GECE YARISI HIRSIZI kitap kapağı

1. bölüm / 2

GECE YARISI HIRSIZI

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 2Şu an: GECE YARISI HIRSIZI

Gece yarısı, şehrin üzerine ağır ağır çökmüştü.

Valdor Krallığı’nın başkenti, gündüzleri tüccarların bağırışları, at arabalarının gürültüsü ve pazar yerlerinden yükselen kalabalık sesleriyle dolup taşarken geceleri bambaşka bir yere dönüşürdü. Dar taş sokaklar sessizleşir, dükkânların ahşap kepenkleri kapanır, hanların avlularında son kandiller yakılırdı. Gün boyunca şehri dolduran insanların yerini, duvar diplerinde devriye gezen muhafızlar ve evlerine yetişmeye çalışan birkaç geç yolcu alırdı.

Şehrin yüksek noktalarından birinde yükselen saray ise karanlığın içinde bile kendini belli ediyordu. Kalın taş duvarlarının ardında yanan meşaleler kulelerin çevresine solgun bir ışık yayıyor, giriş kapısının üzerindeki altın işlemeli Kara Güneş arması gecenin içinde seçilebiliyordu.

Valdor hanedanının mührü.

Bu şehirde yaşayan herkes o armanın ne anlama geldiğini bilirdi. Kralın askerleri, kanunları ve hükmü demekti. Krallığın dört bir yanındaki kalelerden başkente ulaşan haberler sarayın taş duvarları arasında değerlendirilir; verilen kararlar bazen bir köyün vergisini, bazen bir sınır kasabasının kaderini değiştirirdi.

Sarayın duvarları ardında alınan kararlardan habersiz olan biri ise o gece kraliyet arşivlerinin bulunduğu kanadın yakınında ilerliyordu.

Alba, koridorun sonunu karanlığa alışkın gözleriyle süzdü.

Üzerindeki koyu renk giysiler hareketlerini kısıtlamayacak biçimde dikilmişti. Belindeki ince bıçak, botlarının içine gizlediği küçük aletler ve yüzünün alt kısmını örten kumaş dışında yanında fazla bir şey taşımıyordu. Ağır bir silah dikkat çekerdi. Dikkat çekmek ise bu gece yapabileceği en büyük hataydı.

Sarayın içine girmek, işin en zor kısmı değildi. Asıl mesele, aradığı belgeyi alıp buradan canlı çıkmaktı.

Üç gündür sarayın çevresini gözlüyordu. Nöbet değişimlerini, hizmetkârların kullandığı geçitleri, muhafızların hangi saatlerde hangi koridorlardan geçtiğini öğrenmişti. Yine de hiçbir planın kusursuz olmadığını biliyordu. Hele ki söz konusu Valdor Sarayı olduğunda.

İçerideki muhafız sayısı beklediğinden fazlaydı.

Bunun nedeni, son haftalarda krallığın bazı soylu aileleri arasında yaşanan anlaşmazlıklar olabilirdi. Alba, bu konuda kendisine verilen bilgilerin yalnızca bir kısmını biliyordu. Müşterisi, arşivlerde saklanan eski bir anlaşmanın aslını istiyordu. Belge, üç soylu aile arasında yapılmış gizli bir mutabakatı içeriyordu. Üzerinde ailelerin mühürleriyle birlikte Valdor hanedanının Kara Güneş mührü de bulunuyordu.

Neden bu kadar önemli olduğunu sormamıştı.

Soruların bazen insanı cevaptan daha fazla tehlikeye soktuğunu çok önceden öğrenmişti. Üstelik kendisine verilen işin mahiyetini bilmek, alacağı parayı değiştirmeyecekti.

Koridorun köşesine yaklaştığında ayak sesleri duyuldu.

Hemen duvarın gerisindeki dar girintiye çekildi. İki muhafız ellerindeki meşalelerle yanından geçti. Birinin zırhı yürüdükçe hafifçe ses çıkarıyor, diğeri uykusuzluktan şikâyet ediyordu.

“Bu gece de nöbeti uzattılar.”

“Emir böyle.”

“Son günlerde sarayda huzur kalmadı. Bir de arşivlerin önüne fazladan adam diktiler.”

“Duyduğuma göre kralın emriymiş. Öyleyse bir bildiği vardır.”

Alba, ikisinin uzaklaşmasını bekledi.

Kralın bir bildiği vardı, öyle mi?

İnsanlar hükümdarlarının kararlarına çoğu zaman böyle yaklaşırdı. Kimi korkudan, kimi bağlılıktan, kimi de başka bir seçeneği olmadığından. Alba ise kralların da diğer insanlar gibi yanılabildiğini düşünürdü. Aralarındaki tek fark, onların hatalarının bedelini çoğu zaman başkalarının ödemesiydi.

Muhafızların sesleri kesilince yerinden çıktı.

Arşiv kapısı, koridorun sonunda iki ağır sütunun arasında duruyordu. Kapının önündeki nöbetçi sandalyeye oturmuş, başını duvara yaslamıştı. Tam anlamıyla uyumuyordu ama gözleri kapanıp açılıyordu.

Alba belindeki küçük keseden ince bir metal parça çıkardı. Kapının yanındaki dar pencereden içeri süzüldü. Ayaklarını taş zemine değdirmeden önce bir an bekledi, ardından kilidin başına geçti.

Birkaç sessiz hareket.

Kısa bir tıkırtı.

Kilit açıldı.

Kapıyı yalnızca geçebileceği kadar aralayıp içeri girdi.

Arşiv odası yüksek tavanlı ve genişti. Duvar boyunca uzanan raflarda deri kaplı defterler, mühürlü tomarlar ve ahşap kutular sıralanıyordu. Masanın üzerinde yarısı açık bırakılmış bir kayıt defteri duruyordu. Birkaç kandil hâlâ yanıyordu; alevleri hafifçe titreyerek duvarlarda uzun gölgeler oluşturuyordu.

Alba, aradığı belgenin yerini biliyordu.

Üçüncü rafın altındaki kilitli çekmece.

Diz çökerek çekmecenin önüne geçti. Kilidi açması birkaç dakikasını aldı. İçeride farklı tarihlerde düzenlenmiş belgeler vardı. Her birinin üzerinde kraliyet arşivinin işareti bulunuyordu.

Aradığı tomarı hemen tanıdı.

Koyu kırmızı bir mühür ipiyle bağlanmıştı. Balmumunun üzerine basılmış üç mühürden biri diğerlerinden daha büyüktü.

Kara Güneş.

Alba belgeyi dikkatlice çıkardı, giysisinin iç kısmındaki deri bölmeye yerleştirdi ve çekmeceyi eski hâline getirdi.

Tam ayağa kalkacakken dışarıdan bir ses geldi.

“Kim var orada?”

Kapının önündeki nöbetçi uyanmıştı.

Alba gözlerini kapıya çevirdi. Bir anlığına olduğu yerde kaldı. Ardından odanın diğer tarafındaki dar pencereye baktı. Çok küçük, fakat geçilebilecek kadar genişti.

Kapıya yönelmek yerine pencereye ilerledi.

Fakat dışarı çıkmasına fırsat kalmadan kapı sertçe açıldı.

Nöbetçi içeri girmişti.

Alba, masanın üzerindeki metal kandili kavrayıp adamın yüzüne doğru fırlattı. Muhafız refleksle başını yana çevirdi. Kandil arkasındaki dolaba çarparak yere düştü.

Alba bu kısa boşluktan yararlanıp kapıya doğru atıldı.

Adam kolunu yakalamaya çalıştı. Kumaşın bir kısmı elinde kaldı ama Alba çoktan koridora çıkmıştı.

“Alarm verin! Hırsız!”

Ses taş duvarlarda yankılandı.

Bir anda sarayın sessizliği bozuldu. Uzakta koşan ayak sesleri duyuldu. Bir kapı açıldı, ardından başka bir kapı. Meşalelerin ışığı koridorun duvarlarında hızla hareket etmeye başladı.

Alba merdivenlere yöneldi. İlk sahanlığa ulaştığında karşısına çıkan iki muhafızdan birini omzuyla savurup diğerinin kılıç darbesinden son anda kurtuldu. Çelik, taş duvara çarparak kıvılcım çıkardı.

“Dur!”

Durmadı.

Merdivenlerin altına ulaştığında sarayın daha geniş koridorlarından birine çıktı. Burada nöbetçiler çoktan toplanmaya başlamıştı. Sağ taraftaki kapıdan geçip avluya ulaşabilirdi ama önünde üç asker vardı.

Alba belindeki küçük bıçağı çekti. İlk muhafızın kılıcına karşılık vermek yerine yere doğru eğildi, adamın dengesini bozup yanından geçti. İkinci asker koluna uzandığında dirseğiyle göğsüne vurdu. Üçüncüsünün kılıcı omzunun yanından sıyrıldı.

Bir anlık boşluk buldu.

Tam o sırada koridorun diğer ucundan bir adam belirdi.

Diğerlerinden farklıydı. Üzerinde ağır bir zırh yoktu; koyu renkli giysilerinin üzerine geçirilmiş işlemeli bir üstlük taşıyordu. Belindeki kılıç süslü görünmesine rağmen kullanılmak için yapılmıştı. Ardından gelen iki muhafız, onu görünce yollarını açtı.

Adamın yürüyüşünde acele yoktu.

Fakat koridordaki herkesin ona göre hareket etmesi, kim olduğunu anlamak için yeterliydi.

Valerius Valdor.

Alba onu daha önce hiç görmemişti. Yine de karşısındaki adamın kral olduğunu anlaması uzun sürmedi.

Valerius’un bakışları önce yerdeki muhafıza, sonra koridorun ortasında duran karanlık giysili yabancıya çevrildi.

“Kim bu?”

“Majesteleri, arşivlere girmiş. Belge çalmış olmalı.”

Kralın yüzünde belirgin bir ifade değişikliği olmadı.

“Kapıları kapatın. Avludan çıkmasına izin vermeyin.”

Emir kısa ve açıktı. Muhafızlar hiç tereddüt etmeden harekete geçti.

Alba arkasındaki askerlerin yaklaştığını duydu. Önünde kral ve onun muhafızları vardı. Sağ tarafta dar bir geçit, sol tarafta ise avluya açılan kapı bulunuyordu.

Valerius bir adım ilerledi.

“Yüzünü aç.”

Alba cevap vermedi.

“Duydun.”

“Duydum.”

Sesi, yüzündeki kumaşın ardında boğuk çıkmıştı.

Valerius’un bakışları bir anlığına onun gözlerinde durdu. Karanlıkta bile dikkat çeken bu gözler, karşısındaki tehlikeyi ölçerken en ufak bir telaş göstermiyordu.

“Ne arıyordun?”

“Yolumu.”

“Yanlış yere girmişsin.”

“Bunu fark ettim.”

Valerius’un kaşları hafifçe çatıldı. Bu kadar askerin arasında sıkışmış bir hırsızın hâlâ sakin kalabilmesi dikkatini çekmişti. Fakat bu, hayranlık duyacağı bir şey değildi. Sarayın güvenliği ihlal edilmişti ve karşısındaki kişi bunun hesabını verecekti.

“Silahını bırak.”

Alba’nın eli bıçağının kabzasında kaldı.

“Önce siz yolumdan çekilin.”

Muhafızlardan biri öne atıldı. Valerius elini kaldırarak onu durdurdu. Gözlerini yabancıdan ayırmamıştı.

“Beni tehdit ettiğinin farkında mısın?”

“Bunun için biraz daha yaklaşmanız gerekirdi.”

Bir anlık sessizlik oldu.

Alba, kralın yüzünü daha iyi görebilmek için başını hafifçe kaldırdı. Koyu saçları alnına düşüyordu. Bakışları sertti; fakat öfkesini bağırarak göstermeye çalışan adamlardan değildi. Onun yerine, bir karar verdiğinde çevresindekilerin bunu sorgulamayacağını bilen birinin sakinliği vardı.

Valerius da onu inceliyordu.

Gözlerinde alışık olmadığı bir meydan okuma vardı. Korkusuzluktan mı, yoksa yakalanacağına inanmamasından mı kaynaklandığını anlayamadı. Bildiği tek şey, bu kişinin sarayın en korunaklı bölümlerinden birine girmeyi başarmış olmasıydı.

“Son kez söylüyorum. Silahını bırak.”

Alba’nın bakışları bir anlığına kralın arkasındaki pencereye kaydı.

Valerius bunu fark etti.

“Onu yakalayın.”

Alba, elindeki küçük metal parçayı bütün gücüyle yan taraftaki meşaleliğe fırlattı.

Metal, duvara çarparak büyük bir gürültü çıkardı. Meşalelerden biri yere düştü. Muhafızların dikkati bir anlığına dağıldı.

Alba o anda hareket etti.

Valerius onu yakalamak için ileri atıldı. Parmakları yabancının koluna değdi, kumaşı kavradı; fakat Alba omzunu çevirerek kurtuldu. Birkaç adım boyunca aralarındaki mesafe neredeyse kapanmıştı.

Kumaş yüzünden kaydığı kısa anda gözleri yeniden karşılaştı.

Bu kez daha yakındılar.

Valerius, o gözleri bir an için aklında tuttuğunu fark etti. Sebebini bilmiyordu. Belki de karşısındaki kişinin yüzünü göremediği için bakışlarına gereğinden fazla dikkat etmişti.

Alba da kralın yüzüne baktı.

Bir anlığına bütün gürültünün arasında tuhaf bir sessizlik hissetti. Kendisini yakalamaya çalışan bu adamın bakışlarında alışık olmadığı bir şey vardı. Korkutucu bir otorite, evet. Ama aynı zamanda açıklayamadığı bir merak uyandırmıştı onda.

Bu his, düşünmesine fırsat kalmadan kayboldu.

Pencerenin önüne ulaştı. Perdenin arkasındaki dar çıkıntıya tutunup kendini dışarı attı. Bir kat aşağıdaki taş çıkıntıya düştüğünde omzunda keskin bir acı hissetti. Dişlerini sıkarak ayağa kalktı.

Avluda bağırışlar yükseliyordu.

“Batı duvarı! Oraya gidin!”

Alba duvarın gölgesinden ilerledi. Önceden belirlediği dar geçide ulaştığında bir muhafızın kendisini gördüğünü fark etti. Adam kılıcını çekerek üzerine koştu.

Alba geri çekilmedi. Son anda yana kayıp adamın kolunu yakaladı, onu duvara doğru savurdu ve geçitten dışarı çıktı.

Sarayın yüksek duvarlarının arkasında şehrin karanlık sokakları uzanıyordu.

Birkaç dakika sonra kalabalık evlerin arasına karışmıştı.

Arkasından gelen sesler giderek uzaklaştı.

⸻

Sarayın içinde ise arama hâlâ sürüyordu.

Valerius, arşiv odasına yeniden girdiğinde yerde kırılmış kandil parçaları duruyordu. Çekmecelerden biri açılmış, içindeki belgeler karıştırılmıştı. Arşiv görevlisi başını önüne eğmiş, ne söyleyeceğini bilemeden bekliyordu.

Kral, masanın üzerindeki kayıt defterine baktı.

“Ne çalındı?”

Görevli yutkundu.

“Üç aile arasındaki anlaşmanın aslı, Majesteleri.”

“Ne zamandır burada saklanıyordu?”

“Yıllardır. Kayıtları düzenlemek dışında kimsenin dokunmasına izin verilmezdi.”

Valerius başını kaldırdı.

“Bu gece nöbetini kim düzenledi?”

“Baş muhafız, Majesteleri.”

“Onu sabah ilk iş karşıma çıkarın.”

Görevli eğildi.

Valerius kapıya yönelmeden önce bir kez daha odaya baktı. Hırsızın içeri nasıl girdiği, hangi yolu kullandığı ve neden özellikle bu belgeyi seçtiği araştırılacaktı. Sarayın güvenliğiyle ilgili ihmale göz yummayacaktı.

“Şehir kapılarına haber gönderin. Bu gece saraydan çıkan bütün arabalar ve yolcular kontrol edilsin. Fakat halka gereksiz bir korku salınmayacak. Aramayı sessiz yürütün.”

“Emredersiniz, Majesteleri.”

Kral koridora çıktığında muhafızlar yeniden önünde sıralandı. Herkes ondan bir sonraki emri bekliyordu.

Valerius’un aklında çalınan belgeden başka bir şey olmamalıydı.

Yine de birkaç adım sonra, istemeden de olsa o yabancının gözlerini hatırladı.

⸻

Şehir sabaha karşı yavaş yavaş uyanmaya başladı.

Önce hanların avlularında ahır kapıları açıldı. Seyisler, gece boyunca dinlenmiş atları yemledi; tüccarlar yol hazırlıklarını tamamlamak için sandıklarını arabalarına yükledi. Ardından fırınlardan sıcak ekmek kokuları yükseldi. Sokak aralarındaki küçük dükkânların kepenkleri birer birer açıldı.

Başkentte hayat, saraydaki gece olayından habersizmiş gibi devam ediyordu.

Alba ise şehrin daha eski mahallelerinden birindeki mütevazı odasına ulaştığında güneş henüz doğmamıştı.

Kapıyı içeriden kilitledi. Önce sırtını ahşap yüzeye yaslayıp birkaç saniye nefesini düzenledi. Ardından omzunu kontrol etti. Kumaş yırtılmıştı, derisinin üzerinde ince bir sıyrık vardı. Ciddi değildi.

Asıl önemli olan belgesiydi.

Giysisinin içindeki deri bölmeyi açıp tomarı çıkardı. Üç mührü de yerindeydi. Balmumu kırılmamıştı.

Alba belgeyi masanın üzerine bıraktı.

“En azından buna değdi.”

Pencerenin önüne gidip perdeyi araladı. Sokakta ilk hareketlilik başlamıştı. Bir kadın başında sepetle çeşmeye doğru yürüyordu. Karşı evin kapısı açıldı; küçük bir çocuk annesinin peşinden koşarak sokağa çıktı. Uzakta bir fırıncı çırağının sesi duyuldu.

Şehir her zamanki gibiydi.

Sarayda ise muhtemelen sabah olduğunda bütün muhafızlar bu geceyi konuşuyor olacaktı.

Alba’nın dudaklarının kenarında belli belirsiz bir gülümseme belirdi.

Kralın kendisiyle karşılaşacağını düşünmemişti. Hele ki o kadar yakından.

Bir süre önceki bakışmayı hatırladı. Adamın gözleri, söylediklerinden daha fazlasını anlatıyordu. Yine de bunun üzerinde durmadı. Bir kralın dikkatini çekmek, bir hırsız için iyiye işaret değildi.

Üstelik bu geceki işin ardından başkentte uzun süre kalmak akıllıca olmayabilirdi.

Yine de önce belgenin teslim edilmesi, ardından parasının alınması gerekiyordu.

Alba masaya döndü. Tomarı yeniden sardı ve yatağının altındaki küçük bölmeye yerleştirdi.

O gün biraz dinlenmeye ihtiyacı vardı.

⸻

Öğleye doğru başkentin büyük pazarı çoktan kalabalıklaşmıştı.

Şehrin merkezinde, saraya giden geniş yolun iki yanında kurulan tezgâhlar sabahın erken saatlerinden itibaren müşteri toplamaya başlamıştı. Bir yanda doğu şehirlerinden getirilen baharatlar, diğer yanda ince dokunmuş kumaşlar ve deri eşyalar satılıyordu. Demircilerin çekiç sesleri satıcıların bağırışlarına karışıyor; yük hayvanları kalabalığın arasından güçlükle ilerliyordu.

Pazarın girişinde iki asker, gelen arabaları kontrol ediyordu. Son günlerde saray çevresinde artırılan güvenlik önlemleri şehrin diğer noktalarına da yansımıştı. Bazı tüccarlar bu durumdan şikâyet ediyor, bazıları ise hırsızlıkların ve soylu aileler arasındaki çekişmelerin arttığı bir dönemde bunun gerekli olduğunu düşünüyordu.

Alba kalabalığın arasından geçerken hiçbir yere aceleyle bakmıyordu. Üzerinde sade bir elbise, omuzlarında ince bir örtü vardı. Gece sarayın içinde dolaşan kişiden eser yoktu.

Bir kumaş tezgâhının önünde durup koyu yeşil bir parçayı inceledi. Satıcı fiyat söylediğinde başını kaldırdı.

“Bu kadarına bir at alırım.”

Adam güldü.

“Hanımefendi, bu kumaş uzak diyarlardan geldi.”

“Ben de uzak diyarlardan gelen her şeyin değerli olduğunu düşünmüyorum.”

Satıcı fiyatı biraz düşürdü. Alba yine de satın almadan yoluna devam etti.

Pazarın öteki ucunda, küçük bir meyve tezgâhının yanında durdu. Birkaç elma aldı, ardından taş sokaklardan geçerek Gümüş Kadeh Hanı’na doğru yürüdü.

Gümüş Kadeh, başkentin en büyük hanlarından biri değildi ama şehrin eski ve işlek hanları arasında sayılırdı. Avlusunda yolcuların atlarını bağlayabileceği geniş bir ahır, ortasında taş bir kuyu ve üst katlara çıkan ahşap bir merdiven bulunuyordu. Alt kattaki ortak salon, günün her saati insanlarla doluydu.

Tüccarlar burada anlaşmalar yapar, yolcular yemek yer, kimi zaman da hiç tanımadıkları insanlarla aynı masayı paylaşırdı.

Alba kapıdan içeri girdiğinde tanıdık sesleri hemen ayırt etti.

“Yemin ederim, bir gün bu adamı gerçekten pencereden aşağı atacağım.”

Seraphina’nın sesiydi.

Alba başını o tarafa çevirdi.

Seraphina, salonun arka tarafındaki masada oturuyordu. Açık renk saçlarını ensesinde toplamış, önündeki kadehi parmaklarının arasında çeviriyordu. Karşısında Lucien vardı. Her zamanki rahat tavrıyla sandalyesine yaslanmış, arkadaşının öfkesinden eğleniyor gibiydi.

Dorian ise masanın diğer tarafında, tabağındaki ekmeği bölüyordu.

“Pencereden atarsan aşağıda birileri onu yakalar,” dedi Lucien. “Bence önce bir süre kapının önünde bekletmelisin. İnsanların sabrını sınamakta oldukça başarılı.”

“İkiniz de susabilir misiniz?”

Alba masaya yaklaşırken gülümsedi.

“Beni beklemeden eğlenmeye başlamışsınız.”

Seraphina başını kaldırdı.

“Sonunda.”

“Bu kadar özlediysen daha sık görüşebiliriz.”

“Senin ne zaman ortaya çıkacağını kimse bilmiyor.”

Alba sandalyesini çekip oturdu.

“Ben de bazen bilmiyorum.”

Dorian önündeki ekmeği ona uzattı.

“Yemek söyledik. Açsındır.”

“Beni düşünmüş olman şaşırtıcı.”

“Ben her zaman düşünceliyim.”

Lucien güldü.

“Dün gece başka bir kadına da aynı şeyi söylediğini duydum.”

“İftira.”

“Kadın senin adını bile hatırlamıyordu.”

“Bu, benim suçum değil.”

Seraphina gözlerini devirdi. Alba da gülmemek için kadehini eline aldı.

Bir süre sıradan şeylerden konuştular. Şehre yeni gelen tüccarlardan, pazar yerindeki fiyatlardan ve Lucien’in son günlerde başını derde soktuğu bir kadından söz ettiler. Dorian araya girip hikâyeyi daha da abarttı. Seraphina ise ikisini de susturmakla meşguldü.

Alba, arkadaşlarının yanında olduğunda üzerindeki dikkati bir süreliğine bırakabiliyordu. Üçü de onun ne iş yaptığını biliyordu. Tehlikeli işlere girdiğini, zaman zaman ortadan kaybolduğunu ve her dönüşünde yanında farklı bir hikâye getirdiğini de.

Yine de her şeyi anlatmazdı.

Onlar da bunu bilir, fazla üzerine gitmezlerdi.

Yemekleri geldiğinde Dorian, Alba’nın önündeki tabağa göz attı.

“Yine mi bu kadar az?”

“Yeterli.”

“Bir gün rüzgâr seni alıp götürecek.”

“Öyle bir şey olursa beni aramakla uğraşmayın.”

Lucien kadehini kaldırdı.

“Bunu söyleyip de arkasından bizi bütün şehre koşturmayacağına söz verirsen düşünebilirim.”

“Senin koştuğunu görmek için bile kaybolabilirim.”

Dorian kahkaha attı. Seraphina ise Alba’nın omzuna kısa bir bakış attı. Kumaşın altında kalan yırtığı görememişti; Alba da örtüsünü çıkarmamıştı.

“Son günlerde neredeydin?” diye sordu Seraphina.

“İşlerim vardı.”

“Ne kadar açıklayıcı.”

“Merakını gidermek için daha fazlasını anlatmamı mı bekliyorsun?”

“Hayır. Zaten anlatmayacağını biliyorum.”

Alba elmasını tabağının kenarına bıraktı.

“Öyleyse neden soruyorsun?”

“Belki bir gün şaşırırım diye.”

“Umarım o günü kaçırmazsın.”

Seraphina başını iki yana salladı ama gülümsüyordu.

Masadaki konuşma yeniden başka konulara kaydı. Lucien, bir tüccarla yaptığı anlaşmadan söz ederken Dorian onun anlattıklarının yarısını düzeltiyor, Seraphina ikisinin de abarttığını söylüyordu. Alba çoğunlukla dinledi. Arada bir yaptığı kısa yorumlarla ikisini birbirine düşürmekten de geri kalmadı.

Bir süre sonra salonun kapısına yakın tarafta bir hareketlilik oldu. İyi giyimli, orta yaşlı bir adam içeri girmişti. Yanında iki hizmetkâr bulunuyordu. Adam, masaların arasından geçerken genç bir hizmetçi kızın kolunu tutup kendisine doğru çekti. Kız elindeki tepsiyi düşürmemek için çabalarken adamın sözlerine sessizce katlanıyordu.

Seraphina’nın yüzündeki ifade değişti.

“Bırakın onu.”

Adam başını çevirdi.

“Ne dedin?”

“Kolunu bırakmasını söyledim.”

Adam Seraphina’ya tepeden baktı.

“Seninle konuşmuyordum.”

“Ben de sizinle konuşmak istemiyorum. Yalnızca kızın kolunu bırakın.”

Lucien sandalyesinden doğruldu. Dorian’ın yüzündeki rahat ifade de kaybolmuştu.

Adam, hizmetçi kızın kolunu bıraktı ama bu kez Seraphina’ya doğru bir adım attı.

“Bir hanımın ne zaman konuşacağını bilmesi gerekir.”

“Bir hanımın ne zaman susacağını sizden öğrenecek değilim.”

Adamın eli belindeki hançere gitti.

Alba sandalyesinden kalktı.

“Bence bu kadar yeter.”

Adam ona döndü.

“Sen de kimsin?”

“Şu anda seni uyarmaya çalışan kişi.”

Adam hançerini yarısına kadar çekti. Alba’nın bakışları kısa bir an silaha indi. Ardından adamın bileğini yakalayıp kolunu masaya doğru bastırdı. Hançer yere düştü.

Hareket o kadar hızlı olmuştu ki çevredeki birkaç kişi ne olduğunu anlayana kadar adam acıyla bağırmaya başlamıştı.

“Bileğimi bırak!”

“Önce hançerini almayacağına söz ver.”

Lucien adamın arkasına geçti. Dorian da yere düşen silahı ayağıyla uzağa itti.

Adam bir kez daha kurtulmaya çalışınca Alba bileğine biraz daha kuvvet uyguladı.

“Beni iyi dinle,” dedi alçak sesle. “Bir daha bu kızın koluna dokunursan, bir sonraki sefer elini kurtaracak kadar şanslı olmayabilirsin.”

Adamın yüzü öfkeden kızarmıştı ama Alba’nın gözlerinde en ufak bir tereddüt göremeyince sustu.

Hanın sahibi araya girdi. Birkaç müşterinin de yardımıyla adamı kapıya kadar götürdüler. Hizmetçi kız, tepsisini göğsüne bastırmış, başını eğerek Seraphina’ya teşekkür etti.

Alba yerine oturduğunda Lucien ona baktı.

“Bir gün birinin bileğini kıracaksın.”

“Bunu hak eden biri çıkarsa neden olmasın?”

“Ne kadar iç açıcı.”

Dorian kızın ardından bakıyordu.

“En azından iyi oldu. O adamın burada çalışanlara nasıl davrandığını daha önce de görmüştüm.”

Seraphina kadehini masaya bıraktı.

“Birinin onu durdurması gerekiyordu.”

Alba elmasını yeniden eline aldı.

“Durdurduk işte. Konu kapandı.”

Seraphina ona baktı ama üstelemedi.

Yemeklerini bitirdiklerinde gün çoktan öğleden sonranın sonuna yaklaşmıştı. Lucien, şehirdeki bir tanıdığıyla buluşacağını söyleyerek erkenden ayrıldı. Dorian da onunla gitmek için ayağa kalktı. Seraphina ise bir süre daha Alba’yla oturdu.

“Bu gece burada kalacak mısın?” diye sordu.

“Henüz karar vermedim.”

“Bir gün önceden haber vermeyi denesen şaşırır mısın?”

“Muhtemelen.”

Seraphina gülümseyerek başını salladı.

“En azından yarın kaybolma.”

Alba cevap vermedi. Yalnızca kadehinden son yudumu aldı.

Bir süre sonra o da masadan kalktı. Arkadaşlarıyla vedalaşıp hanın merdivenlerine yöneldi. Omzundaki sıyrık hâlâ sızlıyordu ama yürüyüşünü değiştirmedi. Onların yanında bile acısını belli etmeye niyeti yoktu.

⸻

Akşamüstü şehir yeniden kalabalıklaşırken Alba, Gümüş Kadeh’in önündeki taş basamaklardan indi.

Güneş binaların arkasına doğru alçalmıştı. Pazar tezgâhlarının çoğu toplanmış, satıcılar kalan mallarını sandıklara yerleştirmeye başlamıştı. Sokaklarda yemek hazırlayan dükkânlardan yükselen kokular, yaklaşan akşamın habercisiydi.

Alba, arkadaşlarından ayrıldıktan sonra kalabalığın arasından yürüdü.

O gece sarayda yaşananlar artık başkentin konuştuğu meselelerden biri olacaktı. Çalınan belge, artırılan muhafızlar ve şehir kapılarındaki kontroller…

Bunların hepsi işin bir parçasıydı.

Belgeyi teslim ettiğinde parasını alacak, ardından bir süre ortadan kaybolacaktı. Başka bir şehirde başka bir iş bulmak zor olmayacaktı. Kendisine ödenen miktar, bugüne kadar karşılaştığı pek çok tehlikeden daha ağır bir gerekçe sunuyordu.

⸻

Valerius, saraya döndüğünde çalışma odasında kendisini bekleyen raporları incelemeye başlamıştı.

Önündeki masada çalınan anlaşmanın eski bir kopyası, arşiv kayıtları ve muhafızların ilk ifadeleri bulunuyordu. Baş muhafız, kralın çağrısını beklemek üzere kapının dışında duruyordu.

Valerius, belgeye ait kaydı yeniden gözden geçirdi. Üç soylu ailenin adları, anlaşmanın tarihi ve üzerine basılmış mühürler açıkça belirtilmişti.

“Arşiv kapısındaki nöbetçi nasıl oldu?” diye sordu.

Yanında duran Marcus cevap verdi.

“Başındaki yarık dışında ciddi bir yarası yok, Majesteleri. Hırsızın yüzünü görmemiş. Yalnızca koyu renk giysiler giydiğini ve hızlı hareket ettiğini söyleyebiliyor.”

“İçeri nasıl girmiş?”

“Kapının kilidi açılmış. Pencerenin çevresinde de alet izleri var.”

Valerius gözlerini kayıttan ayırmadı.

“Demek ki sarayın içindeki düzeni önceden incelemiş.”

“Öyle görünüyor.”

“Bu geceki nöbet çizelgesini önüme getirin. Arşiv çevresindeki bütün görevlilerin ifadeleri yeniden alınsın. Birbirleriyle konuşmalarına izin vermeyin.”

Marcus başını eğdi.

“Emredersiniz.”

“Şehir kapılarındaki aramalar da sürecek. Fakat tüccarların geçişini bütünüyle durdurmayın. Şehir ticaretle ayakta duruyor. Bir hırsızı ararken bütün başkenti cezalandırmayacağım.”

“Anlaşıldı, Majesteleri.”

Valerius raporu kapattı.

“Bir de anlaşmanın neden hedef alındığını öğrenmek istiyorum. Bu belgeyi çalan kişi rastgele bir çekmece seçmedi. Birileri onu özellikle istemiş olmalı.”

Marcus kısa bir süre düşündü.

“Üç aile arasındaki eski anlaşmazlıklar yeniden alevlenmiş olabilir.”

“Olabilir. Fakat tahminle hüküm vermeyeceğiz. Ailelerin son aylardaki yazışmalarını ve görüşmelerini araştırın.”

“Emredersiniz.”

Marcus odadan çıkmak üzere döndüğünde Valerius onu durdurdu.

“Marcus.”

Adam yeniden arkasını döndü.

“Bu hırsızın saraya bir kez daha girmesine izin vermeyeceğim. Güvenliği artırın. Fakat aradığım kişi hakkında bir bilgi edinmeden de kimseyi suçlamayın.”

“Emriniz başım üstüne, Majesteleri.”

Kapı kapandığında oda yeniden sessizliğe büründü.

Valerius, önündeki raporlara döndü. Çalınan belgenin krallık için ne anlama gelebileceği, üç ailenin bu anlaşmayı neden sakladığı ve hırsızın kimin adına çalıştığı araştırılmalıydı.

Bunlar çözülmesi gereken meselelerdi.

Yine de düşünceleri bir anlığına koridordaki karşılaşmaya kaydı.

Hırsızın yüzünü görememişti. Adını bilmiyordu. Fakat bakışlarını hatırlıyordu. Kendisine karşı koyarken duyduğu o küstah sakinlik de aklında kalmıştı.

Valerius bu düşünceyi daha fazla sürdürmedi.

Bir hırsızın gözleri, çalınan bir belgeden daha önemli değildi.

En azından şimdilik.

Dışarıda akşam karanlığı sarayın kulelerine doğru yükselirken, Alba da odasında çantasını hazırlıyordu. Tomar hâlâ yatağının altındaki gizli bölmedeydi. Onu teslim etmek için haber bekleyecek, ardından parasını alacaktı.

Sarayda yaşananları geride bırakmak istiyordu.

Ama Valdor Sarayı’na girdiği gece karşısına çıkan adamı, istemese de bir süre daha hatırlayacaktı.

O adamın da aynı şeyi yaptığından ise henüz haberi yoktu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

11okunma 3beğeni 1yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…