Rüzgar Durduğunda

4. Bölüm
Sabah geldiğinde fark etmedi.
Burada sabahlar gelmezdi zaten. Sadece ışık değişirdi. Duvarların rengi biraz açılır, gölgeler yer değiştirirdi. Ama içerde kalan şey aynı kalırdı.
O gün de öyle oldu.
Gözlerini açtığında ilk düşündüğü şey bir düşünce değildi. Daha çok bir his, yarım kalmış bir şeyin bıraktığı boşluktu. Nereden geldiğini bilmiyordu ama gitmediğini biliyordu.
Yataktan kalkmadı.
Ellerini kaldırıp yüzüne yaklaştırdı. Bu sefer bakmak için değil. Sanki koklamak ister gibi. Ama koklamadı.
Bir an tereddüt etti.
Sonra yavaşça yaklaştırdı.
Hiçbir şey yoktu.
Ama bu, bir şey olmadığı anlamına gelmiyordu.
Ellerini indirdi.
Kapı açılmadan önce gelen sesi artık tanıyordu. Metalin metale sürtünmesi. Anahtarın yuvasını bulmadan önce çıkardığı o kısa, kararsız ses.
Bir kez.
Duraklama.
İkinci kez.
Kapı açıldı.
Bu sefer hemşire değildi.
İçeri giren adam farklıydı. Beyaz önlük yoktu. Dosya yoktu. Ama bakışı… diğerlerinden daha sabitti. Daha uzun bakıyordu.
Ona doğru yaklaşmadı.
Sadece içeri girdi ve kapı kapandı.
Anahtar dönmedi.
Bu da bir şeydi.
“Bugün konuşacağız,” dedi adam.
Sesinde emir yoktu. Ama seçenek de yoktu.
Cevap vermedi.
Adam odadaki sandalyeyi çekti, oturdu. Aralarında mesafe bıraktı. Bu mesafe alışkanlıktan değildi. Hesaplanmıştı.
Bir süre konuşmadı.
Sessizlik, bu odada genelde bir boşluktu. Ama bu sefer doluydu.
Adam sonunda başını hafifçe eğdi.
“Dün gelen kişiyi hatırlıyor musun?”
Soru basitti.
Ama içinde bir şey vardı.
Cevap vermek için ağzını açmadı.
Adam devam etti.
“Sana bir şey söyledi.”
Bu bir soru değildi artık.
Bir hatırlatma gibiydi.
Başını hafifçe yana çevirdi.
“Onlar iyi.”
Kelimeler çıktığında odanın içi daraldı.
Adam başını sallamadı.
Not almadı.
Sadece baktı.
“Bu cümle sana doğru geliyor mu?”
Bu sefer soru netti.
Ama cevap…
Cevap bir kelime değildi.
Bir histi.
Kısa.
Sert.
Yanlış.
Ama bunu söylemedi.
Sessiz kaldı.
Adam biraz öne eğildi.
“Bazen,” dedi, “insan zihni kendini korumak için hikâyeler yazar.”
Durdu.
“Senin hikâyen ne?”
Bu soru, odadaki en ağır şeydi.
Cevap vermedi.
Çünkü bilmiyordu.
Ama bilmemek… rahatlatmıyordu.
Adam bekledi.
Sonra çok yavaş bir şekilde konuştu:
“Direksiyon.”
Kelime tek başınaydı.
Ama yeterliydi.
O an…
Bir şey oldu.
Bu sefer parça değildi.
Ses daha netti.
Bir çarpma.
Metal.
Kısa bir çığlık—ama tamamlanmadan kesilen.
Sonra…
Cam.
Kırılan camın sesi.
Gözlerini kapattı.
Nefesi değişti.
Ama panik değildi.
Daha çok… yakalanmış gibi.
Gözlerini açtı.
Oda geri gelmişti.
Adam hâlâ karşısındaydı.
Hiçbir şey olmamış gibi.
Ama olmuştu.
Bunu ikisi de biliyordu.
Adam ayağa kalktı.
“Bugünlük bu kadar,” dedi.
Kapıya yöneldi.
Bu sefer anahtar döndü.
Bir kez.
Durdu.
İkinci kez.
Kapı kapandı.
O, hareket etmedi.
Ellerine baktı.
Bu sefer uzun süre bakmadı.
Sadece kısa bir an.
Sonra başını çevirdi.
Pencereye baktı.
Dışarıdaki ağaç sabitti.
Rüzgâr yoktu.
Ama o an, ilk kez düşündü:
Belki de rüzgâr hiç durmamıştı.
Belki…
Sadece o artık duymuyordu.