Bölümler 2Şu an: 2. Bölüm
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Gözlerimin önünde akıp giden o saliselik an, zamanın tüm akışını dondurmuştu. Adamın kaslı kolları gerildi, yumruğu havayı yırttı ve tok bir sesle yaşlı adamın yüzüne çarptı. O an nefes almayı kestim. Soluksuz izledim resmen. Öyle sert, öyle vahşi bir yumruk attı ki, yaşlı adam dengesini kaybedip beton zemine çuval gibi yığıldı.
Korkudan kalbim boğazımda atıyordu ama hareket edemiyordum. Bedenim sanki betonla kaplanmıştı; ne bir parmağımı kıpırdatabiliyor ne de çığlık atabiliyordum. Beynimde çakan şimşekler birer birer sönmüş, geriye sadece o adamın silueti kalmıştı. Gözlerine kilitlenmiştim.
Gözleri kahverengiydi. Öyle derin, öyle karanlık bir kahverengiydi ki, içinde kaybolmamak elde değildi.
Yerdeki adamı öylece bırakıp bana doğru döndü. Yaklaştı, tek bir kelime etmeden beni kucağına aldı. Bedenim hâlâ tahta gibi katıydı. Kokusu, üzerimdeki o korkunç anın gölgesinde bile burnuma doluyordu; sert bir tütün ve yağmur kokusu... Beni sakin adımlarla kendi arabasına taşıdı, ön yolcu koltuğuna nazik ama karşı konulmaz bir güçle oturttu. Ardından kapımı kapattı.
İşte o an, yaşadığım şoku biraz olsun aşabilen gözlerim aşağıya, üzerime kaydı.
Korku ve arbede sırasında üstümdeki kıyafet yırtılmıştı. Sütyenim tamamen açıkta, göz önündeydi. Üzerimdeki oversize sweatshirt ise tamamen belime kadar sıyrılmıştı. Çırılçıplak hissettiğim o saniyelerde içimi kavuran utanç dalgası boynumu yakıverdi. Ağlamak istiyordum ama gözyaşlarım bile donmuştu. Hareketsizdim, çaresizdim.
Beynimdeki bütün düşünceler silinmiş, zihnim beyaz bir ekrana dönüşmüştü.
Adam, yaşlı adamın yanına tekrar gitti. Yerdeki adamı birkaç kez daha uyardıktan sonra cebinden telefonunu çıkardı. Ekranı aydınlandı; rehberden birini aradı. Kulağına götürdüğü telefonla sert, otoriter bir ses tonuyla konuşmaya başladı. Söylediklerini duyamıyordum ama yüzündeki o sert çizgiler, ne kadar öfkeli olduğunu açıkça ortaya koyuyordu. Konuşması bittiğinde telefonu kapattı ve adımlarını hızlandırarak arabaya geri döndü.
Sürücü koltuğuna oturduğu an, başını bana çevirdi ve üzerimdeki felaketi fark etti.
Hızla gözlerini kapattı. Derin bir nefes alarak arkaya uzandı, koltuğa astığı koyu renkli, kalın ceketini aldı ve bana doğru uzattı. Gözleri hâlâ sımsıkı kapalıydı; bana zerre kadar bile bakmamaya özen gösteriyordu.
"Bunu giyebilirsin," dedi sesi. Beklediğimden çok daha sakindi, hatta içinde belli belirsiz bir mahcubiyet barındırıyordu.
Ben... ben normalde asla başkalarının kıyafetini giymezdim. Bu benim için bir kuraldı, bir mahremiyetti. Kıyafetler benim için kutsaldı; sadece anneme özeldi o dokunuşlar, başkasının üzerimdeki bir şeyi beni boğardı. Ama şu an içinde bulunduğum bu zavallı durumda, böyle yarı çıplak kalmaktansa o ceketle örtünmeyi bin kat tercih ederdim.
Ancak sorun şuydu: Nasıl giyecektim? Parmaklarımı bile kımıldatamıyordum.
"Hadi... Giysene," dedi Dağhan, gözleri hâlâ kapalı halde. Bekledi, hareket etmediğimi görünce yavaşça gözlerini araladı. Sadece yüzüme baktı; tenime, vücuduma değil, doğrudan gözlerimin içine odaklandı.
"İstersen ben giydireyim," dedi. Sesi o kadar yumuşaktı ki, bu teklif bir tehdit değil, aksine bir yardım eli gibi uzandı bana. Sanki bana zarar vermek istemediğini, bana saygı duyduğunu kanıtlamaya çalışıyordu.
Konuşamıyordum ama gözlerimle ona baktım. İçimdeki o korkunç onayı, o çaresizliği gözbebeklerimle ona aktardım ve izin verdim.
Yavaşça, sanki kırılgan bir cam parçasına dokunur gibi ceketini omzuma yerleştirdi. Kollarımı hırkanın kollarından geçirirken sadece yüzüme bakıyordu. Gözlerini bir saniye bile kaçırmadı. O an içimdeki buzlar yavaş yavaş erimeye başladı; bedenime, parmak uçlarıma hafif bir karıncalanma yayıldı. Hırkayı üzerime tamamen geçirdikten sonra derin bir nefes aldı.
Sonra önüne döndü, arabayı çalıştırdı ve yola koyuldu.
Direksiyonu tutan elleri güçlü, damarlıydı. Arabayı sürerken sessizliği bozdu, konuşmaya başladı.
"Adım Dağhan. 29 yaşındayım," dedi düz bir sesle.
Demek adı Dağhandı... Zihnim bu ismi kaydetti ama hissettiğim korku hâlâ tazece yerinde duruyordu. Hiçbir şeyi tam olarak algılayamıyordum. Bedenim hâlâ o sokak ortasında, o yumruğun atıldığı andaydı lakin beynim şimdi, yavaş yavaş her şeyi, bu adamın kim olduğunu, nereye gittiğimizi sorgulamaya başlıyordu.
Uzun bir yolculuğun ardından araba, sahil kenarında, devasa demir kapıları olan görkemli bir yalının önünde durdu.
Zengindi galiba... Burası sıradan bir ev değil, adeta bir malikaneydi.
Dağhan arabasından indi. Lakin ben inemedim; bacaklarım hâlâ taşıyamıyordu beni. O geldi, yolcu tarafındaki kapıyı açtı. Hiç tereddüt etmeden beni yine kucağına aldı. Sokaktaki o ani refleksin aksine şimdi çok daha sakin, çok daha koruyucu bir tutuşu vardı.
Yalının devasa kapısından içeri girdik. Geniş, bakımlı bir bahçesi vardı; etrafta egzotik bitkiler ve akşama doğru uzanan loş ışıklar parlıyordu. Dağhan evin kapısını çaldı. Kapı, yaşlı ama dinç görünen bir teyze tarafından açıldı.
"Dağhan oğlum, an- Dağhan oğlum, bu kim?" dedi yaşlı teyze, gözleri kocaman açılmış bir halde beni süzerek.
Dağhan içeri girdi, beni bırakmadan geniş bir salona doğru yönlendirdi. Salon dedikleri yer, adeta bir sarayın kabul salonunu andırıyordu. Yüksek tavanlar, kristal avizeler, antika mobilyalar...
Ve içerideki kalabalık...
Gözlerim istemsizce onlara kaydı. Burada yaklaşık 5-6 tane iri yarı, kaslı erkek vardı. Hepsi dikkatle bize bakıyordu. Onların hemen yanında, yaşlı ama hayatından hiçbir şey kaybetmemiş, otoriter duruşlu bir adam ve onun yanında ise son derece zarif, güzel ama yaşlı bir kadın oturuyordu. Üzerlerindeki kıyafetlerin kumaşlarından, duruşlarından çok zengin ve güçlü bir aile oldukları kilometrelerce öteden belli oluyordu. Galiba Dağhan'ın ailesiydi burası.
Kadın, şaşkınlıkla yerinden kalktı ve gözlerini üzerime dikerek sordu:
"Dağhan... Kız mı kaçırdın?"
Gemini ile sohbet
Adam ben ev Yaşlı adama baktı . Nefes almayı kestim . Soluksuz izledim resmen . Adam Yaşlı adama bir yumruk attı . Öyle bir yumruk attı ki Yaşlı adam yere düştü . Sonra beni kucağına aldı . Ben hala hareket edemiyordum . Adamın gözlerinde takılı kalmıştım .
Gözleri kahverengiydi .
Bemi alıp kendi arabasına oturtup sonra kapımı kapattı . Üstümdeki şey yırtılmıştı . Sütyenim gözüküyordu . Tümüyle . Sweattim belimdeydi . Çok utanıyordum ama hareket edemiyordum .
Harekat edemiyorum . Beynimde ki bütün her şey silinmisti .
Adam Yaşlı adamın yanına gidip onu dövdü . Sonra cebinden telefonuny çıkarıp birini aradı . Telefondaki kişiyle konuşmaya başkaladı . Konuşması bitince arabaya gelip bindi .
Benim uzerimi farkedince . Gözlerini kapattı . ve koltuğa astığı ceketini bana doğru uzattı . Gözleri hala kapalıydı .
" Bunu giyebilirsin " dedi .
Ben başkalarının üstünü giymezdum. Sadece anneme özeldi o . Ama böyle durmak istemiyordum . O yüzden adamın ceketini giyecektim .
Ama nasıl hareket edemiyordum .
" Hadi . Giysene " dedi Adam gözleri kapali halde . Bir süre bekledikten sonra gözlerini açtı . Bana baktı sadece yüzüme .
" Istersen ben giydireyim " dedi . Sanki bana zarar vermek istemiyormus gibi . Gözlerimle ona bakıp izin verdim gozlerimle . Yavaşça hirkayi bana giydirdi . Sadece yüzüme bakıyordu .
Sonra önüne dönüp arabayı sürmeye başladı . Arabayı sürerken konuşmata başladı .
" Adım Dağhan . 29 yaşındayım " dedi . Demek adı Dağhandı . ama su an çok korkuyordum . Hiçbir şeyi algılamiyrodim . Bedenim hala o andaydı lakin beynim şu an her şeyi algılıyordu .
Sonra arabayı bir yalıda durdurdu . Zengindi galiba . Arabasından indi Lakin ben inemedim . O geldi ve kapımı açtı . Beni yine kucağına aldı .
Yalının kapısından içeri girdi . Bahçesi vardı . Çok güzeldi . Evin kapısıni çaldı . Kapi yaşlı bir teyze tarafından açıldı .
" Dağhan oğlum Annen- Dağhan oğlum bu kim ? " dedi yaşlı teyze . Dağhan Evin içine girdi . Salon gibi bir yere geldik .
Burada bir 5-6 tane kaslı erkek , Onların bir yaşli ama hayatından hiçbir şey kaybetmemis adam ve onun yaninda Güzel ama yaşlı bir kadın vardı . Hepsi çok pahalı kıyafetler giymişti . Galiba Dağhanin ailesiydi .
Kadın Şaşırarak sordu . " Dağhan kız mı kaçırdın ? "
Bunu 1000 kelime yapar mısın
Genişletilmiş Hikaye
Gözlerimin önünde akıp giden o saliselik an, zamanın tüm akışını dondurmuştu. Adamın kaslı kolları gerildi, yumruğu havayı yırttı ve tok bir sesle yaşlı adamın yüzüne çarptı. O an nefes almayı kestim. Soluksuz izledim resmen. Öyle sert, öyle vahşi bir yumruk attı ki, yaşlı adam dengesini kaybedip beton zemine çuval gibi yığıldı.
Korkudan kalbim boğazımda atıyordu ama hareket edemiyordum. Bedenim sanki betonla kaplanmıştı; ne bir parmağımı kıpırdatabiliyor ne de çığlık atabiliyordum. Beynimde çakan şimşekler birer birer sönmüş, geriye sadece o adamın silueti kalmıştı. Gözlerine kilitlenmiştim.
Gözleri kahverengiydi. Öyle derin, öyle karanlık bir kahverengiydi ki, içinde kaybolmamak elde değildi.
Yerdeki adamı öylece bırakıp bana doğru döndü. Yaklaştı, tek bir kelime etmeden beni kucağına aldı. Bedenim hâlâ tahta gibi katıydı. Kokusu, üzerimdeki o korkunç anın gölgesinde bile burnuma doluyordu; sert bir tütün ve yağmur kokusu... Beni sakin adımlarla kendi arabasına taşıdı, ön yolcu koltuğuna nazik ama karşı konulmaz bir güçle oturttu. Ardından kapımı kapattı.
İşte o an, yaşadığım şoku biraz olsun aşabilen gözlerim aşağıya, üzerime kaydı.
Korku ve arbede sırasında üstümdeki kıyafet yırtılmıştı. Sütyenim tamamen açıkta, göz önündeydi. Üzerimdeki oversize sweatshirt ise tamamen belime kadar sıyrılmıştı. Çırılçıplak hissettiğim o saniyelerde içimi kavuran utanç dalgası boynumu yakıverdi. Ağlamak istiyordum ama gözyaşlarım bile donmuştu. Hareketsizdim, çaresizdim.
Beynimdeki bütün düşünceler silinmiş, zihnim beyaz bir ekrana dönüşmüştü.
Adam, yaşlı adamın yanına tekrar gitti. Yerdeki adamı birkaç kez daha uyardıktan sonra cebinden telefonunu çıkardı. Ekranı aydınlandı; rehberden birini aradı. Kulağına götürdüğü telefonla sert, otoriter bir ses tonuyla konuşmaya başladı. Söylediklerini duyamıyordum ama yüzündeki o sert çizgiler, ne kadar öfkeli olduğunu açıkça ortaya koyuyordu. Konuşması bittiğinde telefonu kapattı ve adımlarını hızlandırarak arabaya geri döndü.
Sürücü koltuğuna oturduğu an, başını bana çevirdi ve üzerimdeki felaketi fark etti.
Hızla gözlerini kapattı. Derin bir nefes alarak arkaya uzandı, koltuğa astığı koyu renkli, kalın ceketini aldı ve bana doğru uzattı. Gözleri hâlâ sımsıkı kapalıydı; bana zerre kadar bile bakmamaya özen gösteriyordu.
"Bunu giyebilirsin," dedi sesi. Beklediğimden çok daha sakindi, hatta içinde belli belirsiz bir mahcubiyet barındırıyordu.
Ben... ben normalde asla başkalarının kıyafetini giymezdim. Bu benim için bir kuraldı, bir mahremiyetti. Kıyafetler benim için kutsaldı; sadece anneme özeldi o dokunuşlar, başkasının üzerimdeki bir şeyi beni boğardı. Ama şu an içinde bulunduğum bu zavallı durumda, böyle yarı çıplak kalmaktansa o ceketle örtünmeyi bin kat tercih ederdim.
Ancak sorun şuydu: Nasıl giyecektim? Parmaklarımı bile kımıldatamıyordum.
"Hadi... Giysene," dedi Dağhan, gözleri hâlâ kapalı halde. Bekledi, hareket etmediğimi görünce yavaşça gözlerini araladı. Sadece yüzüme baktı; tenime, vücuduma değil, doğrudan gözlerimin içine odaklandı.
"İstersen ben giydireyim," dedi. Sesi o kadar yumuşaktı ki, bu teklif bir tehdit değil, aksine bir yardım eli gibi uzandı bana. Sanki bana zarar vermek istemediğini, bana saygı duyduğunu kanıtlamaya çalışıyordu.
Konuşamıyordum ama gözlerimle ona baktım. İçimdeki o korkunç onayı, o çaresizliği gözbebeklerimle ona aktardım ve izin verdim.
Yavaşça, sanki kırılgan bir cam parçasına dokunur gibi ceketini omzuma yerleştirdi. Kollarımı hırkanın kollarından geçirirken sadece yüzüme bakıyordu. Gözlerini bir saniye bile kaçırmadı. O an içimdeki buzlar yavaş yavaş erimeye başladı; bedenime, parmak uçlarıma hafif bir karıncalanma yayıldı. Hırkayı üzerime tamamen geçirdikten sonra derin bir nefes aldı.
Sonra önüne döndü, arabayı çalıştırdı ve yola koyuldu.
Direksiyonu tutan elleri güçlü, damarlıydı. Arabayı sürerken sessizliği bozdu, konuşmaya başladı.
"Adım Dağhan. 29 yaşındayım," dedi düz bir sesle.
Demek adı Dağhandı... Zihnim bu ismi kaydetti ama hissettiğim korku hâlâ tazece yerinde duruyordu. Hiçbir şeyi tam olarak algılayamıyordum. Bedenim hâlâ o sokak ortasında, o yumruğun atıldığı andaydı lakin beynim şimdi, yavaş yavaş her şeyi, bu adamın kim olduğunu, nereye gittiğimizi sorgulamaya başlıyordu.
Uzun bir yolculuğun ardından araba, sahil kenarında, devasa demir kapıları olan görkemli bir yalının önünde durdu.
Zengindi galiba... Burası sıradan bir ev değil, adeta bir malikaneydi.
Dağhan arabasından indi. Lakin ben inemedim; bacaklarım hâlâ taşıyamıyordu beni. O geldi, yolcu tarafındaki kapıyı açtı. Hiç tereddüt etmeden beni yine kucağına aldı. Sokaktaki o ani refleksin aksine şimdi çok daha sakin, çok daha koruyucu bir tutuşu vardı.
Yalının devasa kapısından içeri girdik. Geniş, bakımlı bir bahçesi vardı; etrafta egzotik bitkiler ve akşama doğru uzanan loş ışıklar parlıyordu. Dağhan evin kapısını çaldı. Kapı, yaşlı ama dinç görünen bir teyze tarafından açıldı.
"Dağhan oğlum, an- Dağhan oğlum, bu kim?" dedi yaşlı teyze, gözleri kocaman açılmış bir halde beni süzerek.
Dağhan içeri girdi, beni bırakmadan geniş bir salona doğru yönlendirdi. Salon dedikleri yer, adeta bir sarayın kabul salonunu andırıyordu. Yüksek tavanlar, kristal avizeler, antika mobilyalar...
Ve içerideki kalabalık...
Gözlerim istemsizce onlara kaydı. Burada yaklaşık 5-6 tane iri yarı, kaslı erkek vardı. Hepsi dikkatle bize bakıyordu. Onların hemen yanında, yaşlı ama hayatından hiçbir şey kaybetmemiş, otoriter duruşlu bir adam ve onun yanında ise son derece zarif, güzel ama yaşlı bir kadın oturuyordu. Üzerlerindeki kıyafetlerin kumaşlarından, duruşlarından çok zengin ve güçlü bir aile oldukları kilometrelerce öteden belli oluyordu. Galiba Dağhan'ın ailesiydi burası.
Kadın, şaşkınlıkla yerinden kalktı ve gözlerini üzerime dikerek sordu:
"Dağhan... Kız mı kaçırdın?"
Dağhan, kadının şaşkın dolu sorusunu duymazlıktan geldi. Bakışlarını salondakilerin üzerinden çekip, hemen köşede duran, keskin hatlı yeşil gözleriyle etrafı süzen adama çevirdi ve net bir emir verdi:
"Umut, benimle gel. Anne, sen de gel," dedi. Sesindeki o karşı konulmaz otorite, evdeki herkesin anında susmasını sağlamıştı.
Kucağında hâlâ kas katı kesilmiş bedenimle salondan çıktı. Geniş, uzun ve son derece lüks detaylarla döşenmiş koridorda ilerledikten sonra, beyaz tonların hâkim olduğu sakin bir odaya girdi. Oda adeta hastane odası gibi pürüzsüz ve bembeyazdı; ortasında geniş beyaz bir yatak, minimalist bir çalışma masası ve boydan boya bir gardırop bulunuyordu. Dağhan beni yavaşça, pamuklara sarar gibi o büyük yatağa bıraktı.
Birkaç saniye içinde, arkasından gelen Umut ve yaşlı kadın da odaya adımladı.
Dağhan, annesine dönerek, "Anne, ona temiz bir kıyafet giydirir misin? Ben ve Umut dışarıda olacağız," dedi.
Kadın, şaşkınlığını üzerinden atamamış bir halde kaşlarını çattı. "Oğlum, eli ayağı yok mu bu kı—"
Sözünü kesen Dağhan’ın buz gibi ama kontrolü elden bırakmayan tonu oldu. "Anne... dediğimi yapar mısın?"
Dağhan’ın bu kadar net ve ısrarcı çıkması karşısında kadın pes etti. "Tamam," diye mırıldandı.
Dağhan ve Umut, arkalarında derin bir sessizlik bırakarak odadan çıktı ve kapıyı kapattılar.
Yaşlı kadın, odadaki dolaba yöneldi. İçinden yumuşak kumaşlı, ev kıyafetleri çıkardı. Yatağın kenarına, yanıma kadar geldi. Üzerimdeki Dağhan'a ait olan kalın hırkayı yavaşça sıyırmaya başladı.
Ama çıkarmaz olaydı...
Hırka omuzlarımdan kayıp düştüğü an, kadının gözleri dehşetle açıldı. Boynumda, o boğuşma ve sıkışma anından kalma morlukları, kıpkırmızı parmak izlerini açıkça görmüştü. Bedenimin diğer kısımlarındaki izleri göremezdi; çünkü onları daha önce ustalıkla, suya dayanıklı özel bir vücut boyasıyla kapatmıştım. Fakat boynumdaki o vahşet izleri gizlenemeyecek kadar ortadaydı.
Kadın nefesini tuttu. Eli havada asılı kaldı. "Se-sen... ta-tacize mi uğradın?" dedi, sesi korku ve şaşkınlıkla titreyerek.
Cevap veremedim. Dilim damağım kuruşmuştu, kelimeler boğazıma dizilmişti. Sadece gözlerine baktım. Gözkapaklarımı yavaşça açıp kapatarak, kelimelere dökemediğim o acı gerçeği onayladım.
Kadın daha da sarsıldı. Gözlerinde beliren o derin acıma hissini, bana acıyarak bakan o yaşlı gözleri görmek istemiyordum. Utancım, korkumdan daha ağır bastı ve gözlerimi sımsıkı kapattım.
Kadın bir süre sessizce bekledi. Odadaki hava adeta ağırlaşmıştı. Ne yapacağını bilemeyen elleriyle, titreyen parmaklarıyla üzerimdeki yırtık kıyafetleri dikkatle çıkardı ve getirdiği temiz, yumuşak elbiseyi bana giydirdi. Bu süreçte bana o kadar şefkatli, o kadar narin dokundu ki, içimdeki o buz kütlesi biraz olsun çözülmeye başladı.
"Sen şimdi güzelce uyu kızım," dedi kadın, üzerime kalın, pamuklu bir örtü örterken. "Uykunu al, dinlen. Sabah her şeyi konuşuruz."
Eğildi, titreyen elleriyle saçlarımı nazikçe okşadı.
Aynı bir anne gibi...
Yıllardır özlediğim, o şefkat dolu, koruyucu anne dokunuşu gibi hissettirmişti. İçimdeki o dipsiz kuyuya küçük bir umut ışığı düşmüştü sanki.
Kadın sessizce odadan çıktı. Kapının kapanma sesi odayı doldururken, ben yavaşça, karşı koyamayacağım kadar ağırlaşan göz kapaklarımın ardında karanlığa ve derin bir uykuya daldım. Sabahın neler getireceğini, bu yabancıların evinde nasıl bir sabaha uyanacağımı bilmeden...
Bölüm etkileşimi
