Gece Gelen Mesajlar

10. Bölüm — Arda

Cansu, son mesajı tekrar tekrar okudu.

“Arda hiç kaybolmadı.”

Bir anda odadaki her şey anlamını yitirmiş gibiydi. Annesine baktı.

“Bu doğru mu?”

Annesi cevap vermedi.

“Anne, Arda yaşıyor mu?”

Annesinin gözleri doldu ama yine de konuşmadı.

Cansu'nun sesi titredi.

“Bunca yıldır bana neden söylemedin?”

“Çünkü seni korumak zorundaydım.”

“Benden neyi saklıyorsunuz?”

Annesi derin bir nefes aldı.

“Arda'yla ilgili bildiğin her şey yanlış.”

Cansu daha fazla soru soramadan annesi odadan çıktı.

Elif kapının yanında sessizce duruyordu.

“Bence mesajları gönderen kişi Arda olabilir,” dedi.

Cansu başını salladı.

“Belki.”

“Peki ya değilse?”

Cansu cevap vermedi.

Telefonuna baktı.

Yeni bir mesaj gelmişti.

“Saat 23.17'de yalnız çık.”

Cansu'nun içi ürperdi.

Mesajın hemen ardından bir konum gönderildi.

Haritada görünen yer, şehrin kenarında bulunan eski bir tren istasyonuydu.

Cansu konuma bakarken Elif telefonunu elinden aldı.

“Oraya tek başına gitmeyeceksin.”

“Mesaj yalnız gitmemi söylüyor.”

“Ben de senin gitmemen gerektiğini söylüyorum.”

Cansu bir süre düşündü.

Sonunda başını salladı.

“Tamam. Ama bu gece ne olursa olsun gerçeği öğreneceğim.”

Saat 23.10'da Cansu evden çıktı.

Elif birkaç dakika sonra onu uzaktan takip etmeye başladı.

Eski tren istasyonuna geldiğinde ortalık tamamen sessizdi.

Cansu telefonuna baktı.

23.16.

Bir dakika sonra ekran yeniden aydınlandı.

Bu kez mesaj yoktu.

Sadece bir fotoğraf vardı.

Cansu fotoğrafı açtı.

Fotoğrafta kendisi vardı.

On yaşındaydı.

Yanında Elif ve Arda duruyordu.

Fakat fotoğrafın arkasında daha önce fark etmediği bir kişi daha vardı.

Cansu'nun yüzündeki ifade değişti.

Çünkü o kişiyi tanıyordu.

Annesiydi.

Tam o anda istasyonun karanlık tarafından bir erkek sesi duyuldu:

“Cansu.”

Cansu yavaşça arkasını döndü.

Karanlığın içinden biri çıktı.

Yüzünü gördüğünde nefesi kesildi.

Çünkü karşısındaki kişi...

Fotoğraftaki Arda'ydı.