Merhaba Ben Mercan-1

#Ben Mercan, şu anda 21 yaşındayım. Bugünlere gelebilmek için verdiğim savaşı bir bilseniz, siz de benimle oturur ağlarsınız. Kafamı yaslasam omzunuz kopar, hahahha! Ben Kastamonu'da doğdum, orada büyüdüm. Cennet de bu kadar güzel midir? Bilemiyorum... Sadece 4-5 evden oluşan, içerisinde akrabalarımızın da bulunduğu ama müthiş bir düşmanlık içinde geçindiğimiz bir yerdi burası; kimse kimseyi sevmezdi.
Şimdi "Kastamonu'nun neresi?" diyeceksiniz. Burası Gideros koyu. Babamın zamanında korsanlardan çaldığı -ki ben öyle düşünüyorum- bir köy bulmuşlar. "Bizim olsun" diyip hemen ev dikmişler. İşte asıl kaos show tam o zaman başlıyordu. Ben ve 5 kardeşim, annem ve babam hepimiz gül gibi geçinip gidiyoruz demek çok isterdim ama lakin bizler "Sarhoş Ziya"nın 5 günahsız çocuğu, annem ise babamın sinirini atmak için gördüğü bir boks torbasıydı. Ne zaman sarhoş gelse annemi döver, bizler de arada nasibimizi alır otururduk. Esasında biz 6, hatta 13 kardeş bile olabilirmişiz, bilmiyorum... Annem öyle söylüyor. Çok fazla hamilelik yaşamış ve hepsini gidip aldırmış; çünkü babam korunmak ne demek bilmiyormuş. Ama yaparken ne olacağını bilmeden, sarhoş kafayla her şeyi her çileyi anneme çektirirdi; yani cahil bir babamız vardı. Ben ve kardeşlerim her akşam ayrı bir kavga izler, "Acaba bu akşam neler yaşayacağız?" diyerek güne başlardık.
Artık yaz ayının son sıcaklarına giriyorduk. Sabah güneşi odanın camına şımartacak bir tatlılıkta vuruyor ve hiç uyanmak istemiyordum. Çünkü sabahları artık hafif bir soğuk vardı; yatağın sıcaklığı "Beni bırakma!" der gibi, üzerimdeki yorgan ise bana sarılıyor gibi hissettiriyordu. Zorlanarak o yatağın içinden kalktım ve geri yatmamak için hemen oradan uzaklaştım. Elimi yüzümü yıkamak için lavaboya gittim, buz gibi olan suyu hemen yüzüme çarptım ve birden kendime geldim. Artık uykum yoktu, kapıya inip hemen oyun oynamak istiyordum. İzin almak için annemin yanına mutfağa koştum. Annem dolabı açmış, boş boş bakıyordu; aynı dolabın kendisi gibi kahvaltı edecek bir ekmeğimiz bile kalmamıştı. Babam anneme para da bırakmamış olmalı ki, dertli dertli düşünüyordu. Anneme seslendim, hiç bozuntuya vermeden:
– Anne, ben oyun oynamaya çıkabilir miyim? dedim.
Annem ise:
– Çık ama çok uzaklaşma, dedi.
Hemen koşarak kapıya yöneldim ve arkadaşlarımın yanına indim, onlarla oyun oynamaya başladım. Annem ise karnımızı doyurabilmek için yukarı köyde oturan halamlara kadar yürür, onlarda varsa eğer bize yemek getirir, yeri geldiğinde diğer komşu akrabalarımızdan isterdi. Ama çok çekinirdi isterken; zorda kalmasa yapacağı iş değildi annemin. Annem sabahın erken saatlerinde halamlara gitmek için yola koyulmuştu, biz ise kapının önünde oyunlar oynuyorduk. Tüm günümüz sokakta geçiyordu. Ablam ise anne yarısıydı, o da bizi doyurmak için bir şeyler yapmaya çalışıyordu.
Artık öğlene doğru karnımın çok acıktığını fark ettim. Hemen mutfakta ne yapacağını düşünen ablamın yanına koştum ve çok acıktığımı söyledim. O ise çok üzgündü. Elinde yarısına kadar makarna olan bir kavanoz vardı ama bunun içine başka bir şey daha karışmıştı; siyah, top top, zeytin görünümlü bir şeyler... Ablama sorduğumda, ablam fare pisliği olduğunu söylemişti! Ben hayret içinde ablamı izlerken, ablam ocağa koyduğu suyun içine pisliklerden arındırdığı makarnayı pişirmeye başlamıştı. O da çok acıkmış olmalıydı ama ben onu yiyemezdim. Belki ben görmeden temizleseydi yiyebilirdim ama ne yazık ki içindeki fare pislikleri gözümün önünden gitmiyordu. Ablam ve kardeşlerim o makarnanın başına oturarak yemeğe başladılar. Ben ise evden çıkmıştım; midem, "Daha fazla orada duramayız!" diye sinyaller yolluyordu beynime.
Evimizin hemen yanında Elmas yengenin elma ağacı vardı. Evet, en üstünde 3-4 tane elma duruyordu ama benim oraya çıkmam imkansız gibi görünüyordu. Biraz ağacın altında oturdum ve nasıl o elmaları yiyebileceğimi düşünüyordum ki, ikizim Toprak gelene kadar... Evet, ben ve Toprak ikiziz. O, eminim ki beni hep desteklerdi; diğer kardeşlerime nazaran onunla daha iyi anlaşıyordum, belki de ikiz olduğumuz için, bilemiyorum. Toprak hızlı adımlarla yanıma geldi. Toprak:
– Mercan, neden yemek yemedin? Ablam makarna yapmıştı, dedi.
Ben ise:
– Çok aç değildim, dedim ve konuyu geçiştirdim. Ablam fare pisliklerinden bahsetmemiş olmalıydı.
Toprak gülerek:
– Zaten sen de yesen kimseye yetmezdi o, dedi.
Ben de gülerek:
– Hahaha, Toprak çok komiksin! Sanki doydun da konuşuyorsun, dedim.
O da gülerek:
– Evet, doymadım, dedi.
Ben yukarı kafamı kaldırarak Toprak'ın da ağaçtaki elmaları görmesini sağladım. Toprak da artık ağaçtaki elmaları görüyordu. Artık ikizim de benimle aynı şeyi düşünüyordu...