerde oturuyordu. Yüzü bembeyazdı. Elinde telefonu vardı ve sürekli aynı şeyi söylüyordu:

“Cevap vermiyor… açmıyor…”

Bir öğretmen yanına eğildi.

“Ne oldu Mert,iyi misin?”

Mert başını kaldırdı.

“Ege… dün gece eve gitmemiş.”

Kalbim resmen boğazıma çıktı.
Duru bana baktı. Ben de ona.
Hiçbir şey söylememize gerek yoktu.
Liste.

“Belki başka bir yerde kalmıştır,”

dedi öğretmen ama sesi bile ikna edici değildi.

O an telefonum tekrar titredi.
Bu sefer elim dondu.
Açmak istemedim.
Ama açtım.

Bilinmeyen Numara:
“İlk isim her zaman en kolay olandır.”

Nefesim kesildi.

“Ne yazıyor?”
dedi Duru.

Ekranı gösterdim.
Duru’nun yüzü anında değişti.

“Bu biriyle oyun falan değil Pınar. Bu… bu biri bizi izliyor.”

“Bizi mi?”

“Evet. Liste sende bulundu. Mesaj sana geliyor. Bu tesadüf değil.”

Bunu hiç düşünmemiştim.

“Niye ben?”

diye fısıldadım.

Duru cevap veremedi.
Ama ben başka bir şeyi fark ettim.

Liste.

Hemen cebimden çıkardım. Kağıdı açtım.
Ege’nin ismi hâlâ çiziliydi.
Ama bu sefer… başka bir şey daha vardı.
İkinci isim.

𝗗𝘂𝗿𝘂 𝗞𝗮𝘆𝗮

Donakaldım.

“Duru…”

dedim yavaşça.

“Ne?”

Kağıdı ona uzattım.
Gözleri ismine takıldığı anda yüzündeki renk tamamen kayboldu.

“Hayır…”

dedi fısıltıyla.

“Bu saçmalık.”

Ama değildi.
Çünkü tam o anda onun telefonu da titredi.
İkimiz aynı anda ekrana baktık.
Duru’nun elleri titriyordu. Mesajı açtı.
Ve okudu.
Sonra bana baktı.

“Ne yazıyor?” dedim.

Yutkundu.

“Sıradaki sensin.Duru Kaya,
hazır mısın?”