2. Bölüm-Geçmişle Başbaşa

Oruç arabaları görünce ilk başta ne olduğunu anlamadı. Sonrasında bir arabadan İso ve Fatih inince içi rahatladı. İso koşarak abisine doğru ilerledi. Nefesi tükensede durmadı, koştu ve abisine sıkı sıkı sarıldı. Oruç kardeşine bişey oldu diye günlerce kendini parçaladığı için İso'yu görünce rahatlamıştı. "Koçari'ye ceza keseceğiz değil mi?" Fatih'in bu tatlı anı bölen ciddi tavrıyla İso ve Oruç toparlandı ve abilerine döndüler.

"Abi ama düşmanlıktan uzak duracaktık ya?" dedi İso karşılık olarak. Fatih istifini bozmadan İso'ya doğru ilerledi. Elini İso'nun omzuna koydu ve "Size dokunmayacaklardı. Siz sahipsiz değilsiniz. Onlar bizim ezeli ebedi düşmanımızdı evet, biz bu zamana kadar oldukça uzak durmaya çalıştık buna da evet, ama silahı onlar doğrultunca işler değişti. Size zarar gelmesine izin vermem. "dedi.

Bir süre konuştular ve önce taş köprüye gidip biraz eski günlerdeki gibi vakit geçirmeye karar verdiler. Taş köprüye giderken bir yandan sohbete devam ediyorlardı.

"Abi seven çabuk vazgeçer mi? " İso şaşırtmamıştı. Aklı hala Fadime'deydi. Oruç ve Fatih sırayla fikirlerini söylediler. "Bence hemen vazgeçmez. Çünkü sevmek zorsa ayrılmak daha zordur. " Fatih'in cevabı gerçekleri İso'nun yüzüne vurmuştu. İso can sıkıntısıyla iç çekince Oruç fark edip araya girdi. "Abim Koçari bana bir söz söylemişti ben sana onu diyeyim. Demiştiki biz Koçari'yiz, siz Furtuna. Biz ya birbirimizi öldürürüz, ya da ihanet ederiz. Fadime artık düşman. Sen belki düşmanlıktan vazgeçtin ama o düşmanlıktan hiçbir zaman vazgeçmedi."

"Düşman..." İso sustu. Zaten Fadime'ye kızgındı. Çünkü İso hiçbir zaman Fadime'ye kötü davranmamıştı. Konu Oruç'un konuşmasıyla sona erdi. Taşköprüde indiklerinde arkadaki adamlar hemen vaziyet aldı. Tam o sırada bir bağırma sesi yükseldi. Ses aşağıdaki yoldan geliyordu.

"Koçari'nin sesi!" Hepsi taşköprüden aşağıdaki yola baktı. İso'nun gördükleri karşısında nefesi kesilmişti. Oruç korkuyla geriye bir adım attı."Abi yardım edelim hadi da!" İso aşağıya doğru koşmaya başladı. Adamlar, Oruç ve Fatih de İso'yu takip ediyorlardı. Fatih'in emir vermesiyle adamlar etraftaki Timur'un adamlarını etkisiz hale getirdi. Sonra üçü dağıldı. İso Fadime'ye, Oruç Eleni'ye Fatih ise Esme'ye koştu. Üçünüde kurtardılar ama yüzlerinde ne bir neşe ne bir merhamet vardı. Fadime İso'ya sarıldı ama İso karşılık vermedi. Geriye bir adım attı. Aynı durum üçündede mevcuttu.

Adil korkuyla önce karısına, sonra kızına, en sonda ise kardeşine sarıldı. Sonra üç kardeşe doğru ilerledi. İso, Fatih ve Oruç arabalara dönmek için tam arkalarını döndükleri sırada Adil arkadan bağırdı.

"Abim Allah sizden razı olsun! Özür dilerim!"

Üç kardeş durdu. Cevap Fatih'ten geldi.

"Bir daha kardeşlerime dokunursan bu tırları sizin üstünüze ben sürerim!" Adil durdu. Bunun kim olduğu hakkında en ufak bir fikri yoktu. Sonra arabalardaki o sembollerle parçaları birleştirmeye çalıştı "Sen?" "Fatih Furtuna! Bu üç gün bağlı halde atölyede tuttuğun,kardeşim dediğin çocuğun, ve adamının vurmaya kalktı çocuğun abisiyim! Bana bak Koçari! Kardeşlerimin bir daha kılına zarar gelirse seni öldürürüm!"

Fadime duydukları karşısında şok olmuştu. Son gücüyle konuştu. "Özür dilerim... İso özür dilerim..." "Sakın Fadima Koçari! Sakın özür dileme benden! Sen hangi tarafta olduğunu belli ettin zaten. Bundan sonra adımı ağzına alırsan hakkım helal değildir!"

Fadime sadece sustu. İso'nun ne kadar haklı olduğunu biliyordu. Sonra Esme çıktı öne. "Fatih... Oğlum özür dilerim be-" "-Esme Koçari he Esme abla? Ona göre sesleneceğim sana. Sen bu çocukları korumak için söz verdin! Sen şimdi tam bir Koçari oldun!" Esme susup tam Eleni öne çıkacakken Oruç onun konuşmasına engel oldu."Aleyna Koçari'ydi değil mi? Seni de kendilerine benzettiler ya. Bişey demiyorum." Furtuna biraderler Furtuna konağa doğru yola çıktılar. Hiçbiri konuşmuyordu.

Furtuna konağa vardılar. Herkes biraz kafa dinlemek için farklı odalara geçti. Oruç Adil tutuklandığında Eleni'nin kaldığı odaya geçti. İso Fadime'yle kaldığı eski odada kendini yatağa bırakmıştı. Fatih ise çocukluğunun geçti,günlerce oyunlar oynadığı salona geçmişti.

Artık herkes, geçmişiyle başbaşaydı...