Bölümler 2Şu an: İNCE BİR ÇATLAK
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Sabahın ilk ışıkları dar pencerenin ardından odaya süzülürken kapı üç kez vuruldu.
Alba, yatağın üzerine yaydığı eşyaları toplamakla meşguldü. Elini masanın kenarındaki hançere götürerek kapıya yaklaştı. Kapıyı yalnızca aralayacak kadar açtı. Karşısındaki adamı tanımıyordu. Koyu renk pelerininin kapüşonunu indirmişti, fakat Alba kapıyı biraz daha açmadı. Yüzünü kapının gölgesinde tutarak bekledi.
Adam, içeri girmeden önce koridorun iki ucuna göz gezdirdi.
“Seninle konuşmam gerekiyor.”
“Ne kadar talihsiz. Ben de tam dinlenmeye hazırlanıyordum.”
“Edric gönderdi.”
Alba’nın eli kapının kenarında bir an durdu. Ardından kapıyı biraz daha açıp adamın içeri girmesine izin verdi.
Yabancı içeri girince kapıyı kapattı.
“Ne oldu?”
“Edric’in durumu iyi değil. Saraydan çalınan belgenin peşine düşmüşler. Onunla bağlantısı bulunan birkaç kişiyi de sorgulamaya başlamışlar.”
Alba’nın elindeki giysi yavaşça yatağa bırakıldı. Yüzündeki rahat ifade kaybolmamıştı ama az önceki işiyle ilgilenmeyi bırakmıştı.
“Edric nerede?”
“Şimdilik güvende olduğunu söyledi. Fakat ne kadar süre böyle kalabilir, bilmiyor.”
“Yakalanma ihtimali var mı?”
Adam kısa bir tereddüt yaşadı.
“Bunu söylemek için erken. Şimdilik saklanıyor. Senin de dikkatli olmanı istedi.”
Alba bir süre cevap vermedi. Edric’in başının belada olması hoşuna gitmemişti. Onun böyle bir duruma düşmesi, işlerin planladığından daha kötü ilerlediği anlamına geliyordu.
“Başka ne söyledi?”
“Belgeyi saklamanı istiyor. Kendisi sana yeniden ulaşana kadar kimseye vermeyeceksin. Özellikle de şu sıralar kimseyle görüşmeni istemiyor.”
“Bunu bana söylemek için mi gönderdi seni?”
“Bir de saraydan çıkarken iz bırakıp bırakmadığını öğrenmek istedi.”
Alba’nın dudaklarında hafif bir gülümseme belirdi.
“Edric beni tanır. İz bırakmadım.”
“Yine de dikkatli olmanı söyledi.”
“Bunu da kendisine söyleyebilirsin.”
Adam başını salladı. Alba’nın yüzüne bakmaya çalışmadı. Onunla konuşurken gözlerini çoğunlukla kapıya ya da odanın içindeki eşyalara çeviriyordu. Zaten kendisine verilen mesajı iletmekten başka bir görevi yoktu.
Alba yatağın kenarına yaslandı.
“Peki ödeme?”
Adamın yüzünde kısa süreli bir huzursuzluk belirdi.
“Bunu şu anda konuşmanın sırası değil.”
“Benim için tam da sırası.”
“Edric’in durumu belli değil. Önce ortalık sakinleşsin.”
Alba’nın bakışları sertleşti.
“Ben işimi yaptım. Belge elimde ve anlaşmamızın karşılığını bekliyorum. Edric’in başına gelenler, benim alacağımı ortadan kaldırmaz.”
“Bunu ona iletirim.”
“İyi olur.”
Yabancı kapıya yöneldi. Çıkmadan önce bir kez daha arkasına döndü.
“Belgeyi kimseye gösterme. Edric yeniden haber gönderene kadar burada kalman daha güvenli.”
Alba’nın yüzünde küçümseyen bir gülümseme belirdi.
“Bana nerede kalacağımı söylemene gerek yok.”
Adam cevap vermedi. Kapıyı açıp koridora çıktıktan sonra arkasından kapattı.
Alba bir süre yerinden kıpırdamadı. Sonra yatağın kenarındaki çantasını açarak saraydan aldığı mühürlü anlaşmayı çıkardı. Tomarı açmadan önce üzerindeki mühürleri kontrol etti. Üçü de sağlamdı. Balmumu kırılmamış, ip gevşememişti.
Belgeyi odanın duvarındaki gevşek taşlardan birinin arkasına yerleştirdi. Taşı yerine oturttuktan sonra önüne eski bir sandık çekti. Dışarıdan bakıldığında orada saklanmış bir belge bulunduğuna dair en ufak bir iz kalmamıştı.
İşi şimdilik tamamlanmıştı. Belge güvendeydi. Müşterisi yeniden haber gönderene kadar bekleyecekti.
Yalnızca Edric’in durumu aklını kurcalıyordu.
Onun kolay kolay yakalanacak biri olmadığını biliyordu. Yıllardır farklı insanlarla, farklı şehirlerde iş yürütmüş; gerektiğinde ortadan kaybolmayı da başarmıştı. Yine de bu kez sarayın soruşturması yalnızca çalınan belgeyle sınırlı kalmayabilirdi.
Alba pencereye yaklaştı.
Şehir çoktan uyanmaya başlamıştı. Dükkân sahipleri kepenklerini açıyor, pazara gidenler sepetlerini taşıyor, birkaç araba dar sokaklardan geçmeye çalışıyordu. Fakat sabahın olağan telaşının arasında farklı bir hareketlilik göze çarpıyordu. İnsanlar küçük gruplar hâlinde toplanmış, birbirlerine bir şeyler anlatıyordu.
Saraydan çalınan belgenin haberi çoktan yayılmış olmalıydı.
Alba sokaktaki kalabalığı bir süre izledi. Sonra perdeyi bırakarak odanın içine döndü. Yüzünde yeniden hafif bir gülümseme belirmişti.
Başkentte adından söz edilmesi yeni bir şey değildi.
Ve bundan rahatsızlık duymuyordu.
⸻
Valdor Sarayı’ndaki toplantı salonunda sabahın erken saatlerinden beri hareket vardı.
Uzun masanın üzerine açılmış haritalar, mühürlü yazışmalar ve gece boyunca hazırlanan raporlar birbirine karışmıştı. Pencerelerin önünde bekleyen muhafızlar sessizliğini korurken saray görevlileri, kralın önüne yeni belgeler getiriyordu.
Valerius, masanın başında ayakta durarak arşiv sorumlusunun raporunu dinledi.
“Gece nöbetinde bulunan muhafızların ifadeleri alındı mı?”
“Evet, Majesteleri. Hepsi ayrı ayrı sorgulandı. Hırsızın arşive hangi yoldan girdiği henüz belirlenemedi.”
“İçeriden yardım almış olabileceği düşünülüyor mu?”
“Bu ihtimal üzerinde duruyoruz.”
Valerius’un bakışları görevlinin üzerinde kaldı.
“İhtimallerle hareket etmeyin. Önce kayıtları inceleyin. Son bir ay içinde arşive giren herkesin adını istiyorum. Nöbet değişimlerini de kontrol edin.”
“Emredersiniz.”
Kral, masanın üzerindeki anlaşmanın eski bir kaydına baktı. Üç soylu hanenin adını taşıyan belge, Valdor’un mührüyle mühürlenmişti. İçeriğinin dışarı sızması, yalnızca aileler arasında bir anlaşmazlık çıkarmakla kalmayabilirdi. Bu üç hanenin arasındaki denge, krallığın siyasi düzeni açısından da önemliydi.
“Anlaşmanın içeriğini bilenler kimler?”
“Saray hukukçusu, üç hanenin temsilcileri ve görüşmeler sırasında hazır bulunan iki danışman.”
“Her biriyle ayrı ayrı görüşülecek. Kimse diğerinin ne söylediğini öğrenmeyecek.”
Masadaki yaşlı danışmanlardan biri öne eğildi.
“Majesteleri, bu ailelerin arasındaki denge zaten hassas. Belge başka bir hanenin eline geçerse anlaşmanın içeriği aleyhlerine kullanılabilir. Birbirlerini suçlamaları uzun sürmez.”
“Bunun önüne geçeceğiz. Üç haneye de sarayın soruşturmayı sürdürdüğü bildirilsin. Kendi aralarında hesaplaşmaya kalkışırlarsa bunun sonuçlarının ağır olacağını da açıkça belirtin.”
“Peki ya anlaşmanın bir kopyası?”
“Hazırlanmış bir kopya yok. Görüşmelerin kayıtları incelensin. Belgenin içeriğini bilen herkesin ifadesi alınsın.”
Danışman başını eğdi.
Başka bir görevli masanın üzerine güney sınırını gösteren haritayı açtı.
“Majesteleri, güney yolundan gelen tüccarlar geçişlerin yavaşladığını bildiriyor. Doğudaki çatışmalar nedeniyle bazı kervanlar güzergâhlarını değiştirmiş. Son haftalarda sınır karakollarında da hareketlilik artmış.”
Valerius haritaya yaklaştı.
“Bölgedeki komutan ne bildiriyor?”
“Mevcut birliklerin yeterli olduğunu söylüyor.”
“Yeterli olup olmadığını kendisiyle konuşmadan kabul etmeyeceğim. Birlikleri gereksiz yere artırmasın, fakat karakollardaki nöbetleri de gevşetmesin. Tüccarların güvenli geçişi sağlansın.”
“Emredersiniz.”
“Yol üzerindeki köprülerin durumunu da kontrol edin. Bir kervanın geçişini engelleyecek kadar hasar varsa onarım bekletilmeyecek.”
Bir başka rapor önüne bırakıldı. Şehrin ambarlarında tutulan tahıl miktarı ve yaklaşan kış için ayrılan erzaklar hakkındaydı. Valerius rakamları dikkatle inceledi.
“Bu miktar geçen yılın aynı döneminden düşük.”
“Hasat bazı bölgelerde beklenenden az oldu, Majesteleri.”
“Şehirdeki fiyatların yükselmesine izin vermeyin. Ambarlardaki tahılın ne kadarının dağıtıma ayrılabileceğini hesaplayın. Köylerden gelecek yeni ürünler ulaşana kadar mevcut stokları dikkatli kullanacağız.”
“Bazı tüccarlar fiyatları şimdiden artırmaya başladı.”
“Bunu araştırın. Gerçek bir kıtlık beklentisi varsa önlem alırız. Fakat birkaç tüccarın daha fazla kazanmak için halkı zor durumda bırakmasına göz yummayacağım.”
Toplantı ilerledikçe masaya başka meseleler de geldi. Şehir dışındaki bir köprünün onarımı, iki köy arasındaki arazi anlaşmazlığı, kuzeydeki karakollardan gelen askerî raporlar ve saray hazinesine ulaşan vergi kayıtları…
Valerius her birini dinledi. Bazı konularda doğrudan emir verdi, bazıları için yeni kayıtlar istedi. Önündeki meselelerin hiçbiri diğerinden daha önemsiz değildi. Bir köydeki vergi anlaşmazlığı, doğru ele alınmadığında halkın kraliyete duyduğu güveni zedeleyebilirdi. Sınırdaki küçük bir ihmal ise günün birinde askerî bir çatışmaya dönüşebilirdi.
Sonunda muhafızların başındaki adam öne çıktı.
“Majesteleri, şehirdeki söylentiler giderek artıyor.”
Valerius bakışlarını ona çevirdi.
“Ne söylentileri?”
“Halk, saraydan çalınan belgenin daha önce başka krallıklarda yaşanan olaylarla bağlantılı olduğunu düşünüyor. Hırsızın yıllardır yakalanamadığı, gittiği her yerde karışıklık çıkardığı konuşuluyor.”
“Ne tür karışıklıklar?”
“Soylu aileler arasındaki anlaşmazlıklar, ticaret yollarının kapanması, askerî bilgilerin yabancı devletlerin eline geçmesi… Bazı bölgelerde başlayan çatışmaların da bu hırsızın çaldığı belgeler yüzünden çıktığı söyleniyor.”
“Bunların hangisi doğrulanmış?”
“Bazıları. Ancak anlatılanların hepsini doğrulayamadık.”
“Öyleyse halkın önüne doğrulanmamış bilgilerle çıkmayacağız.”
Yaşlı danışmanlardan biri söze girdi.
“Majesteleri, halkın endişesini azaltmak için bir açıklama yapılması gerekebilir. İnsanlar Valdor’un da diğer krallıklar gibi savunmasız kalacağından korkuyor.”
Valerius masanın üzerindeki raporu kapattı.
“Onlara boş vaatlerde bulunmayacağım. Soruşturma sürüyor. Şehir muhafızları görev başında. Sarayın güvenliği için gereken önlemler alınıyor. Söyleyeceklerimiz bunlar.”
“Yine de meydana çıkmanız uygun olmayabilir. Kalabalık huzursuz.”
“Tam da bu yüzden çıkacağım.”
Muhafızların başındaki adam itiraz edecek gibi oldu.
“Majesteleri, güvenliğiniz—”
“Yanımda yeterli muhafız bulunacak. Halkın karşısına askerleri dizmek istemiyorum. Onlarla konuşacağım.”
Karar verilmişti.
Toplantı sona erdiğinde görevliler belgelerini toplayarak salondan ayrıldı. Valerius ise bir süre daha masanın başında kaldı. Önündeki anlaşmanın kaydına yeniden baktı. Üç ailenin arasındaki dengeyi korumak, sınırları güvenli tutmak, şehrin ticaretini ve halkın geçimini gözetmek… Bunların her biri zaten kendi başına yeterince ağır sorumluluklardı.
Şimdi, kim olduğunu bilmediği bir hırsızın sarayın içine kadar girebilmiş olması da bütün bunların üzerine eklenmişti.
Onun peşini bırakmaya niyeti yoktu.
⸻
Öğleye doğru pazar meydanındaki kalabalık her zamankinden daha yoğundu.
Tezgâhların önünde alışveriş yapanlar vardı; fakat insanların dikkati çoğu zaman aldıkları mallardan çok çevrelerinde konuşulanlardaydı. Bir grup tüccar dükkânlarının önünde toplanmış, birkaç kadın çeşmenin yakınında birbirine yaklaşarak alçak sesle konuşuyordu.
Alba kalabalığın arasından ağır adımlarla ilerledi.
“Başka krallıklarda da böyle başlamış,” dedi yaşlı bir adam. “Önce bir belge kaybolmuş, sonra iki soylu aile birbirine düşmüş. Ardından savaş çıkmış.”
“Benim duyduğum, doğudaki ticaret yolunun aylarca kapandığı,” diye karşılık verdi bir başkası. “Kervanlar geçememiş. Köyler boşalmış. İnsanlar evlerini bırakıp gitmek zorunda kalmış.”
“Bir hırsızın çaldığı birkaç kâğıt yüzünden mi bütün bunlar?”
“Her kâğıt sıradan değildir.”
Genç bir kadın endişeyle çevresine baktı.
“Peki ya şimdi? Saraydan da bir şey çalınmış. Ya sıra bize gelirse?”
“Belki bu kez yakalanır.”
Yaşlı adam acı bir gülümsemeyle başını salladı.
“Yıllardır yakalanmadı. Onu arayan krallar, lordlar oldu. Hiçbiri bulamadı.”
Alba konuşmaları dinlerken gülümsemesini gizlemedi.
İnsanların anlattıkları arasında abartılanlar vardı. Bir yerde çalınan tek bir belgenin ardından başlayan anlaşmazlık, anlatıldıkça büyük bir savaşa dönüşmüş; başka bir ülkede kaybolan askerî planlar, neredeyse bütün sınır kalelerinin düşmesine neden olmuştu. Herkes kendi duyduğunu ekliyor, hikâyeyi biraz daha büyütüyordu.
Yine de korkunun kaynağı gerçekti.
Adını bilmeyenler bile ondan söz ederken seslerini alçaltıyor, yaptıklarının sonuçlarını birbirlerine anlatırken yüzlerinde aynı huzursuz ifade beliriyordu. Bu kadar insanın kendisinden çekinmesi Alba’nın hoşuna gidiyordu. Birkaç şehirde bıraktığı izlerin, kendisi orada bulunmasa bile yaşamaya devam etmesi… İşte bundan keyif alıyordu.
“Valdor’un başına da aynı şey gelirse ne yapacağız?” diye sordu genç adam.
“Kralların işi böyle zamanlarda belli olur.”
“Peki ya bu kral da diğerleri gibi onu bulamazsa?”
Kalabalığın içinden birkaç kişi başını çevirdi.
Tam o sırada meydanın diğer ucunda hareketlilik başladı. Muhafızlar, insanları itip kakmadan ilerleyebilecekleri bir yol açıyordu. Ardından siyah ve altın renkleriyle kral göründü.
Konuşmalar yavaş yavaş kesildi.
Valerius’un yanında birkaç muhafız vardı. Kalabalığın arasından geçerken kendisine yönelen selamları kısa bir baş hareketiyle karşılıyor, meydanın ortasına doğru ilerliyordu. Durduğunda çevresindeki insanlar da toplandı.
“Majesteleri,” dedi yaşlı bir tüccar öne çıkarak. “Saraydan çalınan belgenin haberini aldık. Halk huzursuz.”
“Bunun farkındayım.”
“Bu hırsız daha önce birçok krallığa zarar verdi. Kimse onu yakalayamadı.”
“Valdor’da da aynı şeyin yaşanmasından korkuyoruz,” diye ekledi bir kadın.
Kral, konuşanlara sırayla baktı.
“Endişenizi anlıyorum. Sarayda gerekli soruşturma başlatıldı. Şehir muhafızlarına da görevleri konusunda emir verildi.”
“Peki belge bulunamazsa?”
“Bulunması için çalışıyoruz.”
“Ya hırsız çoktan şehirden çıktıysa?”
“Şehir kapıları denetleniyor. Fakat bu, herkesin önüne bir asker dikileceği anlamına gelmiyor. Pazarınızı açmaya, işinize gitmeye devam edeceksiniz. Şehrin düzenini korumak da bizim görevimiz.”
Kalabalıktan birkaç kişi başını salladı. Yine de yüzlerdeki kaygı tamamen silinmemişti.
Bir adam, önündeki insanların arasından sesini yükseltti.
“Bu hırsızın adı bile bilinmiyor, Majesteleri. Yüzünü gören yok. Yıllardır kimse yakalayamadı.”
Alba biraz ileride durduğu yerden konuşmayı dinliyordu. Kendi yaptıklarının insanlar arasında nasıl anlatıldığını görmek, ona tuhaf bir haz veriyordu.
“Belki de yakalanmak istemediği içindir.”
Sözleri kalabalığın içinde açıkça duyuldu.
Birkaç kişi ona döndü. Valerius’un bakışları da sesin geldiği yöne çevrildi.
Kalabalığın arasında duran genç kadın, çevresindekilerden farklı bir rahatlık taşıyordu. Yüzünde hafif bir alay vardı; sanki az önce söyledikleri onu hiç ilgilendirmiyormuş gibi duruyordu.
Valerius onu birkaç saniye süzdü.
“Bir hırsızın yakalanmak istememesi, yakalanmayacağı anlamına gelmez.”
Alba’nın dudaklarında küçük bir gülümseme belirdi.
“Öyleyse yakalayın hırsızı, Majesteleri.”
Kalabalıkta belli belirsiz bir kıpırdanma oldu.
Valerius’un yüzü sertleşti.
“Bana akıl vermek yerine kendi sözlerinize dikkat etseniz iyi olur.”
Alba kaşını hafifçe kaldırdı.
“Yalnızca sizin de bildiğiniz bir şeyi hatırlattım. Bu kadar rahatsız olmanızı beklemiyordum.”
“Benim neye rahatsız olacağıma karar vermek size düşmez.”
“Ne mutlu bana, Majesteleri. En azından bunu öğrenmiş oldum.”
Yanındaki muhafızlardan biri bir adım öne çıktı. Ancak kral, elini hafifçe kaldırarak onu durdurdu. Bakışlarını kadından ayırmamıştı.
“Buraya halkın endişelerini dinlemeye geldim. Sizin gösterinizi izlemeye değil.”
Alba’nın gülümsemesi biraz daha belirginleşti.
“Öyleyse sizi daha fazla meşgul etmeyeyim.”
Sözlerinin ardından kenara çekildi. Fakat kralın yanından geçerken yüzündeki ifade değişmedi; başını eğişinde bile ölçülü bir alay vardı.
Valerius onun uzaklaşmasını izledi.
Kendisine karşı bu kadar rahat davranabilen insanlarla sık karşılaşmazdı. Karşısındaki kişinin korkusuz olması başka, korkusuzluğunu göstermek için her fırsatı kullanması başkaydı. Kadının tavrı yalnızca küstah değildi; sanki kralın sabrının nereye kadar uzanacağını öğrenmek istiyordu.
Bundan hoşlanmamıştı.
Konuşmaya devam etmek için yeniden kalabalığa döndü. Halkın sorularını dinledi, muhafızların alacağı önlemleri anlattı ve meydandan ayrılmadan önce tüccarların endişelerini not ettirdi. Yine de az önceki kadının sözleri, diğer soruların arasında zihninin bir köşesinde kaldı.
⸻
Alba, Gümüş Kadeh’e vardığında içerideki uğultu kapının dışına kadar taşıyordu.
Pencereye yakın masada oturan Seraphina, Lucien ve Dorian’ın konuşmaları, masaya yaklaşan kadını fark etmeleriyle kesildi.
“Sonunda,” dedi Dorian. “Tam da senden söz ediyorduk.”
Alba sandalyesini çekti.
“Umarım güzel şeyler söylüyordunuz.”
Lucien gülümseyerek öne eğildi.
“Şehirde bugün bir kadın konuşuluyor. Kralın karşısında durmuş, onunla tartışmış. Hatta duyduğuma göre kendisine soru sorulduğunda imalı cevaplar vermiş.”
Seraphina başını salladı.
“İnsanlar kadının aklını kaçırdığını düşünüyor.”
“Belki de yalnızca canı sıkılmıştır,” dedi Alba, kadehini kendine doğru çekerken.
Dorian kahkaha attı.
“Senin gibi biri olmalı. Başka türlü açıklayamıyorum.”
Alba bir yudum aldı. Sonra kadehini masaya bırakarak üçünün yüzüne baktı.
“Bahsettiğiniz kadın bendim.”
Bir anlık sessizliğin ardından Lucien’in kaşları havalandı.
“Ne?”
Dorian’ın gülümsemesi büyüdü.
“Sen miydin?”
Seraphina’nın yüzündeki şaşkınlık hemen yerini kızgınlığa bıraktı.
“Alba! Sen ne yaptın öyle?”
“Gördüğün gibi, hâlâ hayattayım.”
“Bununla mı övünüyorsun?”
“Övünmek mi? Henüz karar vermedim.”
Lucien kahkahasını tutamadı.
“Bir dakika. Sen gerçekten kralın karşısında mı durdun? Herkesin anlattığı o kadın sen misin?”
“Başka kim olacaktı?”
“Önce bir hırsızın yakalanmak istememesinden söz etmişsin, sonra da krala onu yakalamasını söylemişsin.”
“Eksik anlatmışlar. Birkaç cümle daha vardı.”
Dorian masaya yaslandı.
“Lütfen söyle, kralın yüzünü görmek istiyorum.”
“Pek memnun görünmüyordu.”
“Şaşırmadım.”
Seraphina ise hâlâ ona bakıyordu.
“Bütün meydanın ortasında bunu yapmak zorunda mıydın? Üstelik Valerius’un karşısında.”
Alba’nın bakışları kısa bir an için arkadaşının yüzünde durdu.
“Bana soru sordu. Ben de cevap verdim.”
“Senin cevap vermekle yetindiğini kim söyledi? Anlattıklarına göre onunla alay etmişsin.”
“Biraz.”
“Biraz mı?”
“Belki birazdan fazladır.”
Lucien araya girdi.
“Ben kadını takdir ettim. Şimdi kim olduğunu da öğrendiğimize göre daha çok takdir ediyorum.”
“Sen her şeyi eğlenceye çevirmeyi başarıyorsun,” dedi Seraphina.
“Çünkü bazen eğlenmek gerekir.”
Dorian, Alba’ya doğru eğildi.
“Peki kral ne yaptı? Seni tehdit etti mi?”
“Bana dikkatli olmamı tavsiye etti.”
“Ve sen?”
“Onu daha fazla meşgul etmeyeceğimi söyledim.”
Lucien başını geriye atıp güldü.
“Tanrılar aşkına, adamın sabrını nasıl sınadığını görmek isterdim.”
Alba da istemeden gülümsedi. Meydandaki konuşma aklına geldiğinde içinde tuhaf bir hareketlenme oluyordu. Kralın sert bakışları, sesindeki keskinlik ve ona karşılık verirken hissettiği o alışılmadık heyecan… Bunların hiçbirine anlam vermek istemedi.
Karşısındaki adamın kendisine kolayca boyun eğmeyecek biri olduğunu fark etmişti. Bu da onu biraz daha merak edilir kılıyordu.
Seraphina, arkadaşının yüzündeki gülümsemeyi yakaladı.
“Bunun hoşuna gittiğini söyleme sakın.”
“Ne?”
“Onu kızdırmak.”
Alba kadehini yeniden eline aldı.
“İnsanların yüzünü okumak hoşuma gider. Onunki de oldukça açıktı.”
“Bir gün yanlış kişinin yüzünü okumaya çalışacaksın.”
“Belki de doğru kişidir.”
Seraphina cevap vermedi. Lucien ile Dorian ise birbirlerine bakıp gülümsedi.
Konuşma kısa süre sonra başka konulara kaydı. Lucien, sabah pazarda duyduğu bir söylentiyi anlattı; Dorian, bir tüccarın kendisine borçlu olduğunu ve bu borcu tahsil etmek için ne kadar sabır göstermesi gerektiğini abartılı bir dille dile getirdi. Seraphina ikisinin de sözünü zaman zaman keserek onları susturmaya çalıştı.
Alba sohbete katıldı. Fakat zaman zaman düşünceleri, istemediği hâlde, meydandaki karşılaşmaya dönüyordu.
⸻
Akşamüstü sarayda günün son raporları hazırlanırken Valerius çalışma odasında yalnızdı.
Önünde açık duran belgelerden biri, arşivden çalınan anlaşmayla ilgiliydi. Henüz kayda değer bir ilerleme yoktu. Nöbet çizelgeleri inceleniyor, arşiv görevlilerinin ifadeleri karşılaştırılıyor, sarayın çevresindeki geçiş noktaları yeniden denetleniyordu.
Kapı çalındı. Muhafızların başındaki adam içeri girdi.
“Arşiv soruşturmasıyla ilgili yeni bir gelişme yok, Majesteleri. Fakat şehirdeki söylentiler büyümeye devam ediyor.”
“Bunun için ne yaptınız?”
“Pazar ve ana caddelerdeki devriyeleri artırdık. Halkın arasına girip söylentilerin kaynağını araştıran adamlarımız da var.”
“Devriyeleri artırmak başka, insanları korkutmak başka. Gereksiz aramalar yapılmayacak.”
“Emredersiniz.”
Valerius önündeki belgeyi kapattı.
“Meydanda yaşanan olayla ilgili bir şey öğrendiniz mi?”
“Kadının kimliği henüz kesinleşmedi. Gümüş Kadeh’te arkadaşlarıyla birlikte görülmüş. Adını öğrenmeye çalışıyoruz.”
“Bırakın. Bu kadar küçük bir mesele için adamlarımı meşgul etmeye gerek yok.”
Muhafız kısa bir tereddüt yaşadı.
“Emriniz üzerine, Majesteleri.”
Adam çıktıktan sonra odada yeniden sessizlik hâkim oldu.
Valerius arkasına yaslandı. Kadının kim olduğunu merak etmişti, bunu inkâr edemezdi. Fakat merakının yalnızca meydanda kendisine karşı gösterdiği küstahlıktan kaynaklandığını söylemek de pek doğru değildi.
Kadının tavrı dikkatini çekmişti. Konuşurken kendisini saklamıyor, sözcüklerini dikkatle seçiyor, karşısındakinin tepkisini izliyor, sonra da o tepkiyi kendi eğlencesine dönüştürüyordu. Üstelik bunu kralın karşısında yapmaktan çekinmemişti.
Valerius, masadaki belgeleri yeniden önüne çekti. Bir kralın, tanımadığı bir kadının birkaç imalı sözü üzerinde gereğinden fazla durması için hiçbir sebep yoktu. Hele ki sarayından önemli bir belge çalınmışken.
Kendisine başka işler bulmakta zorlanmıyordu.
⸻
Akşam olduğunda Gümüş Kadeh’in görünümü gündüzden farklıydı.
Masaların bir kısmı yeniden düzenlenmiş, büyük salonun ön tarafında konuklar için daha geniş bir alan hazırlanmıştı. Şamdanların ışığı ahşap kirişlerin üzerinde titreşiyor, çalışanlar masalar arasında sessizce dolaşıyordu.
Alba ve arkadaşları hâlâ handaydı. Bir süre önce yemeklerini bitirmiş, sohbetlerini sürdürmeye başlamışlardı. Lucien, yan masadaki bir kadına gülümseyerek bakıyor; Dorian onun bu hâlini fark etmiş gibi eğleniyordu. Seraphina ise ikisini de görmezden gelmeye çalışıyordu.
“Bir gün şu bakışların yüzünden başın derde girecek,” dedi Dorian.
Lucien gözünü kadından ayırmadan cevap verdi.
“Bunu söyleyen kişinin bana öğüt vermesi oldukça ilginç.”
“Ben en azından başıma gelecekleri biliyorum.”
“Senin başına gelecek tek şey, yine reddedilmek.”
Seraphina araya girdi.
“İkiniz de biraz susabilir misiniz?”
Tam o sırada salonun girişinde hareketlilik başladı.
Önce birkaç saray görevlisi içeri girdi. Ardından konukların gelişini haber vermek üzere handa çalışanlardan biri öne çıktı.
“Majesteleri Valerius Valdor ve beraberindeki konuklar!”
Salondaki konuşmalar bir anda kesildi.
Masalarda oturanlar ayağa kalktı. Handa çalışanlar başlarını eğdi. Birkaç kişi elindeki kadehi masaya bırakmak için acele etti.
Alba da arkadaşlarıyla birlikte ayağa kalktı.
Kral, beraberindeki birkaç kişiyle içeri girdi. Üzerinde siyah, altın işlemeli bir giysi vardı. Yanındaki konuklarla kısa bir konuşma yaptıktan sonra salonu gözden geçirdi.
Bakışları masaların üzerinden geçerken bir noktada durdu.
Meydandaki kadın.
Alba’nın yüzünde küçük, imalı bir gülümseme belirdi. Başını hafifçe eğerek ona selam verdi. Ne fazla saygılı görünmeye çalışıyor ne de meydandaki tavrını saklıyordu. Sanki öğle vakti yaşananlar aralarında sıradan bir karşılaşmadan ibaretmiş gibi davranıyordu.
Valerius’un bakışları üzerinde bir an fazla kaldı. Kadının kendisini gördüğünü anlaması ve buna karşılık vermesi, öğle vakti yaşananları yeniden hatırlattı.
Kral, yanındaki konuklardan biri kendisine seslenince başını çevirdi.
“Majesteleri?”
Valerius bakışlarını kendisine seslenen konuğa çevirdi.
“Sizi dinliyorum.”
Konuk, güney sınırındaki ticaret yolları hakkında konuşmaya başladı. Kral onu dikkatle dinledi, sorularını sordu ve gerektiğinde cevap verdi. Masaya oturduğunda artık dikkatini konuklarına vermişti.
Lucien, kralın baktığını fark etmişti.
“Sanırım bugün seni hatırladı.”
Alba kadehini eline aldı.
“Beni unutması için bir sebep vermedim.”
“Tam tersine,” dedi Dorian. “Unutmasını zorlaştıracak kadar konuştun.”
Seraphina hafifçe iç çekti.
“Bu akşam başımıza yeni bir şey açmadan kalkabilirsek memnun olacağım.”
Alba ona yan gözle baktı.
“Bu kadar karamsar olma.”
“Senin yanında başka türlü olmak zor.”
Alba gülümsedi, fakat gözleri kısa bir an için salonun diğer ucuna kaydı.
Valerius konuklarından birini dinliyordu. Yüzünde meydandakinden farklı, daha ölçülü bir ifade vardı. Orada, halkın önünde kendisine karşı gösterdiği sertliğin ardında, bir krallığın yükünü taşıyan adamı görmek mümkündü.
Alba bakışlarını geri çekti.
Onu yeniden merak etmek istemiyordu. En azından kendisine bunu söylemeyi tercih etti.
Salonun diğer ucunda ise Valerius, konuşulanları dinlerken bir kez daha karşı masaya bakmamak için kendisini tuttu.
Bölüm etkileşimi
