13. Bölüm: Görev

(4 gün sonra)
"komutanım biraz hızlı mı olsanız"diyen Nil e ölümcül bakışlar atıp cevapladım
"Senin gibi sadece Keskin nişancı tüfeğini sırtımda taşımıyorum Nilciğim sırtımda 2, elimde 1 silahla yürüyorum ben !" Dedim görev için dağ tepe tırmanmaktan bıkmıştım !!!
Son 4 gündür hayat bana cehennemden cennete dönüşmüş gibi Ayaz ile sevgili olmam her şeyi değiştirmişti...
(Saatler sonra)
"Çok şükür yarabbim"diye yere çakıldı Asena binanın bir kaç metre uzağındaydık saatlerdir yürüyorduk varma mutluluğum uzun sürmedi kapıda karnına sarılmış hamile bı kadın görünce bakışlarım değişti
"Komutanım..."
Onaylayan bir mırıltı çıkardı
"Kadın?"
Dediğimde hepsi baktığım yere baktı birden bir el silah sesi yükseldi ve kapıdan çıkan bir adam kadını boynundan yakaladığı gibi silahı kafasına doğrulttu bir şeyler zırvalıyordu muhtemelen bizi farketmişti kadına bir şey olmasın diye dua ediyordum ben annesiz yaşamanın nasıl olduğunu biliyordum
Acı... Acıdan başka bir şey değil...
Elimdeki silahı Kaya'nın altına biraz daha yerleşerek adama doğrulttum
"Gece dur" diyordu Ayaz ama onu duymamazlıktan geldim
"Ani refleks yapabilir!!! Gece dur"
"Hayır... hayır hayır hayır!"
Dediğimde adam bana döndü ben tam ateş etmiş iken...
Kadını Kendi önüne çekti...
Kadın karnından akan kanlar eşiğinde yere yarışırken bir el silah sesi daha adamı indirdi Yanımda yankılanan sesleri duymuyor hızlı nefes alışlarım dışında yanımda olan hiçbir şeyi hissetmiyordum... Hatırlıyorum...

Annem ve babam görevden dönmüş beni almışlardı evde odamda yaptığım resmi anneme göstermek için resmi arıyorum içeriden çığlıklar babamın 'sinem !' diye bağırışlarını duyduğumda salona koşuyorum annem yerde cenin pozisyonunda ağlıyor muhtemelen nefes alamıyor 'ben ben onu vurmak istememiştim... adamı adamı o teröristi...'diyerek ağlıyor ve kızarıyor buna tıpta 'panik atak' dediklerini duymuştum annem yıllar öncede geçiriyordu ama aradan sonra ilk defaydı ben bişey anlamıyorum ama korkuyorum annemin yanına çöküp 'nefes al nefes al anne...' diyebiliyorum kalbim yerinden çıkacak gibi oluyor... Annemin gözleri kapanınca babam ambulansı arıyor o saniyeki telaştan bende hayatımda ilk defa panik atak geçiriyorum gözlerimi kapatıp bilincimi kaybediyorum annem ile aynı odada kolumda serumla gözlerimi açıyorum annemde bende yaşıyoruz annem o günden sonra iyi oluyor ama bende bir travma olarak kalıyor psikiyatrist randevum alınıyor bana iyi davranan Burçin diye bir psikiyatristim oluyor panik ataklarım onunla görüştükten sonra geçici olarak bitiyor...

Ve şimdi bir tane daha panik atak geçiriyordum... Tıpkı geçmişteki gibi
"Gece n-nefes almıyorsun" dedi Asena bana odaklanmış şekilde
Ekim göğüsüme gitti sonra ise bilincimi kaybettim
(Hastanede )
"Uyandın !" Diye bağırdı Nil gözlerimi araladığım an... Olayları idrak etmem 1 saniyenin almıştı korkudan üzerimdeki battaniyeyi sıkmaya başladım Nil kapıdan Birine seslendi ve çıktı içeri ışık hızında Ayaz girdi ve kapıyı kapattı yanıma oturup elini elinin üzerine koydu nefes alışlarım çok hızlıydı
"Burdayım Güzelim...iyimisin"
Gözyaşlarım akıyordu
"Değilim ben onu vurmak..." Dediğimde Ayaz beni susturdu
"Bunları düşünme biliyoruz..."
Yataktan doğruldum kollarımı Ayazın boynuna doladım yüzümü ona gömdüm alnımı Ayazın omuzuna koyup ağlamaya başladım
"Ağlama..."
(3 gün sonra)
askeriye bahçesindeki çardakta oturmuştum o an aklıma her geldiğinde yeni bir panik atak yaşıyordum kimsenin yanına yaklaşmıyordum
Ayazın bile 3 gündür onunla konuşmamıştım bana söylediği son şey 'ağlama' olmuştu
Tim şuan görevdeydi ben gidemiyordum...
Çardaktan kalkıp genelde kimsenin gelmediği yangın merdivenlerine çıktım karanlıkta oturup ağlamaya başladım beynimde 'asker değilsin katılın tekisin...' sesi yankılanıyordu
Bir süre sonra nefes almadığımı farkettim
Hayır hayır hayır yine oluyordu ?! Panik atak !!!
Yanımda kimse yoktu merdivenlerde bilincimin kapandığını hissettim
(Revirde)
Gözlerimi araladığım da başımda revir doktoru Aylin abla vardı...
"Gece "
"Aylin abla"
Bana anne gibi Olmuştu Aylin abla oda ailesini kaybetmişti bana çok iyi davranırdı
"Neden hep panik atak geçiriyorsun"
"Ben..." Derin bir nefes aldım
"Ben Onu vurmak istememiştim!!!"
Dedim saçma bir sinirle kolumdaki serumu çekip ayaklandım hızla revirden çıkıp odama çıktım bir gün bir yere gidersem diye hazırladığım çantamı alıp hızla askeriyeden çıktım burayı her gördüğümde aklıma o olay geliyordu belkide bu daha iyiydi hem Ayaz görevdeyken Yine panik atak geçirdiğimi duyarsa streslenirdi böylesi onun için daha iyiydi...Belkide Ayaz sakin ve normal bir ilişki hayal etmişti benim için hastanelerde koşturduğu bir hayat değil...
Bir taksiyi geçerken durdurup havalimanı dedim birden son dakika bilet alıp kaçacakmıydım ? Havalimanına ulaştığımda hesabımdaki yüklü parayla taksiye ödeme yaptım karşımdaki kadına baktım
"Bana... Son dakika her hangi bir yere bilet lazım..."
"Şimdimi ?"
"Evet..."
"Çanakkale uçuşu tam 5 dakika sonra ve 1 koltuk boş"
"Ol-olur..." Çanakkale... Hatay a yeterince uzaktı yani bana cehennem...
Bileti alıp kendimi uçakta bulduğumda ne yaptığımı sorguladım o olaydan sonra askeriyede Uzunnn bir süre çalışmam yasaktı kafa dinlemeye Değil yok olmaya gidiyordum
Bir arkadaşım vardı Ezel... kendisi bilgisayar konusunda dehaydı bir ara hackerlik bile yapıyordu ona yazdım
Siz:Ezel rahatsız ediyorum üzgünüm... Senden bir ricam olacaktı
Ezel:tabii gece ! Bu arada olanları duydum... Her neyse
Siz: Hatay havalimanı uçuş kayıtlarından benimkini silermisin ? Bir dönem Hackerdınde halledersin umuyorum...sorgulama birde... (Plaka) Plakalı taksiyi bulup ona beni hava alanına getirdiğini kimseye söylememesi karşılığında rüşvet ver sana ödeyeceğim...
Ezel: tamam... Ama sonra nedenini söyleyeceksin !!!

Telefonu kucağıma bırakıp derin bir uykuya daldım hemde kabuslar ile dolu bir uyku...