GERÇEK AİLEM kitap kapağı

1. bölüm / 2

1. Bölüm

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 2Şu an: 1. Bölüm

Odamda oturmuştum. Her zaman böyleydi. Her ama her zaman. Hiç odamdan çıkmamıştım. Dışarıyı görmemiştim. Nerenin neresi olduğunu hiç bilmiyordum.

Çünkü ben otizmli bir bireydim.

Otizmli olduğum 2 yaşında çıkmıştı. Şu an 17 yaşındaydım. Babam ise beni o günden bugüne hiç dışarı çıkarmamıştı. Her zaman evdeydim. Okulu ise uzaktan eğitimle okuyordum. Babam beni toplum içinde "deli" göstererek, hastalıklı bir utancın arkasına saklanarak okula gitmemi engellemişti. Dış dünyaya açılan tek pencerem, eski bir akıllı telefonun ekranıydı.

Annem beni doğururken ölmüştü. Babam o günden beri bu trajedinin tek sorumlusu olarak beni görüyordu; her nefesimi, her varlığımı yüzüme bir suç gibi çarpıyordu. Her zaman eve alkollü geliyor, öfkesini benden çıkarıyordu. Evimiz sıradan, iki odalı eski bir evdi. Orta gelirliydik, ev babamın ailesinden kaldığı için kira ödemiyorduk. Babam annem öldükten sonra çalışmayı tamamen bırakmıştı. Annemden kalan bir miktar birikim ve evdeki eşyaları satarak bir şekilde geçiniyorduk. Ya da adına geçinmek denirse...

Babam, annemin ölümünden beni sorumlu tuttuğu için beni sürekli dövüyordu. Her gün, hiç usanmadan, merhamet duygusunu unutmuş bir canavar gibi vuruyordu.

Ve bunun yüzünden sesim gitmişti.

Yanlış duymadınız. Bana o kadar çok, o kadar acımasızca şiddet uyguluyordu ki, ses tellerim bu travmaya dayanamamış ve sesimin tamamen gitmesine sebep olmuştu.

Hem otizmli hem de konuşma engelliydim.

Ancak otizmim bedensel değil, beynimle ilgiliydi. Çok zekiydim; beynim normalin çok ötesinde çalışıyordu ve bu yüzden otizmli ilan edilmiştim. Bu zekilik bana bir lütuf değil, en büyük cezaydı. Normal bir insan gibi yaşamıyordum. Zihnim durmaksızın çalışıyor, en küçük detayları, en mantıksız ihtimalleri bile boş yere hesap ediyor, sayıları, desenleri, olasılıkları beynimde sürekli evirip çeviriyordum.

Odamda sessizlik içinde otururken, paslı kapı gıcırtıyla açıldı. Babam gelmişti. Yüzündeki o soğuk, nefret dolu ifadeyi görünce yine beni döveceğini anladım. Alışmıştım artık; bu acı hayatımın olağan bir parçası haline gelmişti. Ve her zamanki gibi bağırmaya başladı.

"KALK HAZIRLAN GİDİYORUZ!" dedi ve hınçla kolumu tuttu. Beni sertçe yere attı. Ardından arkasına bile bakmadan kapıdan çıkıp gitti.

Nereye gidecektik ki? Hayatımda ilk defa dışarı çıkacaktım. Kalbim göğüs kafesimi parçalayacak gibi atıyordu. Hızla ayağa kalktım ve dolaba yöneldim. Üzerime ne giyeceğimi bilemez haldeken, gözüm annemin kıyafetlerine çarptı. Bir gün dışarı çıkarsam diye yıllardır sakladığım, titizlikle ayırdığım o kıyafeti giydim. Siyah bir pantolon ve sade beyaz bir kazak... Üzerime ise annemden kalan o eski, kokusunu ezberlediğim montu geçirdim; hava oldukça soğuktu.

İçimde korkuyla karışık büyük bir heyecan vardı. İlk defa dışarı adım atacaktım. Telefondan haritalara bakarak her yeri biliyordum sanıyordum ama aslında hiçbir şeyi bilmiyordum.

Odamdan çıktım. Babam da giyinmiş, kapının önünde sabırsızca ayakkabilerini bağlıyordu. Ben de aceleyle ayaklarımı geçirdim. Evet, yine annemin ayakkabısını giymiştim. Siyah, ucu eskimiş deri ayakkabılar ayağımdaydı. Apartmandan merdivenleri inip sokağa çıktık ve bekleyen gri bir arabaya bindik. Babam motoru çalıştırdı ve hareket ettik.

Pencereden dışarıyı izliyordum. Etraf, telefondaki küçük ekranın gösterdiğinden çok daha büyüktü, çok daha güzeldi. Ağaçlar, binalar, akan arabalar... Her şey bir rüya gibi akıp gidiyordu. Sonra babam arabayı ani bir manevrayla kenara çekti ve indi. "Sen de in," der gibi bir hareket yaptı. Ben de indim. Çok garip hissediyordum. Her şeyi teorik olarak biliyor ama pratikte hiçbir şey bilmiyormuş gibi boşlukta sallanıyordum.

Büyük, kasvetli bir devlet binası gibi bir yere gelmiştik. Babam beni kolumdan tutup içeri sürükledi. Birkaç ofis değiştirdikten sonra bir masanın önüne getirdi. Birkaç kağıt uzattı ve buralara imza atmamı söyledi. Heyecandan ve korkudan ellerim titriyordu. Kağıtlar sanki destan gibi uzun yazılarla doluydu. Okumaya çalıştım ama babamın arkamdaki baskıcı bakışları altında eziliyordum. Ve ben, aptal gibi, içeriğini hiç okumadan doğrudan imzaladım. Şu an ise o anın pişmanlığıyla kavruluyordum.

Sakin ol.

Sakın ol.

Sakin ol.

Olamıyordum. Zihnimdeki çarklar hızla dönmeye başlamıştı. Çok büyük bir panik dalgası tüm bedenimi sardı. Nasıl olur da okumadan imza atardım?

Sakin ol.

Sakın ol.

Her şey senin suçun.

Sakin ol.

Sakin ol.

Baban seni belki başka bir yere, kimsesizler mezarlığı gibi bir yere verecek?

Sakin ol.

Sakin ol.

Niye onu okumadan imzaladın?

Sakin ol.

Sakin ol.

Başına büyük bir iş açtın!

Sakin ol.

Sakın ol.

Baban seni yetimhaneye mi verecek? Yoksa birine mi satacak?

Düşünme!

Düşünme!

Otizmliliğimin en kötü, en dayanılmaz yanı buydu. Beynim durmaksızın en felaket senaryolarını üretir, her kötü ihtimali aynı anda mantık süzgecinden geçirmeye çalışır ve beni şiddetli bir krize sürüklerdi.

Akşama kadar o soğuk koridorlarda, banklarda öylece bekledik. Zaman adeta durmuştu. Hava kararmaya yüz tuttuğunda oradan çıktık. Babamın yanında, yüzü kırışık, tuhaf bakışlı yaşlı bir adam duruyordu. Babam beni kolumdan tuttuğu gibi başka bir arabanın arka koltuğuna doğru itti. Şoför koltuğuna o yaşlı adam oturdu, beni ise arkada bırakmak yerine ön yolcu koltuğuna oturttu. Babam kendi arabasına binmedi.

Babam arabaya binmedi.

Babam arabaya binmedi.

Babam arabaya binmedi.

Babam arabaya binmedi.

Beynim bu gerçeği tekrar edip duruyordu. Ben tek kalmıştım.

Ben tek kalmıştım.

Ben tek kalmıştım.

Yaşlı adam hiçbir şey söylemeden arabayı çalıştırdı ve şehrin kalabalığından uzaklaşmaya başladı.

Yüreğim ağzımda atıyordu, nefes almakta zorlanıyordum. Çok korkuyordum.

Çok korkuyordum.

Çok korkuyordum.

Adam arabayı şehir merkezinden çıkarıp ücra, kimselerin olmadığını düşündüğü karanlık köşelere sürmeye başladı. En sonda, yolun ortasında, etrafta hiçbir ışığın veya evin olmadığı ıssız bir sokakta ani bir frenle durdu. Sanki taşıdığı yükten bıkmış gibi derin bir nefes aldı ve bana döndü.

"KALK," dedi gür ve tehditkâr bir sesle. Arabayı tamamen karanlık, insan elinin değmediği ücra bir mahallede durdurmuştu. Ben kapıyı açıp panikle hemen arabadan indim. Fakat adam da vakit kaybetmeden indi, arkamdan gelip tüm gücüyle beni yakaladı ve arabanın kaportasına doğru yatırdı.

Vücudumu kontrol edemiyordum. Zihnimdeki o korkunç dalgalanma, büyük bir panik atak ve otizmin getirdiği donma tepkisiyle birleşmişti. Krizim en üst noktasına ulaşmıştı. Her tarafım taş kesilmiş gibi kilitlenmişti. En ufak bir tepki bile veremiyordum.

Zaten nasıl verecektim ki?

Konuşamıyordum. Sesim yoktu, sesimi ellerimden ve boğazımdan söküp almışlardı.

Adam üzerimdeki beyaz bluzu hınçla, gaddarca yırttığında bile en ufak bir fiziksel tepki verememiştim. İçeride çığlıklar kopuyor, canım yanıyor, tepki vermek, onu itmek, kaçmak istiyordum. Ama yapamıyordum. Olduğum yere çivilenmiş gibiydim. Kitlenmiştim. Ağlamak istiyordum ama gözyaşlarım bile kurumuştu, ağlayamıyordum. Ölesiye korkuyordum ama dışarıdan bakıldığında bu korkuyu mimiklerimle bile belli edemiyordum; çünkü dış dünyayla olan bağım tamamen kopmuştu.

Fakat tam o karanlık uçurumun kenarındayken, kaderimin akışını değiştirecek bir şey oldu. Uzaklardan karanlığı delen güçlü far ışıkları ve bir araba motorunun gürültüsü duyuldu. Adam, dikkati dağılmış bir halde başını boynuma gömmüş, ne yaptığını bilmez bir halde öpüyordu. O an gelen sesle ikimiz de irkildik.

Yolun kenarında duran başka bir araçtan inen güçlü bir ses yankılandı:

"Ne yapıyorsunuz kardeşim? Gidin ne yaşayacaksanız evinizde yaşayın, burası sokak ortası!" dedi tok bir ses.

Görüş açıma, panik dolu bulanık dünyamın içinden iri yarı, kaslı ve uzun boylu bir adam girdi.

Üzerimdeki yaşlı adam aniden başını boynumdan kaldırdı. Gelen yabancıya doğru öfkeyle baktı; gözlerinde hem suçluluk hem de yakalanmanın verdiği bir korku vardı. Adam ikimize de sorgulayıcı ve kızgın gözlerle bakıyordu.

Ama o an, mucizevi bir şey oldu. Zihnimin kilitli kalmasına rağmen, otizmli beynimin ve yıllardır ezberlediğim çaresizliğin içgüdüsüyle sağ elim ani bir hareketle havaya kalktı. Kelimelerin yetmediği, sesin bittiği yerde, ellerim titreyerek bir yardım işareti yaptı.

Ve yabancı adam, o karanlık sokakta o küçük, çaresiz yardım çağrısını gördü.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

12okunma 2beğeni 1yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…