GİRİŞ | MEKTUP

Sevgili baba,

Bazı şeyler alışkanlıkla değişir, bir şeyi belli bir süre farklı bir şekilde sürdürerek onu değiştirebilirsin.

Ama bazı şeyler de değişmezdi. Geçmiş, anılar, eksik kalan hisler. O hisler o anlara aittir. Tek bir his yoktur her anın farklı hisleri, farklı ihtiyaçları vardır.

Başkalarından gelen ilgi hiçbir zaman, hayatımın hiçbir döneminde beni tatmin edecek kadar değildi. Bazen sorguladım tatmin eşiğim mi yüksek diye?

Değildi.

Çevreme baktığımda bu "değil" cevabını kendi kendime diyebiliyordum.

Bunlar benim aştığım şeyler olmuştu. Beklentisizleştim zamanla. Kendi söküğünü diken bir terzi oldum. Yaralarımı kendim sarmayı öğrendim, kendi kendimi geliştirmeyi, bir çok şeyi kendi kendime öğretmeyi öğrendim.

Bazı şeyleri her zaman herkesten geç öğrendim. Bağcık bağlamak, saat hesaplamak gibi. Ama bazı şeyleri de herkesten önce öğrendim. Birini büyütmeye çalışmak gibi. Kendimi.

Sen şu an hapistesin baba. Senelerdir hem de. Beş sene sonra hukuka karşı cezasını ödemiş bir katil olarak oradan çıkacaksın. Bu konuda herhangi bir düşüncem yok.

Demek istediğim, bu mektubu yazma sebebim içimi dökmek evet. Kendimce aklı başımda halimle seninle küçük bir yüzleşme gibi.

İstemeden hatırlatıyorsun kendini. Seni hatırlamamaya çalışıyorum ama istemsizce geliyorsun aklıma.

Bazen bana bakan bakıcıya ısrarımla cezaevine görüşe görüşe götürüldüğümü hatırlıyorum. Çok nadirdi. Yanımda olduğun o günlerin sahteliğini büyüdükçe daha da anlıyordum.

Büyüdükçe o cezaevi görüşmelerinde bana anlattığı o aşk masallarında kimi anlattığını daha iyi anlıyorum. Sinirleniyorum. Sonra yine kendimi o masalları analiz ederken buluyorum.

Keşke hiç anlatmasaydın. Bana kendimi zavallı hissettiriyorsun.

Seni hayatımdan silmeye çalışıyoru. Etkini azaltmaya çalışıyorum ama her alanımı etkiliyorsun. Biriyle tanışırken ondam beklentilerim olmuyor yaklaşamıyorum. Günün sonunda yine yalnız kalıyorum.

Ben yakında 18 olacağım bana seni hatırlatan bu bakıcıdan kurtulmak için okulun yanında işte de çalışıyorum reşit olunca ayrı eve çıkacağım.

Böyle olunca daha çok aklıma geliyorsun çünkü baba. Düşünüyorum... Beni hiç kızın olarak görmedin. O kadın yüzündendi. Karın olan Esme. Benden haberi bile yok. Niye olsun ki dimi baba? Bunu asla istemezsin. Esme'den olmayan bir kız çocuğu.

Senin için ben hiçbir zaman olması gereken yerde olmayan bir çocuktun. Ben ise yıllarca nedenini anlamaya çalıştım. Artık anlamaya çalışmıyorum. Sadece kabul ediyorum baba.

Sana "baba" diyorum çünkü içimden seninle konuştuğumda sana bu şekilde hitap ediyorum. Ama sanma ki sana öyle sesleniyorum diye sen benim babam oluyorsun.

Bu sana yazdığım ilk ve tek mektup. Acaba bunu okurken nasıl hissediyorsun. Belki okumadın bile. Kim bilir okumadan buruşturup çöpe atmış bile olabilirsin.

Neyse.

Okuduysan da bil ki senden bir cevap beklemiyorum. Sakın bana bir cevap yazma. Ki sen cevap yazmazsın zaten bende beklemem.

Kendine iyi bak Şerif Furtuna.

15.11.2021
İstanbul

⋆˚꩜｡ּ

Selamlar, girişi burada kapatmak istedim. Beğendiniz mi ilk öngörünüz nasıl merak ediyorum.

Bu giriş bölümünde Duru'nun zamanında babası Şerif'e yazdığı mektupu koymak istedim. Kurguda TBD birinci sezonda geçen çoğu olay yaşandı sayılır. Volkovlar, Koçariler, Furtunalar olacak zaten.

İstek üzerine bu kurguyu fic olarak yazmaya karar vermiştim duruma göre devam da ederiz güzel bi fic olacak gibi hadi bakalım ben heyecanlıyım.

Bu arada vereceğiniz oylar, yorumlar bana destek ve motivasyon sağlayacak lütfen oy yorum bırakmadan geçmezseniz çok sevinirim çok mutlu olurum şimdiden de teşekkür ederim. 💌✨

Tiktok: pskdeli
Twitter: pskdeli
Insta: pskdelii