Gece Lambası kitap kapağı

1. bölüm / 2

BÖLÜM 1 - BİR ÖPÜCÜĞÜN ARDINDAN

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 2Şu an: BÖLÜM 1 - BİR ÖPÜCÜĞÜN ARDINDAN

Bazı şehirler insana evini hatırlatırdı. Bazılarıysa hiçbir yere ait olmadığını. Ben ikinci türden bir şehre taşınmıştım. On yedi yaşın o tuhaf, ne çocuk ne yetişkin arada kalmışlığıyla yeni bir hayata adapte olmaya çalışıyordum. Annemin ismimi seslenmesiyle güne başladığımda güneş, penceremin kenarından süzülerek odamın içine sızıyordu. Hem içimi ısıtıyor hem de dün akşamdan kalan karton koli yığınlarını birer birer gözler önüne seriyordu. Yerde duran telefonumu elime alıp ekranını kontrol ettim. Herhangi bir bildirim yoktu. Saat sekizi gösteriyordu.

Lise son sınıfın ilk gününe geç kalmak gibi şaheserimsi bir hata yapmak istemiyordum ve hazırlanmak için yalnızca yarım saatim vardı. Hızlıca yatağımdan kalkıp lavaboya gittim. Yüzümü yıkayıp dişlerimi fırçaladıktan sonra odama geri döndüm. Gözlerim, üst üste dizilmiş karton kolilerin üzerinde dolaştı. Okul formamın hangisinin içine tıkıştırıldığını hatırlamaya çalışıyordum. Birkaç koliyi devirme tehlikesi atlatarak sonunda aradığımı buldum.

Önce beyaz gömleğimi giydim. Ardından gri pileli eteğimi üzerime geçirip beline hafifçe oturmasını sağladım. Son olarak eteğimle aynı tonlarda olan, kenarları ince lacivert biyelerle çevrelenmiş blazer ceketimi giydim. Ceketin göğüs kısmındaki küçük okul arması, üniformanın sade görünümüne hoş bir ayrıntı katıyordu. Bordo çizgili kravatımı da boynuma yerleştirdikten sonra aynanın karşısına geçip saçlarımı düzelttim. Çantamı toparlayıp telefonumu da yanıma aldıktan sonra odadan ayrıldım.

Karton kolilerle dolu koridordan sağ salim kurtulup evin içinde annemi aramaya koyuldum. Yeni taşındığımız için evin içinde yön duygum tam olarak "GPS yok" modundaydı. Zaten bir önceki akşam oldukça geç saatte gelmiştik. Şimdilik tek bildiğim, odamın nerede olduğuydu. Evin içinde biraz dolandıktan sonra annemi sonunda buldum. İşi dolayısıyla kendisine kısa süre içinde küçük bir ofis hazırlamıştı. Duvarlarda etkinlik panoları, tam karşısında ise üzerinde türlü türlü notların bulunduğu beyaz bir tahta vardı.

Annem organizatördü. Hem de işinde cidden korkutucu derecede başarılı bir organizatördü. İstanbul'daki birçok köklü ailenin etkinliklerini organize etmiş, sayısız kurumla çalışmıştı. Karşısına çıkan hiçbir engele boyun eğmez, her seferinde "daha iyisini yapana kadar en iyisi bu" mantığıyla hareket ederdi. Onun bu yönünü seviyordum. Bazen işine olan bağlılığının kendisine bile zaman bırakmadığını düşünürdüm ama sanırım onu annem yapan özelliklerden biri de buydu. Orada olduğumu haber vermek için kapının kenarına iki kez hafifçe tıkladım.
— Seni seviyorum anne. Okuldan sonra görüşürüz!
Annem başını kaldırıp bana baktı.
— Görüşürüz güzel kızım. İlk gününü çok merak ediyorum.
Ona gülümseyerek el salladım ve evden ayrıldım.

İlk günümü benden çok o merak ediyordu. Benimse içimde, her şeyin şahane bir şekilde elime yüzüme bulaşacağına dair tarifsiz bir his vardı. Belki yeni bir şehre alışmaya çalışmaktan, belki de geride bıraktığım konfor alanımdan kaynaklanıyordu. İstanbul'daki odam, arkadaşlarım ve alıştığım sokaklar artık geride kalmıştı. Burada ise henüz adını bile bilmediğim sokaklarda hayatta kalma mücadelesi veriyordum. Telefonumu çantamdan çıkarıp ekranına baktım. Saat 08.20'ydi. Okula tam vaktinde yetişebilmem için yalnızca on dakikam kalmıştı. Üstelik durakta beklediğim otobüs hâlâ Bermuda Şeytan Üçgeni'ndeymiş gibi ortalarda görünmüyordu. Derin bir nefes alıp etrafıma baktım. Başka bir seçeneğim yoktu. Ya otobüsün gelmesini bekleyip ilk günden tarihe geçecektim ya da çaresiz bir şeyler bulacaktım. İkisi de pek iç açıcı görünmüyordu. Tam yeniden telefonuma bakacakken karşıdan yaklaşan bir motosiklet dikkatimi çekti. Üzerindeki kişinin kıyafetleri uzaktan bile tanıdık gelmişti. Biraz daha yaklaştığında üzerindeki üniformayı fark ettim. Benimkiyle birebir aynıydı.

Özel Atlas Anadolu Lisesi.

Demek ki hayatta kalan tek kişi bendim. Aklıma gelen o çılgınca fikirle oturduğum banktan hızla kalktım. Motosikletin yavaşlaması için elimi kaldırıp işaret ettim. Önümden havalı bir şekilde geçip gideceğini düşünürken sürücü başını bana çevirdi. Birkaç saniye sonra motosikletini durağın hemen önünde kaydırarak durdurdu. Kaskının vizörünü kaldırıp açık yeşil gözleriyle bana baktı.
— Bir şey mi oldu?
Bir an ne söyleyeceğimi toparlayamadım. Çocuğun gözleri istemsizce dikkatimi dağıtmıştı. Sonra çantamın askısını omzumda düzelterek konuya girdim:
— Merhaba. Şey, Özel Atlas Anadolu Lisesine mi gidiyorsun?
Çocuk kısa bir bakışla üzerimdeki formayı süzdü.
— Evet. Neden ki?
— Ben de oraya gidiyorum ama otobüs hayatta kalma mücadelesi veriyor galiba, ortalıkta yok. Okula geç kalmak üzereyim de...
Cümlemin devamını getirmeden sustum. Bir yabancıdan otostop çekmek sandığımdan daha "filmlerde olur" bir an gibi hissettirmişti. Aslında normalde böyle şeyleri pek takmazdım ama yeni bir şehirde, tanımadığım birinin motoruna binmek için ilk adımı atmak biraz komik duruyordu.
Çocuk birkaç saniye yüzüme baktıktan sonra başıyla arkasındaki boş yeri işaret etti.
— Gel, bırakayım.
Yüzümde kendiliğinden rahatlamış bir gülümseme oluştu. Uzattığı yedek kaskı alıp kafama geçirdim. Vizörünü düzelttikten sonra ona teşekkür ettim ve arkasına oturdum.

Çok kısa bir süre sonra okulun önündeydik. İkimiz de motosikletten inip kasklarımızı çıkardık. Kaskı başımdan çıkardığımda ilk kez yüzünü doğru düzgün inceleme fırsatı buldum. Biraz önce kaskın ardında gizlenen yüzü, fena sayılmayacak detaylara sahipti. Dağınık duran sarı saçları alnına doğru düşüyordu. Güneş ışığı saçlarının arasında dolaşırken rengi neredeyse altın sarısına dönmüştü. Gözleri ise yine ilk dikkat çeken şey oldu; oldukça açık, dikkat çekici bir yeşildi. Yüz hatları keskindi, burnu düzgün, çenesi hafif köşeliydi. Üzerindeki okul üniforması dağınık durmuyor, aksine üzerine fazla iyi oturuyordu. Benden biraz uzun görünüyordu. Bir eliyle kaskını tutarken diğer eliyle saçlarını geriye doğru itti.
— İlk günün mü? diye sordu.
Sorusuyla bakışlarımı yüzünden çekip kendi eksenime döndüm.
— Bu kadar belli oluyor mu?
Dudaklarının kenarındaki gülümseme biraz daha belirginleşti.
— Biraz. Bir de yoldan geçen motorları durdurmandan tahmin ettim diyelim.
Kaşlarımı kaldırdım.
— Başka çarem yoktu. Otobüs inatla gelmiyordu.
— Anladım. Ben de zaten hayır işlemek için durdum.
Söylediği şeyin ardından hafifçe güldüm. Kaskı ona uzatırken başımı salladım.
— Yine de teşekkür ederim. Sayende ilk günümde müdürün kapısında sabahlamaktan kurtuldum.
— Önemli değil.
Kaskı elimden aldı. Tam o sırada okulun girişine doğru baktı. Ben de bakışlarını takip ettim. Bahçede öğrenciler küçük gruplar hâlinde toplanmış, dedikodu seansları çoktan başlamıştı.
— Hadi, daha fazla oyalanmayalım. Zil çalmak üzeredir, dedi.

Çantamı omzuma yerleştirip onunla birlikte okulun kapısına doğru yürümeye başladım. Birkaç adım sonra yanımdan ayrıldı. Nereye gittiğini sormaya fırsat bulamadan kalabalığın arasına karışıp kayboldu. Okulun bahçesinden içeri girdiğimde telefonumun ekranına bir kez daha göz attım. Dersin başlamasına yalnızca birkaç dakika kalmıştı. Üstelik hangi sınıfa gideceğimi hâlâ bilmiyordum. Sabah 12/C olduğumu öğrenmiştim ama okulun koridorları tam bir Hogwarts koridoru gibiydi. Elimdeki programa bakarak koridorda ilerledim. Birkaç kapının üzerindeki sınıf numaralarını kontrol ettikten sonra nihayet aradığım sınıfın bulunduğu koridora ulaştım. Kapının önünde durup derin bir nefes aldım. İçeriden öğretmenin sesi geliyordu. Harika, ilk günden "örnek öğrenci" ödülünü kaçırmıştım. Kapıyı hafifçe tıklatıp araladım. Sınıftaki konuşmalar bir anda kesildi. Bütün bakışlar üzerime çevrilirken içeriye doğru çekinik bir adım attım.
— Özür dilerim. Sınıfı bulmakta biraz... şey, kayboldum.
Öğretmen gözlüğünün üzerinden bana baktı. Elindeki kalemi masaya bıraktıktan sonra yüzünde anlayışlı bir gülümsemeyle konuştu.
— Sen Alara olmalısın. Yeni transferimiz.
— Evet hocam, dedim tebessüm ederek.
— Hoş geldin. Hiç sorun değil, ilk günlerde haritayla bile kaybolunabilir. Hadi, boş bir yere geçebilirsin.

Öğretmenin işaret ettiği sıraya doğru ilerlerken sınıfı göz ucuyla süzdüm. Boş bir yer ararken arka sıralardan birinde tanıdık bir simayla karşılaştım. Sabah beni motosikletiyle okula bırakan sarışın çocuktu. Sırasına yayılmış, elindeki kalemi parmaklarının arasında çeviriyordu. Beni fark ettiğinde bakışları kısa bir an üzerimde durdu ve dudaklarının kenarında o hafif tebessüm belirdi. Yanındaki boş sandalyeyi işaret etti.
— Sanırım burası boş, dedi hocaya dönerek.
Öğretmen onayladı.
— Güzel, Alara. Oraya oturabilirsin.
Çantamı bırakıp oturdum. Çocuk hafifçe bana doğru eğildi.
— Tekrar merhaba, yeni kız.
Sesindeki o hafif alaycı tınıyı görmezden gelmeye çalıştım.
— Merhaba, dedim kibarca.
— Sabahki hızlı yolculuğumuz için hâlâ teşekkür etmediğini fark ettim de.
Kaşlarımı hafifçe kaldırdım.
— Sabah okulun kapısında gayet teşekkür etmiştim sanırım?
Kısık bir kahkaha bıraktı.
— Sadece küçük bir hatırlatma diyelim.
Cevap verecektim ki öğretmenin sesi yeniden sınıfta yankılandı. Önündeki kâğıtları toparlayıp tahtaya döndü.
— Evet arkadaşlar, kaldığımız yerden devam edelim. Şimdi konuyla ilgili birkaç düşüncenizi dinlemek istiyorum.
Defterimi çıkarırken sınıfın geri kalanının önündeki kâğıtlara göz attım. Meğer ben gelmeden önce ufak bir değerlendirme yapmışlar. Konunun ne olduğunu hoca açıklayınca anladım: İnsanın kendini tanıması ve sorgulaması. Felsefe konularını her zaman sevmişimdir, en azından formül ezberlemekten daha iyidir. Elimi kaldırdım. Hoca gülümsedi.
— Evet Alara, seni dinliyorum.
— Bence insan kendini tamamen tanıdığını asla söyleyemez hocam, dedim. Çünkü insan sürekli evriliyor. Bugün doğru bildiğimiz bir şey, yarın komple saçma gelebiliyor. Kendini tanımak, biraz da bu değişimi kabullenmekle ilgili.
Öğretmen başını salladı.
— Güzel. Peki bunu hangi temele oturtursun?
— Sokrates'in "Kendini bil" sözüyle belki. Sadece özelliklerini bilmek değil; neyi neden istediğini, nerede çuvalladığını da fark etmektir asıl mesele. Kendine karşı dürüst olabilmek...
Hoca onayladı.
— Oldukça olgun bir yorum, Alara.
Yanımda oturan çocuk hafifçe bana doğru eğildi.
— Sanırım bundan sonra derslerde dişli bir rakibim var, dedi.
Ona dönüp tek kaşımı kaldırdım.
— Elinden geleni ardına koyma.
Dersin geri kalanı beklediğimden daha hızlı geçti. Zil çaldığında defterimi çantama koyup sınıftan ayrıldım. Biraz hava almak için okulun geniş bahçesine çıktım. Banklardan birine oturup çantamdan kitabımı çıkardım. Yeni bir okulun ilk gününde insanlarla tanışmak güzeldi ama biraz yalnız kalmaya da ihtiyacım vardı.

Kitabın sayfalarında ilerlerken birinin bana doğru yaklaştığını fark ettim. Başımı kaldırdığımda sabahki sarışın çocuğu gördüm. Elinde iki kahve bardağı vardı. Son birkaç adımını atıp yanıma oturdu. Bardaklardan birini bana uzattı.
— Derslerde hep böyle iyi misindir? diye sordu.
Kitabımın kapağını kapatıp dizlerimin üzerine bıraktım. Kahveyi alırken ona kısa bir bakış attım.
— İyi olmaya çalışıyorum.
— Belli oluyor.
Kahvemden küçük bir yudum aldım. Bir süre karşılıklı oturup bahçedeki kalabalığı izledik. Sonunda çocuk başını hafifçe bana çevirdi.
— Bu arada, sabah tanışmayı pek beceremedik. Ege, Ege Arslan.
— Alara, Alara Soyer.
İsmimi tekrar ederken yüzünde küçük bir gülümseme belirdi.
— Tekrar memnun oldum, Alara.
— Ben de.
Ege kahvesinden bir yudum aldıktan sonra konuşmaya devam etti.
— Bu akşam öğrenciler arasında küçük bir parti var, kesinlikle gelmelisin, dedi.
— Yeni gelmiş birini hemen listeye ekliyorsunuz yani?
— Yeni gelenleri mahrum bırakmak bizim tarzımız değil.
Birkaç saniye düşündüm; yeni bir şehirde sosyalleşmek için fena fikir gibi durmuyordu.
— Orada olacağım, dedim.
Ege kalkarken kahvesini de aldı ve arkasına bakıp gülümsedi:
— Kahve için de lafı etme.
Tam kitabıma dönecekken bu defa yanıma neşeli bir kızla arkasında elleri cebinde duran bir erkek yaklaştı.
— Selam, ben İdil, dedi kız neşeli bir sesle.
Yanındaki çocuk da elini hafifçe kaldırdı.
— Ben de Mert.
— Memnun oldum. Ben de Alara.
Mert beni baştan aşağı süzdükten sonra konuştu.
— Yenisin sanırım buralarda. Yoksa senden haberimiz olurdu.
İdil hemen araya girdi.
— Kızı korkutma Mert. Biraz dedikodudan besleniyoruz da, kendisi bazen fazla ileri gidebiliyor.
— Ben sadece gözlem yapıyorum, dedi Mert.
Gülerek başımı salladım.
— Evet, yeniyim. Bugün başladım.
İdil'in yüzünde meraklı bir ifade belirdi.
— Nereden geldin?
— İstanbul'dan.
— O zaman buraya alışman biraz zaman alabilir, dedi Mert. Ama merak etme, biz yardımcı oluruz.
— Mert'in yardımını kabul etmeden önce iki kez düşünmeni öneririm, diye ekledi İdil.
Üçümüz de güldük.
İdil bir süre sonra akşamki partiyi hatırlamış gibi bana döndü.
— Bu arada, akşamki partiye geliyor musun?
— Evet, Ege davet etti.
— Harika! O zaman beraber hazırlanıyoruz. Okul çıkışında benim eve geçeriz. Ne dersiniz?
Mert omuz silkti.
— Bana uyar.
— Benim için de sorun yok, dedim. Çok iyi olur.
İdil memnuniyetle gülümsedi.
— O zaman anlaştık.
Okuldaki diğer dersler de bittiğinde çantamı alıp bahçeye çıktım. Annemi arayarak akşam için izin istemem gerekiyordu. Telefonumu kulağıma götürüp arama tuşuna bastım.
— Alo?
— Alo, anne.
— Efendim Alara?
— Anne, öncelikle kısa bir şekilde anlatıyorum. Okulumun ilk günü çok güzeldi. Birkaç yeni arkadaşımla tanıştım. Bir de şöyle bir şey gelişti ki akşam beni öğrencilerin kendi aralarında düzenlediği bir partiye davet ettiler. Gidebilir miyim?
Annemin sesinden gülümsediğini anlayabiliyordum.
— Senin adına sevindim canım. Gidebilirsin tabii ki.
— Ama eve uğramayacağım anne. Yeni tanıştığım arkadaşlarım İdil ve Mert'le beraber hazırlanacağız. Yani İdil'in evinde olacağım. Haber vermek istedim.
— Tamamdır canım. Eğlenmene bak.
— Seni seviyorum anne.
— Ben de seni güzel kızım.

Telefonu kulağımdan indirip blazer ceketimin cebine koydum. İdil'in evi okula yürüme mesafesindeydi. Birlikte sohbet ederek eve kadar yürüdük. Eve vardığımızda İdil kapıyı açıp bizi içeri davet etti. Ayakkabılarımı çıkarıp çantamı girişteki koltuğun üzerine bıraktım. Evin içi oldukça sıcaktı. Salondan gelen müzik sesi ve mutfaktan yayılan kahve kokusu, buranın yaşanmışlıklarla dolu bir ev olduğunu hissettiriyordu.
— Rahatına bak, dedi İdil. Birazdan hazırlanma faslına geçiyoruz.
Ne demek istediğini tam anlayamadan Mert salondan çıktı. Elinde telefonuyla merdivenlere yönelirken arkasını dönüp bize seslendi.
— Ben önce hazırlanıyorum. İkiniz de saatlerce aynanın karşısında kalmayın, olur mu?
İdil gözlerini devirerek ona baktı.
— Senin hazırlanman zaten beş dakika sürüyor. Bir de bize laf ediyorsun.
Mert cevap vermek yerine gülerek merdivenleri çıktı.
Bir süre sonra İdil de odasına gidip hazırlanmaya başladı. İkisi de kendi işini bitirdikten sonra sıra bana gelecekti. Bunu öğrendiğimde biraz şaşırmıştım. Çünkü henüz ne giyeceğimi bile söylememiştim.
Yaklaşık yarım saat sonra Mert merdivenlerden aşağı indi. Üzerine koyu renk bir pantolon ve beyaz bir gömlek giymişti. Saçlarını da her zamanki dağınık hâlinden biraz daha düzgün şekillendirmişti.
— Nasıl olmuşum? diye sorarak kendi etrafında döndü.
— Şaşırtıcı bir şekilde insan içine çıkabilecek hâle gelmişsin, dedim.
Mert elini göğsüne götürerek sahte bir kırgınlıkla başını salladı.
— Daha ilk günden kalbimi kırdın Alara.
İdil'in odasından gelen kahkahayla birlikte ben de gülmeye başladım. Birkaç dakika sonra İdil de aşağı indi. Üzerinde zarif, açık renkli bir elbise vardı. Saçlarını özenle şekillendirmiş, makyajını ise abartıya kaçmadan tamamlamıştı.
Beni gördüğünde iki elini birbirine vurdu.
— Sıra sende!
Şaşkınlıkla ikisine baktım.
— Ben mi?
— Tabii ki sen, dedi İdil. Unuttun mu? Seni biz hazırlayacağız.
Mert de koltuğun kenarına oturup başıyla İdil'i onayladı.
— Bu konuda itiraz hakkın yok. İdil sabahtan beri bunun heyecanını yaşıyor.
— Mert, lütfen sus ve bize bir şeyler içmeye getir, dedi İdil.
Mert söylenerek mutfağa yönelirken İdil kolumdan tutup beni odasına götürdü.

Odası, kişiliği gibi renkli ve hareketliydi. Yatağının üzerinde birkaç makyaj malzemesi, taraklar ve saç şekillendiriciler duruyordu. Gardırobunun kapağını açıp içinden birkaç elbise çıkardıktan sonra hepsini yatağın üzerine yerleştirdi.
— Öncelikle ne giyeceğimize karar veriyoruz.
— Ben aslında ne giyeceğimi düşünmüştüm ama...
— Ama diye bir şey yok. Bugün bize güveniyorsun.
Gülerek başımı salladım. İdil, elbiseler arasından kırmızı olanı eline aldığında yüzünde memnun bir ifade belirdi.
— İşte! Bence aradığımız şey bu.

Elbiseye baktım. Kırmızı rengi ilk bakışta oldukça dikkat çekiciydi. Kumaşı ışıkta hafifçe parlıyor, bel kısmına doğru oturan kesimi eteğe doğru zarifçe genişliyordu. Omuzları açıkta bırakan tasarımı ve göğüs kısmındaki hafif dekoltesiyle hem şık hem de iddialı görünüyordu. Boyu dizlerimin biraz üzerindeydi.
— Bunu giymemi mi istiyorsun? diye sordum.
İdil elbiseyi üzerime tutarak aynaya bakmamı sağladı.
— Kesinlikle. Bu renk sana çok yakışacak.
Bir süre aynadaki görüntüme baktım. Normalde bu kadar dikkat çekici bir renk tercih etmezdim ama elbiseyi üzerimde hayal ettiğimde hoşuma gitmişti.
— Tamam, bunu deneyelim.
İdil memnuniyetle gülümsedi. Elbiseyi bana uzattıktan sonra dolabından uygun bir çift ayakkabı çıkardı. Ben üzerimi değiştirirken o da makyaj masasının üzerindeki malzemeleri düzenlemeye başladı.
Elbiseyi giyip odadan çıktığımda İdil'in gözleri bir anda parladı.
— Alara!
Aynanın karşısına geçmem için beni hafifçe yönlendirdi. Elbise üzerime tam oturmuştu. Kırmızının canlı tonu, kıyafetin genel görünümüne hareket katıyordu.
— Sana söylemiştim, diye mırıldandı İdil. Şimdi saçlara geçebiliriz.
Saçlarımın doğal hâlini bozmadan hafif dalgalar vermeye karar verdik. İdil saçlarımı tutamlara ayırıp maşayla şekillendirmeye başladı. İşlem bittiğinde saçlarım omuzlarımdan aşağıya doğru yumuşak dalgalar hâlinde dökülüyordu. Önlerden bıraktığı birkaç tutam yüzümü çevreleyerek görünümü daha doğal hâle getirmişti.
Sıra makyaja geldiğinde İdil beni makyaj masasının önündeki sandalyeye oturttu.
— Çok ağır bir şey yapmayacağım. Elbisen zaten yeterince dikkat çekici.
Önce yüzüme hafif bir makyaj bazı uyguladı. Ardından gözlerime kahverengi tonlarda far sürüp kirpiklerimi belirginleştirdi. İnce bir eyeliner ile gözlerimin şeklini ortaya çıkardıktan sonra yanaklarıma hafifçe allık sürdü.
Son dokunuş için eline kırmızı bir ruj aldı.
— Bence bunu kullanmalıyız.
— Elbiseyle aynı renk mi olacak?
— Elbette. Ama merak etme, birbirine fazla uyumlu görünmeyecek. Tam kararında olacak.
Ruju dikkatlice dudaklarıma sürdü. Aynaya baktığımda yüzümdeki değişimi fark ettim. Makyajım abartılı değildi ama gözlerim belirginleşmiş, kırmızı ruj da bütün görünümü tamamlamıştı.
İdil birkaç adım geri çekilip beni süzdü.
— Tamamdır. Şimdi kendine bir bak.
Aynanın karşısında ayağa kalktım. Birkaç saat önce okul koridorlarında sınıfını bulmaya çalışan, yeni taşındığı şehre alışmaya çalışan kızla aynı kişi olduğuma inanmak biraz zordu. Kırmızı elbisem, dalgalı saçlarım ve rujumla bambaşka görünüyordum.
— İdil, çok güzel olmuş. Teşekkür ederim.
— Daha bitmedi, dedi gülümseyerek. Ayakkabılarını da giymen gerekiyor.
Tam o sırada kapı aralandı. Mert başını içeri uzattı.
— Kızlar, hazırlıklar ne durumda? Yoksa sabaha kadar burada mıyız?
İdil eline geçirdiği makyaj fırçasını ona doğru kaldırdı.
— Bir dakika daha konuşursan seni de makyaja oturtacağım.
Mert hemen iki elini havaya kaldırdı.
— Ben sustum.
Ardından bakışları bana kaydı. Birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemeden durdu.
— Gözlerime inanamıyorum. Alara, seni tanıyamadım.
Gülerek saçlarımı kulağımın arkasına attım.
— Umarım iyi anlamda.
— Kesinlikle. İdil işini biliyormuş.
İdil gururla gülümsedi.
— Benim elimden kim kurtulmuş ki?
Mert başını iki yana sallayarak kapıdan uzaklaştı.
— Hadi artık, aşağıda bekliyorum. Geç kalacağız.
İdil son kez saçlarımın önündeki bir tutamı düzeltti. Çantamı alıp aynaya bir kez daha baktım. Hazırdım. Bu akşamın nasıl geçeceği hakkında en ufak bir fikrim yoktu. Ama uzun zamandır ilk kez yeni bir şeyler yaşayacak olmanın heyecanını hissediyordum.

Evden çıktığımızda kapının önünde bizi bekleyen siyah, lüks bir arabaya bindik. Yol boyunca Mert'in anlattığı birkaç komik hikâyeye güldük. İdil de arada ona takılmadan duramıyordu. Kısa süre sonra partinin yapılacağı mekânın önüne geldik. Dışarıdan bakıldığında burası terk edilmiş, eski bir binayı andırıyordu. Duvarları yıpranmış, giriş kısmı oldukça bakımsızdı. İçeride nasıl bir partiyle karşılaşacağımızı merak ederek kapıdan içeri girdim. İlk adımımı attığım anda dışarıdaki görüntüyle içerideki atmosfer arasındaki farkı gördüm. Neon ışıklar geniş alanı aydınlatıyor, yüksek sesli müzik kalabalığın uğultusuna karışıyordu. Mekânın ortasında ise etrafı tellerle çevrili bir dövüş ringi bulunuyordu. Olduğum yerde kısa bir süre durup etrafı inceledim. Şimdiye kadar katıldığım hiçbir partide böyle bir şeyle karşılaşmamıştım. Bizi fark eden Ege, kalabalığın arasından ayrılarak yanımıza doğru yürümeye başladı. Yanıma geldiğinde bir an durup yüzüme baktı. Bakışlarının üzerinde kısa bir süre kaldığını fark ettim.
— Çok güzel olmuşsun, dedi.
Elimi nazikçe tutup üzerine küçük bir öpücük kondurdu. Bu beklemediğim hareket karşısında hafifçe gülümsedim.
— Çok yakışıklı olmuşsun, diyerek karşılık verdim.
Ege'nin yüzünde memnun bir gülümseme belirdi.
— İstersen alana geçebiliriz. Karşılaşmalar birazdan başlayacak.
— Dövüş ringi demişken, neden böyle bir mekânın ortasında?
Ege etrafına kısa bir bakış attı.
— Burası okulun düzenlediği bir etkinlik değil. Bazı öğrencilerin ve tanıdıklarının katıldığı, okul dışında düzenlenen özel bir gece. Dövüşler de burada yapılıyor.
— Peki ya herkesin bu kadar rahat olması?
— Buraya gelenler birbirini tanıyor. Ama her şey göründüğü kadar masum değil. Özellikle bahis meselesi yüzünden işler bazen karışabiliyor.
Söylediklerini düşünerek ringe baktım.
— Garipmiş.
— İlk kez gelen herkes aynı şeyi söylüyor, dedi.
Ardından başıyla ringin bulunduğu alanı işaret etti.
— Gel, sana etrafı göstereyim.

Ege'yle birlikte dövüş ringinin olduğu alana doğru ilerledik. Etrafı tellerle çevrili yuvarlak alanda iki kişi karşı karşıyaydı. Anlaşılan karşılaşmalar çoktan başlamıştı. Kalabalık, ringin çevresinde toplanmış; herkes dikkatini içerideki mücadeleye vermişti. İlk karşılaşma sona erdiğinde mekândaki uğultu yeniden yükseldi. Bir süre sonra sunucunun sesi hoparlörlerden duyuldu.
— Değerli izleyicilerimiz, sıradaki karşılaşmada Karan Yalçın ve Rüzgâr Tümer'i ringe davet ediyoruz!
İsimler duyurulduğunda Ege bana doğru eğildi.
— Karan Yalçın, kendisi en yakın arkadaşım. Hatta kardeşim sayılır.
— Bilgi için teşekkür ederim, dedim gülümseyerek.
Ege'nin bakışları ringin girişine çevrildi.
— Birazdan tanırsın zaten.
Önce Rüzgâr Tümer göründü. Ardından kalabalığın uğultusu giderek yükselirken diğer taraftaki girişten Karan Yalçın çıktı.

Onu ilk gördüğümde birkaç saniyeliğine olduğum yerde kaldım. Dağınık, koyu renk saçları alnına doğru düşüyordu. Saçlarının arasından görünen belirgin kaşları, keskin yüz hatları ve koyu renk gözleri dikkat çekiciydi. Kulağındaki küçük gümüş küpe ve boynunda taşıdığı kolye, görünüşüne ayrı bir hava katıyordu. Omzunun üzerinden aşağı doğru uzanan dövmesinin bir kısmı da ringin ışıkları altında belli oluyordu. Üzerindeki koyu renk kıyafetlerle oldukça rahat görünüyordu. Yüzünde ne heyecan ne de endişe vardı. Kalabalığın sesine aldırış etmeden ringe doğru ilerliyordu. Ege, arkadaşını görür görmez elini kaldırdı.
— İşte benim adamım!

Karan, Ege'nin sesini duymuş olacak ki ona doğru baktı ve gülümsedi. Sonrasında bakışları kalabalığın üzerinde dolaştı. Birkaç saniye sonra gözleri benimkilerle buluştu. O kadar insanın arasından uzun bir süre bana baktı. Bakışlarını benden ayırmaması dikkatimi çekmişti. O kadar seyircinin arasından beni nasıl fark ettiğini düşünürken dudaklarının kenarında hafif bir gülümseme belirdi. Ardından eldivenli elini kaldırıp parmaklarını dudaklarına götürdü ve bana küçük bir öpücük gönderdi. Beklemediğim bu hareket karşısında şaşkınlıkla ona baktım. Ne yapacağımı bilemeden birkaç saniye olduğum yerde kaldım. Karan ise hiçbir şey olmamış gibi yeniden rakibine döndü. Hakemin işaretiyle karşılaşma başladı. Gözlerimi ringden ayırmadan mücadeleyi izlemeye koyuldum. Karan oldukça kontrollü hareket ediyor, rakibine karşı üstünlüğünü giderek artırıyordu. Kalabalığın tezahüratları arasında birkaç dakika daha geçti. Sonunda hakemin düdüğü duyuldu.
— Gecenin kazananı Karan Yalçın!

Kalabalık alkışlarla ayağa kalkarken Ege sevinçle arkadaşının adını haykırdı. Karan rakibiyle tokalaştıktan sonra ringin kapısından dışarı çıktı. Eldivenlerini çıkarıp bir kenara bıraktıktan sonra kalabalığın arasından ilerlemeye başladı. Bir anlığına göz göze geldik. Yüzündeki o kendinden emin gülümseme yeniden belirdi. Ben de farkında olmadan gülümsedim. O gece Karan Yalçın'la ilk kez karşılaşmıştım. Henüz hakkında neredeyse hiçbir şey bilmiyordum ama bir şekilde dikkatimi çekmeyi başarmıştı. Üstelik bunun için yalnızca tek bir öpücük göndermesi yetmişti.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

16okunma 4beğeni 1yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…