Bölüm-3

Toprak’la korku dolu adımlarla evimizin kapısına yöneldik. İçeriden koşturma sesleri geliyordu. Ablamın ağlayarak kapıyı açmasıyla gözlerimin dolması bir oldu. Neden herkes ağlıyordu? Soner'in göğsü neden kan içindeydi? Ne olmuş olabilirdi?
Annem koşarak köyün başına doğru gidiyordu; biz de arkasından yetişmeye çalışıyorduk. Annem bize evde durmamızı söylemişti oracıkta durakaldık; biz ise ablam, Toprak ve ben ağlayarak eve geri döndük. Peki ya Ateş neredeydi? O neden dışarı çıkmamıştı?
Hemen koşarak evin içinde koridorun sonunda köyün girişine bakan cama yönelerek annemi izliyordum bir yandan göz yaşlarıma hâkim olamıyordum.
Annemin koyün girişindeki merdivenleri soluk soluğa çıkışıyla birlikte, Soner’in elinin yana doğru sarktığını gördüm. Neler oluyordu, anlamaya çalışıyordum. Soner neden annemin kucağında yatıyor neden kandı her yeri annem neden oracıkta dona kalmıştı.
Eve girerken yerde duran kan izlerini görmüştüm. Yavaş yavaş bu izleri takip etmeye başladım; izler beni annemlerin odasına doğru götürüyordu. Kafamı yavaşça içeri uzatıp baktığımda, Ateş’i yerde dizlerinin üzerine kapanmış halde buldum. Ne yapıyordu burada? Ne olmuştu? Ve babamın silahının yerde ne işi vardı?
Ateş’in yanına çömelip neler olduğunu sordum ama bana bağırtıyla karşılık verip beni oradan kovdu. Ne olup bittiğini hâlâ bilmiyordum. O sırada birisi kolumdan tuttu; ablam odadan çıkmamı istedi. Bu kez sorularımı ablama yönelttim. Ablamın boğazı düğümlenmiş, konuşmakta zorlanıyordu; hıçkırıkları arasında anlatmaya başladı:
"— Ateş ve Soner annemlerin odasında oyun oynuyorlarmış... Ateş, duvarda asılı duran babamın silahını almış eline, onunla oynamaya başlamışlar. Soner 'Sen beni vuramazsın ki' falan demiş, sonra da Ateş tetiğe basmış..."
İçim ürpermişti. Bu neydi? Bu yaşadığımız ailemin cehaleti miydi, yoksa büyük bir sorumsuzluk mu? Neydi bu başımıza gelenler?
Ablamın kurduğu son cümle kulaklarımda çınlarken, dünya adeta başıma yıkılmıştı. O an zaman durmuş, nefes almak bile imkânsızlaşmıştı. İçimdeki acı, kelimelerin bittiği yerde, derin bir sessizliğe gömüldü.
Kapı eşiğinde öylece kalakalmıştım. Bir tarafta hayatımızın neşe kaynağı Soner’in sessizleşen bedeni, diğer tarafta suçluluk ve korkunun en ağır yükünü o küçük omuzlarında taşıyan Ateş vardı. O an Ateş’in o odadaki yalnızlığını ve çaresizliğini hissettim; o da en az bizim kadar kurbandı aslında. Bilmeden, anlamadan, bir oyunun ortasında hayatlarımızı altüst eden korkunç bir gerçeğin içine düşmüşlerdi.
Annemin dışarıdan gelen hıçkırıkları, evin duvarlarında yankılanıyordu. Her şey o kadar ani, o kadar gerçekti ki uyanmak istediğimiz ama bir türlü uyanamadığımız en kabus dolu rüya gibiydi. Toprak yanıma yaklaşıp sessizce elimi tuttu; parmaklarımız birbirine kenetlendiğinde ikimizin de titrediğini fark ettim.
Gözümün önüne Soner’in gülüşü, dün bahçede koşarken çıkardığı sesler geldi. Şimdi o oda, hayatımızın en büyük sızısının başladığı yerdi. Evimize düşen bu ateş, sadece bir canı değil, hepimizin çocukluğunu, neşesini ve masumiyetini de kül etmişti.
Köşeye sinmiş, elimiz kolumuz bağlı, bu acı gerçekle baş başa kalmıştık. Bundan sonra hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağını biliyorduk. Peki, bu derin yarayı nasıl saracaktık? Bu ağır yükü nasıl taşıyacaktık?
Ablamın kurduğu son cümle kulaklarımda çınlarken, dünya adeta başıma yıkılmıştı. O an zaman durmuş, nefes almak bile imkânsızlaşmıştı. İçimdeki acı, kelimelerin bittiği yerde, derin bir sessizliğe gömüldü.
Kapı eşiğinde öylece kalakalmıştım. Bir tarafta hayatımızın neşe kaynağı Soner’in sessizleşen bedeni, diğer tarafta suçluluk ve korkunun en ağır yükünü o küçük omuzlarında taşıyan Ateş vardı. O an Ateş’in o odadaki yalnızlığını ve çaresizliğini hissettim; o da en az bizim kadar kurbandı aslında. Bilmeden, anlamadan, bir oyunun ortasında hayatlarımızı altüst eden korkunç bir gerçeğin içine düşmüşlerdi.
Annemin dışarıdan gelen hıçkırıkları, evin duvarlarında yankılanıyordu. Her şey o kadar ani, o kadar gerçektü ki uyanmak istediğimiz ama bir türlü uyanamadığımız en kabus dolu rüya gibiydi. Toprak yanıma yaklaşıp sessizce elimi tuttu; parmaklarımız birbirine kenetlendiğinde ikimizin de titrediğini fark ettim.
Gözümün önüne Soner’in gülüşü, dün bahçede koşarken çıkardığı sesler geldi. Şimdi o oda, hayatımızın en büyük sızısının başladığı yerdi. Evimize düşen bu ateş, sadece bir canı değil, hepimizin çocukluğunu, neşesini ve masumiyetini de kül etmişti.
Köşeye sinmiş, elimiz kolumuz bağlı, bu acı gerçekle baş başa kalmıştık. Bundan sonra hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağını biliyorduk. Peki, bu derin yarayı nasıl saracaktık? Bu ağır yükü nasıl taşıyacaktık?