Bölümler 2Şu an: BÖLÜM 2 - PAMUK PRENSES
- 1 BÖLÜM 1 - BİR ÖPÜCÜĞÜN ARDINDAN3.401 kelime
- 2 BÖLÜM 2 - PAMUK PRENSES4.223 kelime · Okuduğun bölüm
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Maç bittikten sonra Ege ile beraber kendimi Karan’ın yanında bulmuştum. Ege kapıdan içeri girer girmez Karan’ın boynuna atlamış, sanki kırk yıllık kankasıymış gibi tebrik etmişti. Çocuk hâlâ sırılsıklam terliydi; bu kadar efor sarf ettikten sonra adamın nasıl hâlâ ayakta dikilebildiğini aklım almıyordu. Ben ise herkesten izole, kalabalığın köşesinde durup olan biteni seyrediyordum.
Gözlerim mekânın loş ışıklarında gezinirken, köşede dökülen metal çöp kutusu dikkatimi çekti. İnsanların arasından sıyrılarak merakla oraya doğru adımladım. İçine şöyle bir eğilip baktığımda gördüğüm manzara kanımın çekilmesine yetmişti: Gri metal uçlu, içi boş bir enjektör iğnesi. Karan’ın o insani sınırları zorlayan performansının ve ringde saçtığı o kibirli "hiç kaybetmedim" havalarının sırrı şimdi avuçlarımın içindeydi. Çocuğu dopingliyorlardı resmen!
— Merhaba küçük hanım, bir sorun mu vardı?
Kulaklarımda yankılanan o pürüzlü, tekinsiz sesle yerimden sıçradım. Arkamı döndüğümde karşımda Karan’ın dövüş koçunu buldum. Zifiri karanlık kıyafetleri, yüzündeki o sert, hesapsız kirli sakallarla adamı ilk andan beri zaten gözüm hiç tutmamıştı.
— Hayır hayır, bir sorun yok, diyerek hızla uzaklaştım oradan.
Tam o sırada Ege’nin sesini duydum. Sesin geldiği tarafa yöneldiğimde Karan'ı kanepede oturmuş, Ege’yi ise tam karşısındaki sehpanın üstüne tünemiş buldum. Yanlarına gittiğimde Ege yanındaki boş yeri işaret etti; homurdanarak da olsa denileni yaptım. Oturduğum an, Karan’ın koyu renk gözlerinin o ağır tartıcı bakışlarıyla üzerime dikildiğini hissettim.
— Ee, tanışın bakalım, dedi Ege.
Bakışlarımı kısa bir an Ege’ye değdirip yeniden Karan’a çevirdim. Ringde dönen o kirli dolapları, o iğneyi gördükten sonra adama bakmak bile midemi bulandırıyordu ama merakım her şeyin önündeydi. Yüzüme en yapmacık gülümsememi yerleştirdim.
— Alara, Alara Soyer.
— Karan ben de, küçük hanım, dedi o sinir bozucu, meydan okuyan ses tonuyla.
— Tebrik ederim, kazandın maçı.
— Kazanamadığım yarış olmadı şimdiye kadar, diyerek pişkince karşılık verdi.
Bu kadarı benim sinir sistemim için fazlaydı. "Ego tarlasında yetişmiş mübarek" diye içimden geçirerek arkamı döndüm ve kalabalık parti alanına doğru adımlarımı hızlandırdım. Neon ışıklar yüzlerindeki boyaları aydınlatan rengarenk insan kalabalığının içinde İdil ile Mert'i arıyordum ki, arkamda hissettiğim o ağır ve tanıdık varlıkla duraksadım. Merakla döndüğümde, o an dünyada en son görmek isteyeceğim siluetle karşılaştım: Karan Yalçın. Tüm heybetiyle önümde dikiliyor, tek kelime etmeden beni süzüyordu.
— Sorun mu vardı? diye sordum sesimdeki tedirginliği gizlemeye çalışarak.
— Çantanı unutmuşsun, diyerek elindeki çantamı bana uzattı.
— Sağ ol, diyerek çantayı kaptığım gibi arkamı döndüm ve İdil’lerin yanına yürüyecektim ki, bileğimi kavrayan sert parmaklar beni aniden kendine çekti. Soluğum kesildi.
— Ege’nin etrafında dolaşmayı bırak Pamuk Prenses, buna izin veremem.
— Pardon ama sana mı soracaktım kimle dolaşıp dolaşmayacağımı?!
— Gerekirse evet. Ona tekrar zarar gelmesine izin veremem, Pamuk Prenses.
Konuşması o kadar hipnotik ve manipüle ediciydi ki, insan bir anlığına yanlış bir şey yaptığını bile sanabilirdi. Ama bu adamın karşısında ezilmeyecektim.
— Dediklerin umurum dışı Karan, neyin peşindeysen başını da al git. Bana emir veremezsin, diyerek kolumu sertçe çektim ve karanlığın içine karışarak yanından uzaklaştım.
İdil ve Mert ile biraz takılıp ortama ayak uydurduktan sonra, içerideki o ağır havasından ve basık müzikten bunalarak soluklanmak için dışarı çıktım. Telefonumu çantamdan çıkarıp ekranı kontrol ettim; saat 23.47´ydi. Tam o sırada arkamdan yaklaşan tanıdık adımlarla başımı kaldırdım. Ege, elindeki telefonunu cebine tıkıştırarak yanımda bitmişti.
— Seni eve bırakmamı ister misin? dedi hafifçe gülümseyerek.
— Çok iyi olur, içerisi epey bunaltıcı bir hal aldı zaten.
— Şey... Ama küçük bir yardımına ihtiyacım var, diyerek başıyla arka tarafı işaret etti.
Karan epey içmişti; ayakta durmakta zorlanıyor, iki büklüm bir halde duvara tutunuyordu. Her ne kadar o iğneyi gördükten sonra adama yardım etmek istemesem de Ege’yi kırmak istemiyordum. Kısa bir iç çekişin ardından Ege ile beraber Karan’ın kollarına girdik. Mekândan dışarı çıktığımızda, gecenin karanlığında bekleyen siyah bir okul servis aracı karşıladı bizi.
— Okulun servisinin bu saatte burada ne işi var? dedim kaşlarımı kaldırarak.
— Okul yönetimiyle ve şoför amcayla aram iyidir, diye kestirip attı Ege gülümseyerek.
Ege servisin kapısını açtı; beraber Karan´ı arkaya, geniş koltuğa yatırdık. Tam ben de binecekken Ege ceplerini yoklayıp durdu.
— Kafamı sikiyim, telefonumu içeride, o gürültünün ortasında unutmuşum Alara. Sen hemen arabaya geç, saniyesinde geliyorum.
— Tamam, bekliyorum, dedim.
Ege ardına bile bakmadan koşturarak içeri dalarken, ben de kendi çantamdan telefonumu çıkarıp ekrana bakıyordum. Aradan daha bir dakika bile geçmemişti ki; bileğimi demir gibi saran güçlü bir el, düşünmeme bile izin vermeden beni aniden servisin karanlık, boğuk içine çekti. Arka kapı arkamızdan sertçe kapandı.
Nefesim kesildi. Karan’ın üzerime eğilen gölgesiyle baş başa kalmıştım.
— Ya ne yapıyorsun, kafayı mı yedin sen?! diye fısıldadım panikle, sesim tir tir titriyordu.
— Çok güzelsin Pamuk Prenses, dedi. Kelimeleri yutarak, sarhoşluğun verdiği o tehlikeli ve boğuk ses tonuyla konuşuyordu. Nefesindeki yoğun alkol kokusu burnuma dolmuştu.
— Karan, boşa konuşma lütfen, sarhoşsun sen. Yarın sabah bu söylediklerini zerre hatırlamayacaksın bile.
— Unutmak istediğimi kim söyledi Pamuk Prenses?
Karan´ın o kısık, zihnimin içine kazınan o cümleyle soluğum kesildi. Kafamda deli sorular birbirini kovalarken, servisin kapısı kulak tırmalayan bir gıcırtıyla açıldı. Ege içeri adım attı. Ve tam o saniyede... Beni, Karan’la arka koltukta neredeyse üst üste, nefes nefese görünce olduğu yerde çivi gibi çakıldı. Yüzündeki o şok, öfke ve hayal kırıklığı dalgasını salisede okudum.
— Alara? Siz... Ne oluyor burada?
Kanımın beynime sıçradığını hissettim. Panikle Karan'ı itmeye çalışırken bir yandan da kekeleyerek durumu toparlamaya çalıştım:
— Ege! Yemin ederim yanlış anladın, dur bir saniye! Adam az kalsın kusacaktı, üzerine devrilmesin diye tutmaya çalışıyordum sadece!
Arka koltuktan sızmış vaziyette yatan Karan, gözlerini aralayıp kafasını hafifçe kaldırdı. Sesi sarhoşluğun verdiği o yayvan ve umursamaz tonla servisin içinde yankılandı:
— Ne kusması be... Gayet ayaktaydım ben, Pamuk Prenses beni kendine çekti az önce...
Gözlerim yerinden fırlayacak gibi açıldı. İçimden, "Allah'ım sabır ver, bu adam beni bugün delirtecek!" diye geçirdim.
— Karan, yemin ederim yalan söylüyor Ege! Zifiri sarhoş şu an, ne dediğini kulağı duymuyor! Bak, kafası da yerinde değil zaten, yemin ederim hayal görüyor!
Ege ise kollarını göğsünde birleştirmiş, dikiz aynasından arka koltuğa ve bana keskin bakışlar atıyordu. Sesindeki o kırgın ama bir o kadar da sinirli ton her halinden belliydi:
— Tabii, tabi Alara. Adam sarhoş diye resmen üzerine iman tahtası gibi serilmişsin, ben de malım sanki.
— Oğlum sarışın çocuk, uzatma lafı işte... Geldi kız beni kurtardı, ne kasıyon bu kadar? diye mırıldandı Karan, ardından başını koltuğa geri bırakıp gözlerini yeniden yumdu.
İçimde fırtınalar kopuyordu. Ege'nin bana böyle trip atması, üstüne üstlük bu sarhoş herifin ortalığı daha da karıştırması tam bir komediye dönmüştü. Ege ön tarafa binip kapıyı sertçe kapattı. Direksiyona öyle bir vuruşu vardı ki, araba resmen imdat dedi. Motoru çalıştırdı ve tek kelime etmeden gaza bastı.
Yol boyunca arabanın içindeki o zehirli sessizlik sadece Karan'ın derin nefes alışlarıyla bölünüyordu. Allahtan evim pek uzak değildi; yoksa bu tansiyondan ve sinirden arabanın içinde bayılabilirdim. Ara yollardan geçerek nihayet evimin sokağına geldik. Ege arabayı evin önünde durdurdu ama elini vitesin üzerinden çekmedi, önüne bakmaya devam ediyordu.
Derin bir nefes alıp çantamı dizlerimin üzerine bıraktım. Bu havayla eve gidersem içimde kalırdı, o yüzden arabadan inmeden önce bu durumu düzeltmem şarttı. Ege'ye doğru hafifçe döndüm.
— Ege... Bak, cidden yanlış anlıyorsun. Çocuğun partideki o tuhaf hareketlerini gördün, ben niye durduk yere onunla kol kola olayım? Alt tarafı kafası dönüp üzerime düştü, ben de ittirmeye çalışıyordum.
Ege başını çevirip bana baktı. Gözlerindeki o sitemli ifade hâlâ yerindeydi.
— Alara, adamı ilk defa bugün görüyorsun ama herif resmen üzerindeydi. Ve daha da kötüsü, arkadan hâlâ bizi izleyip akıl veriyor!
— Ya o sarhoş! Sarhoş adam ne derse inanacak mıyız gerçekten?
Ege biraz yumuşar gibi oldu ama yine de gurur yapmaya devam ediyordu. Ona biraz daha yaklaştım; aradaki o mesafeyi kapatıp kollarımı hafifçe koltuğun kenarına koydum. Sesimi olabildiğince yumuşak ve ikna edici tutmaya çalıştım:
— Bak, yarın okulda yüz yüze bakacağız. Aramızda böyle saçma bir yanlış anlaşılma olsun istemiyorum. Hem ben buraya yeni geldim, doğru düzgün tanıdığım insan sayısı bir elin parmağını geçmez. Seni de kaybetmek istemiyorum, tamam mı?
Ege dudaklarının kenarında beliren o küçük gülümsemeyi saklamaya çalıştı ama tam o sırada...
Arka koltuktan gelen o gıcık ve uykulu sesle dünyamız yine başımıza yıkıldı:
— Eyvah eyvah... Romantik an bölündü galiba. Sarışın çocuk, kız sana edebiyat yapıyor, yutma koçum bunları!
Ege aniden bana doğru dönmüş olan yüzünü arkaya çevirdi ve direkt bağırdı:
— Lan bir sus artık! Sabaha kadar ağzını açma, midemi bulandırdın zaten!
Karan arkadan sadece kahkaha atarak kafasını camın kenarına yasladı. Ben ise utançtan yerin dibine girmiştim. Ege'ye çaresizce baktım. O da derin bir nefes verip başını salladı.
— Tamam Alara, tamam... Uzatmayalım. Hadi in artık, geç oldu.
— Gerçekten kızgın değilsin değil mi?
— Sonra konuşuruz bunları, hadi in.
Hafifçe gülümsedim, kapıyı açıp arabadan indim. Kapıyı kapatırken Ege'ye el salladım ama arkaya şöyle bir göz attığımda, Karan’ın o cama yaslanmış yarı açık gözleriyle ve pişkin bir sırıtışla bana el salladığını gördüm. Gözlerimi kocaman devirerek arkamı döndüm ve eve doğru adımladım. İlk günümün ve bu yeni şehrin böyle bir kaosla biteceğini kim söyleyebilirdi ki?
Eve girdiğimde kendimi adeta bir savaş alanının ortasındaymış gibi hissettim. Sabahki karton koli yığınları hâlâ yerli yerindeydi; annem içlerinden birkaçını boşaltmış olsa da koridorlar hâlâ labirenti anımsatıyordu. Kolilerin arasından slalom yaparak sağ salim odama ulaştım. Çantamı yatağın üzerine fırlattığım gibi lavoboya atıp dişlerimi fırçaladım, elimi yüzümü yıkadım. Odaya geri döndüğümde tek istediğim şey yatağa gömülmekti. Gece lambamı ve odanın loş, huzur veren neon aydınlatmalarını açtım. Telefonumu şarj kablosuna takıp yorganın altına kıvrıldım ve ekranı kaydırmaya başladım. Tam o sırada üst üste düşen o bildirimle nefesim kesildi.
Bilinmeyen Numara: Uyudun mu Pamuk Prenses?
Ekrandaki yazıyı iki kez okudum. Kalbim kulaklarımda atmaya başladı; bu numaranın kime ait olduğunu anlamak için dahi olmaya gerek yoktu. Karan’ın o ses tonu sanki kulaklarımda çınlıyordu. Parmaklarımı aceleyle ekranda gezdirip "Daha değil" yazıp gönderecektim ki, ekranın ortasına düşen fotoğraf o an odadaki tüm havayı çekip aldı. Sohbet ekranında, o loş ışıkta bile tüm netliğiyle ortada olan Karan’ın karın kaslarının fotoğrafı duruyordu. Nefesim boğazımda düğümlendi. Öylece ekrana baktım, ardından panikle telefonu sanki elini yakmış gibi yatağın diğer köşesine fırlattım.
Neden böyle bir şey yapmıştı? Salak mıydı bu adam?!
İçimden bin türlü sövgü geçirirken, bir yandan da istemsizce az önce gördüğüm görüntünün zihnime kazınmasına engel olamıyordum. Ağzım bir karış açık, birkaç saniye tavana bakarak kaldım. Sonra sinirle telefonu tekrar kapıp tuşlara sert sert bastım:
Ben: Uyumadım geri zekalı, sil şunu! Çabuk!
Bilinmeyen Numara: Yüzün kızardı sanırım.
Bildirimi gördüğüm an kanımın beynime sıçradığını hissettim. Refleksle ön kamera açıp yüzüme baktım. Yanaklarım cidden kıpkırmızıydı. Pencereden falan mı izliyordu bu beni, nereden bilmişti?!
Ben: Hayır canım, ne münasebet! Sıcak bastı sadece.
Bilinmeyen Numara: Kesin öyledir, Pamuk Prenses. Sabaha sabunlu suyla yıkarsın o yanakları. Her neyse, hadi uyu sen. Beni de rehbere kaydetmeyi unutma bu arada.
Ben: Asıl sen uyu be salak, işim yok bir de seni mi kaydedeceğim?
Telefonu ekranı aşağı bakacak şekilde yatağa fırlattım ve yorganı kafama kadar çektim. Ama uyku? Nerdeee... O fotoğraf ve kulaklarımda çınlayan o ses sabaha kadar gözüme uyku sokmayacaktı, adım gibi emindim.
Sabah alarmın o sinir bozucu sesiyle uyanmak, dün gecenin o kaotik rüyasından sonra bana adeta bir tokat gibi çarpmıştı. Üzerime yine o gri pileli eteğimi, beyaz gömleğimi ve ceketimi geçirip kendimi dışarı attım. Neyse ki bu kez otobüs zamanında gelmişti de yoldan geçen motorları durdurmak zorunda kalmamıştım. Özel Atlas Anadolu Lisesi'nin bahçesinden içeri girdiğimde, dünkü olaydan sonra herkesin bana bakıyormuş gibi hissediyordum. Özellikle de Ege ile aramızdaki o gerginliği nasıl toparlayacağımı kara kara düşünüyordum. Koridorda yürürken, dolapların önünde dikilen İdil ve Mert’i gördüm. Onlara doğru adımlarken arkamdan gelen o sert, tok adım sesleriyle duraksadım. Enseme doğru üflenen o tanıdık nefes ve hemen ardından kulağımın dibinde fısıldayan o pürüzlü ses, dünkü mesajı ve fotoğrafı anında zihnime geri getirdi:
— Günaydın, Pamuk Prenses. Uyuyabildin mi bari?
Başımı yavaşça arkaya çevirdiğimde, Karan kollarını göğsünde birleştirmiş, yüzündeki o sinir bozucu ama bir o kadar da yakışıklı sırıtışla tam arkamda duruyordu. Koridordaki kalabalık sanki bir anda yok olmuş gibi, bütün dünyam o yeşil gözlerin arasında sıkışıp kalmıştı. Karan’ın o keskin kahverengi gözleri, üzerimdeki okul üniformasında ve hafifçe gerilen yüzümde dolandı. Dünkü o sarhoş, kelimeleri yutan haliinden eser yoktu; dimdik ayaktaydı ve sabah serinliğinde bile etrafa o tehlikeli cazibesini yaymayı başarıyordu.
Kalbim göğüs kafesimde deli gibi çarparken, sesimdeki titremeyi saklamak için çenemi dikleştirdim.
— Uyuyup uyumamam seni pek ilgilendirmez galiba, Yalçın, dedim buz gibi bir ses tonuyla. Hem dün geceki terbiyesizliğin hesabını daha sormadım bile!
Karan’ın dudaklarındaki o pişkink sırıtış biraz daha genişledi. Bir adım daha yaklaşarak aramızdaki mesafeyi tehlikeli bir şekilde kapattı.
— Terbiyesizlik mi? Ben sadece uykusuz kalma diye ufak bir hatırlatma yapmıştım, Pamuk Prenses. Yanlış mı hatırlıyorum, yoksa gönderdiğim kare epey hoşuna gitti de şimdi inkâr mı ediyorsun?
Kanımın beynime sıçradığını hissettim. Yanaklarımın yeniden o utanç verici sıcaklıkla kaplandığına emindim. Tam ağzımı açıp hak ettiği cevabı yapıştıracaktım ki, hemen yan taraftan gelen tanıdık bir sesle ikimiz de aniden irkildik.
— Alara? Burada ne oluyor?
Başımı hızla sesin geldiği yöne çevirdiğimde, Ege’nin koridorun köşesinde durduğunu gördüm. Yüzündeki ifade dünkü kırgınlığın ve sinirin tam bir kopyasıydı; hatta üzerine biraz daha öfke eklenmişti. Bakışları önce benim gerilmiş bedenimde, ardından Karan'ın hâlâ üzerimde olan o rahat tavırlarında gezindi. Karan, Ege’nin baktığını görünce hiç istifini bozmadı. Aksine, omuzlarını dikleştirip ellerini ceketinin cebine soktu ve gayet rahat bir sesle konuştu:
— Hiç, kardeşim. Manitanla küçük bir günaydın sohbeti ediyorduk, değil mi Alara?
Ege sinirle bir adım öne atıldı. Karan’ın bu alaycı tavrı onun da sabrını taşırmıştı.
— Alara’nın adını ağzına alırken biraz daha dikkatli ol, kardeşim! Dün geceki yetmedi mi, sabah sabah ne kaşınıyorsun yine?
Ortamdaki tansiyon bir anda tavan yapmıştı. Koridordaki diğer öğrencilerin fısıldaşmaları kesilmiş, tüm gözler bizim üçümüze çevrilmişti. Ben ise iki ateş arasında kalmış gibi ne yapacağımı bilemez halde öylece duruyordum. Yeni geldiğim bu okulda, ilk günden adımızın böyle bir kaosa karışması tam bir felaketti. Araya girmem gerektiğini hissederek hemen Ege'ye doğru bir adım attım.
— Ege, uzatma lütfen. Hiçbir şey olduğu yok, sadece derse gireceğiz. Hadi, zil çalmak üzere zaten.
Ege, gözlerini Karan’dan zor da olsa ayırıp bana baktı. Gözlerindeki kırgınlık içimi sızlattı ama şu an burada kavga çıkmasını engellemek her şeyden önceliğimdi. Ege derin bir nefes alıp çenesini sıktı.
— Tamam, dedi bana karşı yumuşamaya çalışan ama öfkesi hâlâ sesinden okunan bir tonla. Sınıfa gidelim.
Arkasına dönüp yürümeye başladığında, ben de aceleyle onun peşine takıldım. Ancak birkaç adım atabilmiştim ki, arkamdan Karan’ın o kısık ama kulaklarıma kazınan fısıltısını duydum:
— Bu iş burada bitmedi, Pamuk Prenses. Okul bitiminde bahçede görüşürüz.
Arkama bile bakmadan Ege’ye yetiştim. Sınıfa sessizlik içinde girdik. Ders boyunca ikimiz de birbirimize neredeyse hiç bakmadık. Kafamda deli sorular dönüp duruyordu: Karan benden tam olarak ne istiyordu? Dünkü iğne olayıyla bu yakınlaşmanın bir ilgisi var mıydı? Ve en önemlisi, okul çıkışında o bahçede beni ne bekliyordu? Zil çalana kadar dersin nasıl geçip gittiğini zerre anlamamıştım. Kafamın içindeki düşünceler lunaparktaki dönme dolap gibi dönüp duruyordu. Karan’ın sabahki o tehditkâr ama bir o kadar da baştan çıkarıcı fısıltısı, kulaklarımda çınlamaya devam ediyordu. İdil ve Mert sınıftan çıkarken bana dönüp, "Hadi Alara, kafeteryaya iniyoruz, gelmiyor musun?" diye sordular. Kafamı sallayarak onlara uydum; çünkü şu an yalnız kalmak ve o delice çarpan kalbimle baş başa kalmak en son isteyeceğim şeydi. Ama ne kadar kaçmaya çalışırsam çalışayım, o yeşil gözlerin sahibinin okul bahçesinde beni beklediğini biliyordum.
Kafeteryada geçen yarım saat boyunca İdil’in dün akşamki parti hakkında anlattığı dedikoduları tek kulaktan dinleyip diğerinden çıkarıyordum. Gözlerim sürekli camdan dışarıyı, bahçenin çıkış kapısını tarıyordu. Ege ise ders boyunca benimle neredeyse hiç konuşmamıştı; bana karşı hâlâ o kırgın ve mesafeli duvarını koruyordu. Haklıydı da... Ortada büyük bir yanlış anlaşılma vardı ama durumu ne kadar açıklasam da içindeki o şüphe tohumunu bir türlü tam olarak atamamıştım. Nihayet son dersin zili çaldığında, derin bir nefes alıp çantamı omzuma astım.
— Alara, çıkışta İdil’lerle birlikte okulun arkasındaki o dükkâna uğrayacağız, gelsene bizimle? dedi Mert, kapı ağzından seslenerek.
— Şey... Siz gidin ya, benim eve geçmem gerekiyor, annem bekliyor, diye hızlıca bir yalan uydurdum. Asıl sebebi onlara söyleyemezdim tabii ki.
İdil şüpheyle yüzüme baktı ama ısrar etmedi. — Tamam kızım, sen bilirsin. Yarın görüşürüz o zaman!
Onlarla vedalaşıp ana koridora çıktığımda, adımlarım istemsizce okulun çıkış bahçesine doğru yavaşladı. Kalabalık öğrenci grubu yavaş yavaş dağılıyor, kimisi servis araçlarına biniyor kimisi de gülüşerek sokaklara dökülüyordu. Okulun demir kapısından dışarı adım attığım an, tam da tahmin ettiğim gibi, siyah mat motorun üzerine yaslanmış o silueti gördüm.
Karan, kaskını elinde sallıyor, dağınık saçları hafif esen rüzgârda alnına doğru dökülüyordu. Üzerindeki siyah deri ceketle bahçedeki bütün kızların bakışlarını üzerine toplamıştı ama onun gözleri yalnızca kapıdan çıkan bendeydi.
Beni gördüğü an dudaklarındaki o bildik, pişkince sırıtış belirdi. Yavaşça motordan doğrularak bana doğru birkaç adım attı.
— Kaçarsın sanmıştım, Pamuk Prenses, dedi sesindeki o alaycı tınısıyla.
Olduğum yerde durup kollarımı göğsümde birleştirdim. Yüzüme takınabildiğim en dik ve mesafeli ifadeyi yerleştirdim.
— Sizin gibi ne zaman ne yapacağı belli olmayan biriyle uğraşmaktansa kaçmak mantıklı bir seçenek bile gelebilirdi, Yalçın. Ne istiyorsun yine? Sabahki gösteri yetmedi mi?
Karan, aramızdaki mesafeyi kapatıp tam önümde durdu. Aramızda sadece birkaç santim vardı; kokusundaki o hafif odunsu parfüm ve sigara kokusu burnuma doldu. Gözlerini gözlerime diktiğinde, o havalı maskesinin altında başka bir şey, sanki bir uyarı varmış gibi baktı.
— Gösteri yeni başlıyor, Alara, diye fısıldadı kulağıma doğru eğilerek. Ve bana öyle "Yalçın" falan deme, hoşuma gitmiyor. Dün gece o iğneyi çöpte bulduğunu gördüğümde ne düşündün çok merak ediyorum.
Kanımın çekildiğini hissettim. Olduğum yerde öylece kaskatı kesildim. Dün gece... Çöp kutusunun yanındayken beni görmüş müydü? Gözlerim istemsizce irkildi. İçimdeki o buz gibi dalga bütün vücuduma yayıldı. Demek dün gece o karanlık köşede, o iğneyi elime aldığım anı tek bir saniyesine kadar izlemişti. Ben onu sarhoş ve sızmış sanarken o, hamlelerimi çoktan kaydetmişti. Yutkunmaya çalıştım ama boğazım kuruydu. Dik durmaya çalışarak sesimdeki titremeyi gizledim:
— Ne... Ne iğnesinden bahsediyorsun sen? Kafan güzeldi herhalde, yanlış hatırlıyorsun.
Karan, yalan söylediğimi yüzümden okur gibi hafifçe güldü. Ama bu gülüşte ne bir neşe ne de eğlence vardı; tehlikeli bir tebessümdü bu. Elini uzatıp parmağıyla çenemi hafifçe yukarı kaldırdı. Refleksle başımı geriye çekmek istedim ama parmakları demir gibi sıkıydı, hareket etmeme izin vermedi.
— Yalan söylemeyi hiç beceremiyorsun, Pamuk Prenses, dedi fısıltıyla. Gözlerindeki o renkli flaş patlaması gibi parlayan kahverengi ışık, yüzümü inceliyordu. O çöpte ne bulduğunu ve o koçun yanından nasıl kaçtığını çok net hatırlıyorum. Meraklı kızlar başına çok büyük işler açar, biliyorsun değil mi?
Çenemi elinden kurtarmak için sertçe başımı geriye çektim ve bir adım uzaklaştım. Gözlerimdeki öfke artık saklanamayacak kadar büyüktü.
— Beni tehdit mi ediyorsun? Alt tarafı bir çöp kutusuna baktım diye neyin tribini atıyorsun sen? O ringde çevirdiğiniz o pis işlerin farkında olmadığımı mı sanıyorsun?
Karan’ın yüzündeki o alaycı sırıtış anında soldu. Göz bebekleri birkaç milim küçüldü; üzerime doğru tehlikeli bir adım attı. Etrafımızdan geçen birkaç öğrenci meraklı bakışlarını bize çevirmişti ama onun umurunda bile değildi. Sesi, rüzgârın sesini bastıracak kadar alçak ama bir o kadar net çıktı:
— O ringde ne döndüğünü, kimin neye bulaştığını sorgulamak senin boyunu aşar, Alara. Eğer canının tatlı olmasını istiyorsan, o burnunu bilmediğin işlere sokmayı bırakacaksın. Yoksa bu merakın başına çok büyük bela açar.
Karan’ın bu sözleri zihnimde şimşekler çaktırırken, içimdeki o öfke dalgası körüklenmişti. Korkmuyor muydum? Kesinlikle korkuyordum. Ama bu tehditler beni durdurmak bir yana, hırsımı daha da artırıyordu.
— Burnumu nereye sokacağıma ben karar veririm, Yalçın, dedim dişlerimin arasından hırsla.
Karan, ellerini ceketinin ceplerine yeniden soktu ve hafifçe omuz silkti.
— Nasıl istersen, Pamuk Prenses. Ama sonunda üzülen sen olursun, dedi buz gibi bir sesle. Ardından arkasını dönüp motoruna bindi. Kaskını başına geçirirken son kez bana baktı. Vizörünü indirmeden önce ekledi:
— Yarın okul çıkışı aynı yerde görüşeceğiz. İtiraz istemiyorum.
Motorun o kulak tırmalayan güçlü egzoz sesi sokağı inletirken, Karan gaza basıp anında gözden kayboldu. Ben ise okulun demir kapısının önünde, ellerim cebimde sıkılı halde öylece kalakalmıştım. İçimde fırtınalar kopuyordu. Bir yanda dünkü öpücük krizinden dolayı bana trip atıp duran Ege, diğer yanda ise hayatımı tam anlamıyla bir kaosa çeviren bu tehlikeli adam... İstanbul'dan buraya huzurlu bir lise son yılı geçirmek için gelmiştim ama görünen o ki, mahvolmak üzere olan bir sırrın tam ortasına düşmüştüm. Üstelik bu sır, yıllar önce babamı benden alan o karanlık zihniyetin izlerini taşıyordu. Onu durdurmak, sadece bir merak değil, adeta geçmişime borcumdu.
Derin bir nefes alıp çantamın askısını omzuma yerleştirdim ve eve doğru yürümeye başladım. Bu iş burada bitmezdi. Karan Yalçın’ın o gizli kapaklı işlerini her ne pahasına olursa olsun öğrenecektim. Eve vardığımda annem hâlâ çalışma odasındaki beyaz tahtaya bir şeyler yazmakla meşguldü. Yanına uğrayıp odama çıktım, kendimi doğrudan yatağa bıraktım. Telefonumun ekranına baktığımda, Karan'ın rehberde hala "Bilinmeyen Numara" olarak kayıtlı olduğunu gördüm. Sinirle ekrana tıklayıp ismini değiştirdim: Tehlikeli Bela.
Tam o sırada telefonuma düşen yeni bir bildirimle irkildim. Mesaj yine ondandı:
Tehlikeli Bela: Eve sağ salim vardın mı bakalım, Pamuk Prenses? Yoksa yolda benden başka bir şey mi düşünüyordun?
Ekrana bakıp derin bir soluk bıraktım. Bu adamdan kaçamayacaktım; ama hepsiyle başa çıkabileceğimi de ona gösterecektim. Ekrandaki o sinir bozucu mesaja gözlerimi devirip telefonumu yatağın kenarına bıraktım. Üzerimdeki okul üniformasından nihayet kurtulup, kendimi rahat bir eşofman takımının içine attım. Aşağıdan gelen tıkırtılar ve annemin telefon konuşmaları, evin içinde hâlâ bir hareketlilik olduğunu gösteriyordu. Karnım da ufaktan zil çalmaya başlamıştı. Odadan çıkıp merdivenleri indim ve mutfağa yöneldim.
Annem tezgâhın başında, bir elinde kahve kupası diğer elinde dosyalarla yine hararetli bir telefon görüşmesini henüz sonlandırmıştı. Beni görünce yüzündeki o yorgun ifade yerini sıcak bir tebessüme bıraktı.
— Hoş geldin güzel kızım. Günün nasıl geçti?
— Hoş buldum anne. Fena değildi ama bayağı yoruldum, dedim sandalyelerden birine çökerken. — Sen ne yapıyorsun, yerleşebildin mi bari?
Annem derin bir iç çekip yanımdaki sandalyeye oturdu ve kupasından bir yudum aldı.
— Sorma Alara, işler daha taşındığımız ilk haftadan başımı kaşıyacak vakit bırakmadı. Hatta senden küçük bir ricam olacak ama kabul eder misin bilmem.
Kaşlarımı merakla kaldırdım. — Tabii anne, ne oldu?
— Yarın iş dolayısıyla şehir dışına çıkmam gerekiyor. Çok büyük bir organizasyonun ön görüşmesi var. Sabah erkenden çıkıp akşamüstü gibi döneceğim. Ancak benim çok eski bir müşterim, aynı zamanda pantonum olan bir ailesinin yarın toplatıları varmış. Küçük oğullarına bakacak kimseyi bulamamışlar. İstanbul'dayken de arada bu tarz bakıcılık işleri yapıyordun, hem harçlığın çıkıyordu hem de çocuklarla aran çok iyi. Yarın okuldan sonra birkaç saatliğine onlara gidip küçükle ilgilenebilir misin? İstanbul'dayken gerçekten de hafta sonları ya da okul çıkışlarında komşuların ve annemin tanıdıklarının çocuklarına bakıcılık yapıp kendi harçlığımı çıkarırdım. Hem çocuklarla vakit geçirmek bana her zaman iyi gelirdi, kafamı dağıtırdı. Üstelik Karan’ın o boğucu okul çıkışı tehdidinden kaçmak için bundan daha iyi bir bahane olamazdı!
— Olur tabii anne, hiç sorun değil. Hem kafam da dağılır, dedim hevesle.
— Adresi ve saatini bana mesaj atarsın.
Annem rahatlamış bir şekilde elimi tuttu.
— Harikasın canım benim. Yarın sabah ben çıkmadan adresi konum olarak atarım sana.
Akşam yemeğini atıştırıp biraz sohbet ettikten sonra yeniden odama çekildim. Saat gece yarısına yaklaşmıştı. Yatağıma girip yorganı üzerime çektim, odanın loş ışığında telefonumu elime aldım. Tam ekranı kilitleyecektim ki art arda iki bildirim sesi odanın sessizliğini bozdu.
İlk mesaj Tehlikeli Bela'dandı:
Tehlikeli Bela: Yarın okul çıkışını unutma Pamuk Prenses. İyi geceler.
Gözlerimi devirip tam küfür edecektim ki, hemen ardından düşen ikinci bildirimle kalbim pır pır etti. Mesaj Ege'dendi:
Ege: Bugün biraz soğuk davrandım, kusura bakma. Yarın okulda konuşalım. İyi geceler Alara.
İki mesajın arasında öylece kalakaldım. Tavanı izlerken kendi kendime mırıldandım: "Ben ne yapacağım Allah aşkına? Bir yanda beni tehdit eden, babamın canını alan o zehrin peşindeki tehlikeli bir adam; diğer yanda bana değer veren, kırmaktan korktuğum Ege... İkisinin arasında sıkışıp kaldım."
Derin bir nefes alıp kararımı verdim. Önce Ege’nin mesajının üzerine basılı tutup tatlı bir kırmızı kalp emojisi bıraktım. Ardından Karan’ın mesajına geçtim; yüzümde sinsi bir gülümsemeyle mesajının üzerine basılı tuttum ve hiç tereddüt etmeden orta parmak emojisini yapıştırdım. Telefonu sessize alıp komodinin üzerine ters çevirdim. Yarına enerjim olmalıydı. Gözlerimi yumdum ve kendimi uykunun kollarına bıraktım. Ertesi gün okulda, Karan’ın o delici ve öfkeli bakışlarından İdil ve Mert’in arkasına saklanarak köşe bucak kaçmayı başarmıştım. Son dersin zili çaldığı an ise Karan’ın dediği yere gitmek yerine, arka kapıdan adeta ışık hızıyla sıvışıp annemin attığı konuma doğru yola koyuldum.
Taksiden indiğimde karşımda devasa, bahçe duvarları sarmaşıklarla kaplı, iki katlı modern ve lüks bir villa duruyordu. Bahçe kapısından içeri girip zili çaldım. Kapıyı güler yüzlü, tatlı bir çocuk açtı. Annemin bahsettiği çocuk bu olmalıydı. Çocuk ile beraber eve girdim. Kendisi ile girişte biraz konuşup isminin Can olduğunu öğrendim. Salonda Can ile baş başa kaldığımızda dizlerimin üzerine çöküp gülümsedim.
— Evet bakalım yakışıklı, bugün baş başayız. Ne yapmak istersin, nasıl eğlenelim?
Can gözleri parlayarak ellerini çırptı.
— Saklambaç oynayalım mı abla? Ev çok büyük, beni asla bulamazsın!
Kahkaha atıp başımı salladım.
— İddialısın yani? Tamam, kabul! Sen git saklan, ben de yüze kadar sayayım.
Can koşturarak üst kata çıkan merdivenlere yönelirken, ben de gözlerimi kapatıp duvarın kenarına yaslandım ve saymaya başladım. "Bir, iki, üç..." Yüze ulaştığımda gözlerimi açtım ve "Önüm arkam sağım solum sobe, saklanmayan ebe!" diyerek etrafıma bakındım. Alt kattaki salonu, mutfağı ve misafir odasını hızlıca kontrol ettim ama ufaklıktan eser yoktu.
— Kesin yukarı çıktı bu ufaklık, diye mırıldanarak geniş ahşap merdivenlerden üst kata tırmandım.
Üst katın uzun koridorunda kapılar sıralanmıştı. İlk iki odanın kapısını yavaşça aralayıp dolap içlerine baktım ama kimse yoktu. Koridorun en sonundaki, kapısı hafif aralık duran odaya doğru sessiz adımlarla ilerledim. Kesin buradaydı! İçeriden hafif bir su sesi geliyordu ama banyo açık kalmış olmalıydı. Yüzümde yakalamanın verdiği o zafer gülümsemesiyle kapıyı bir anda sonuna kadar açtım.
— Buldum seni!
Fakat kelimeler boğazımda düğümlendi. Gördüğüm manzara karşısında beynimden vurulmuşa döndüm, nefesim kesildi. Odada Can falan yoktu. Tam karşımda, banyonun kapısından henüz çıkmış, belinde yalnızca beyaz bir havlu sarılı olan ve ıslak saçlarından damlayan suların geniş omuzlarından süzüldüğü Karan Yalçın duruyordu. İkimiz de olduğumuz yerde donup kaldık. Karan’ın o kahverengi gözleri şokla açılırken, benim gözlerim gördüğüm manzaradan bir milim bile ayrılamıyordu.
— K-Karan?!
Karşımdaki adamın dudaklarında yavaşça beliren o kendinden emin sırıtışı görünce, az önceki şaşkınlığımın yerini tarifsiz bir utanca bıraktığını hissettim.
— Şaşırdın mı, Pamuk Prenses?
İşte şimdi gerçekten yerin dibine girmek istiyordum.
Bölüm etkileşimi
